Moonlit Night Novels & Stories

Napakaliwanag ng buwan sa gabi ng bluemoon night. Saksi ito sa mga nabubuong pagtitinginan ng mga tao sa bulwagan. Sa gabing iyon din ay may nagaganap na kababalaghan. Inulan ng binata ng halik ang dalagang si Jolie. Nasa isang silid sila at sa kama napunta. Nasa ibabaw ni Jolie ang lalaking may suot na maskara. Napangiti ang dalaga na tila wala talaga sa sarili dahil sa sobrang kalasingan.

"You said that I am your Sun that gives you light and this is the day that I need to set, sunset. but do you know that while the sun is shining, the moon is there to watch over you? you just can't see because the sun is bright." Naalala ni Yenna ang sinabi nito noon na soon makikita niya at makikilala niya rin ang moon na sinasabi ni Zin na hindi naman inisip masyado ni Yenna dahil masaya siya sa mga panahon na kasama si Zin at ito ang nag bibigay liwanag sa kaniya. "If you're wondering why I'm saying this? because Lennon is the moon I'm referring to Yenna."

“Maligo... mukha mo!’ Pagkatapos noon, nakatulog na siya. Gayunpaman, nagkaroon ng insomnia si Alex! Umupo siya sa harap ng kama hanggang sa sumikat ang araw! *** Samantala, mas maraming tao ang mas minalas kaysa kay Alex. Halimbawa, ang ilang tao sa Moonlight Lake. Akala nila magiging maayos ang lahat pagdating ng araw. Basta’t sumikat ang araw, tiyak na matutukoy nila ang mga direksyon. Kung hindi naman iyon posible, maaaring matuklasan ng mga tao sa paligid ng Moonlight lake o ng mga taong nagpapatrolya sa lawa ay ang kanilang eksistensya.

“Pagpasensyahan mo na ang isang iyon, Andrea. Kulang kasi ‘yon sa buwan.” “Hala talaga?” Namimilog ang mga matang tanong naman ng dalaga. “Oo. Kulang sa buwan, sobra sa araw,” tugon ni Atlas. Napabunghalit naman ng tawa si Mira habang pilit na ikinukubli naman ni Leopold ang kaniyang pag ngiti. Hindi naman ito nakaligtas sa mga mata nang mapanuri, mapanglait, at malinaw na mga mata ni Atlas.

Hangga't kasama niya ang kanyang mga anak, naniniwala siyang malalampasan niya ang bawat obstacle na dumarating sa kanya. Marahil ito ay isang nakakapagod na araw na sa sandaling siya ay nakauwi at nakapagpahid ng ointment sa kanyang sugat, si Luna ay agad na humiga sa kama at nahulog sa isang malalim na pagkakatulog. Ang buwan ay kumikinang ng maliwanag sa kalangitan. Matapos masigurong tulog na si Luna, dahan-dahang bumangon si Neil. Pagkatapos, sa tulong ng flashlight ng phone, maingat niyang binuksan ang benda ni Luna.

Kahit pa binubusog ng mga magaganda at nakakamanghang bagay sa loob ng Moonlit ang kanyang mga mata, tinatabla pa rin siya ng nerbyos sa huli. Hindi basta–basta at hindi ordinaryong mga tao ang nakakadaupang-palad niya sa mga oras na iyon. Isang maling galaw lang niya, pakiramdam niya ay lulubog ang bahaging kinauupuan niya at mababangis na hayop ang naghihintay sa kanya sa ilalim. Moonlit, therefore, is the unsafest place around the Globe ayon sa kanyang palagay. “Kung ganoon po, hindi totoong pumapatay kayo?” tanong niya nang pahamak. Dapat sa isipan lang niya iyon.

Pero alam niya kung ano ang makikita niya sa madilim na kalangitan kung sakali mang nakabukas ang bintana at kaya niyang tumingala. Blood Moon. Laman iyon ng mga balita sa nakaraang mga linggo. Ang dahilan kung bakit gusto sana niya na huwag sa araw na iyon manganak. Pero hindi rin talaga nadaan ni Rebecca sa pakiusap at dasal ang lahat. Mismong sandali pa na sigurado na pulang pula ang bilog na buwan sa kalangitan napiling lumabas ng kanyang anak.

Hindi nagtagal, isang maliwanag na crescent moon, na kanina pa hinarang ng mga ulap, ang nagpakita kasama ang hindi mabilang na nakasisilaw na mga bituin. Dahiil maraming nakapalibot na mga neon lights at street lamp sa mga city, ang mga magagandang tanawin ay imposibleng makita sa urban lands. Kaya ang tanawin na ito ay nakaka-refresh para sa sinumang makakita nito. Nanatiling tahimik ang gabi at natapos nang mapayapa.

Ang madaling araw sa loob ng dambuhalang penthouse ni Zion Valmonte ay binabalot ng isang nakakabingi at nakakapasong katahimikan. Walang kahit anong ilaw na nakabukas maliban sa maninipis na sinag ng buwan na tumatagos sa malalawak na salamin ng gusali.

Si Isabella ang nagtuturo ng emotional core (love and cunning), Marcus ang strength and protection, at sina Mia at Milo ang balance through creativity and strategy. Isang gabi ng full moon—hindi red moon, pero malakas pa rin ang lunar energy—biglang nagising si Aurora nang mag-isa sa kwarto niya. Hindi umiyak. Tahimik siyang bumangon, lumabas sa balcony, at tumingin sa langit. May bagong pull—hindi red, hindi blue, kundi neutral silver light na parang mirror ng sarili niya. Malakas ito, parang may voice na hindi salita, pero nararamdaman sa puso: “Sister… I’m close.”