Moral Lesson In Tagalog Novels & Stories

I asked her. “Duh! I graduated with high honor in one of the prestigious school here—” “Kung sa ganun po tiyak alam n’yo po ang Golden Rule? Do not do unto others what you don’t want others to do unto you, english yun gusto mo tagalogin ko?” Tinaasan ko siya ng kilay. Kay sama ng mga titig niya sa ‘kin. “Let me remind you as well, wala tayo sa teleserye na pumapayag na lamang ang bidang inaapi. Subukan mo ulit babasagin ko mukha mo,” napaiwas sabay harang ng isang kamay nito ng inumbahan ko ng suntok ngunit ‘di ko tinuloy. Binalingan ko si Ms. Hernales.

Tipid na ngumiti ako kasunod ng isang tango. "Me too..Merong sasaktan at lolokohin tayo, merong magtuturo satin ng mga bagay bagay hindi para baguhin tayo kundi para tulungan tayong marealize ang mga mali natin at tulungan tayong mag-grow at maging mabuting tao...may magmamahal at mamahalin at magiging parte ng kasiyahan natin.ipaparamdam na hindi tayo nagiisa na buo at kompleto tayo" ngumiti ulit siya..

Pumatay ito ng ilang tao, subalit wala man lang nakitang badha ng konsensiya sa mga mata nito. Pinalaking may takot sa Taas si Lila. Ang pangaral ng kaniyang namayapang Tatay ay dapat matuto siyang magpahalaga sa kahit na sino o anong may buhay. Ang aral na nasa Banal na Kasulatan ay isang malaking pagkakasala sa batas at sa mata ng Diyos ang pagkitil ng buhay ng iba. Pero nasaksihan niya ang walang pag-aalinlangan na pamamaril ng Amo niya sa mga katunggali nito. “Miss Maid, will you please stop acting as if the people I killed are close to you?! Hindi mo naman kamag-anak ang mga iyon.”

“Dapat nang makita ng pinsan ko kung anong klaseng tao talaga siya.” Nagpakawala ng tahimik at mapait na tawa si Maliya. “Do you think na hindi niya talaga alam?” wika niya. “Kapag mahal mo ang isang tao, tatanggapin mo ang lahat—maging ang pinakapangit nilang ugali. Morality doesn’t matter. Baka tulungan pa niya na gawan ng rason ang ginawa ng babaeng ’yon.”

sabi ni Senyor na nanggagalaiti sa galit. I am 16 year old, Grade 11 in High School when i experienced that i need to work with my mother since my father left us we flied here in Cebu and start a new life, just me and my mother. Ngayon nakakulong ang aking ina ay wala akong ibang ginawa sa gabi kung hindi umiyak at hindi na makapasok sa eskwelahan dahil nagkalat na ang pangyayaring iyon since De Marquez is famous here in Cebu. Araw-araw ay napunta ako sa mansiyon ng De Marquez dahil sila lang ang may kapangyarihan para pakawalan ang aking ina sa kulungan

sagot ni Via. "Alam ko kung sino ang nasa isip mo, Via. Pero tanungin mo ang sarili mo, makakamit mo ba talaga ang kaligayahan, o mapupunta ka lang sa walang katapusang sakit?" "Bakit mo sinasabi 'yan?" tanong ni Via, litong-lito. "Alagaan mo muna ang sarili mo, Via. Kapag natutunan mo 'yan, darating din ang tamang tao para sa'yo."

biglang kumento ko habang nagwawalis. "Pasensya na talaga anak kung kinailangan mong mahinto sa pag-aaral mo, alam mo naman ang sitwasyon natin, simula noong namatay ang ama ninyo ay naghirap tayo" napabuntong hininga si inay saka nagpunas ng pawis.

Kahit na nagsimula kami sa isang maling kasalanan at masalimuot na kahapon, may mga kaayaw ag gustong pabagsakin ang Santiago Empire ay nanatiling matatag pa rin ang aming pagmamahal at pagkaisa. Moral Lesson: Ang kwentong ito ay nagtuturo na ang tunay na kayamanan sa buhay ay hindi nasusukat sa tagumpay, kapangyarihan, o kayamanan, kundi sa oras at pagmamahal na ibinibigay natin sa ating pamilya. Ang sakripisyo at pagsusumikap ay mahalaga, ngunit sa huli, ang kasiyahan at kaligayahan ay makakamtan lamang sa piling ng mga taong pinakamamahal natin. Ipinapaalala ng kwento na sa bawat laban sa buhay, ang pagmamahalan at pagkakaisa ng pamilya ang nagbibigay ng tunay na kahulugan at kaligayahan.

umiiyak na sabi ko. "I know it hurts so bad. Kahit ako ay hindi makapaniwala na wala na si Agatha. Hindi natin inaasahan ang nangyari at sobrang sakit din para sa akin, but we have to be strong. I know everything happens for a reason," sunod-sunod niyang sabi sa akin pagkatapos ay nahimigan ko ang pagkabasag ng boses niya. Gulong-gulo ang isip ko ngayon at wini-wish ko na sana ay panaginip lang ang lahat nang ito.

Janine POV "Kumalma ka lang makikita rin ang anak natin, magtiwala ka lang." Hinawakan niya ang kamay kong nanginginig sa takot at pag-aalala. Tanging tango na lamang ang naisagot ko kay Rigor, dahil hindi maalis ang kaba sa aking dibdib para sa anak ko. Hindi ko alam kung paano namin siya mahahanap ang alam ko lang, kailangan kong magtiwala sa kanila na walang masamang mangyayari sa anak ko. Kapag may nangyari sa kanya, hindi ko mapapatawad ang sarili ko lalo na ang taong kumuha sa kanya, si Keith. Hindi ko masasabing kaya kong magtimpi oras na makita ko ang anak ko na sinaktan niya, baka hindi ko mapigilan at makapatay ako ng tao.