Fata Morgana Mga Nobela at Kwento

"Kung gayon, bibigyan ko kayo ng digmaan." Sa isang kilos, ang kalangitan sa itaas ng Summerton ay nagdilim. Ang mga ulap ay umikot, at isang dambuhalang bagyo ang nabuo sa isang iglap. Ngunit hindi ito isang ordinaryong bagyo. Mula sa mga ulap, bumagsak ang ulan—isang ulan ng maliliit na sibat na gawa sa purong enerhiya ng karagatan, na tumatama sa mga demonyo nang may nakamamatay na katumpakan.

nauubusan na ako ng hangin dahil hindi niya pinapakawalan ang labi ko… medyo kinakagat niya pa ito at dinidilaan, naghahalo na ang laway namin pero patuloy pa rin siya at takam na hinahalikan ako. “Oh god.” Hingal na bumitiw si Morgan ng halik sa akin. Tila napapaso na nilayuan aniya ako habang awang ang labi niya at namumungay ang mata. Pareho kaming naghahabol ng hininga. “I might not be able to control myself… I don't know if I can… especially when you're near me, I feel like I'm going to explode.” Parang naghihirap ang kalooban na anas nito.

Ang buhok ko wala na sa ayos dahil nililipad ito sa malakas na hangin. Inilibot ko ang aking mata sa karagatan. Ang payapa ng dagat. Kay sarap pakinggan ang mabining mga hampas ng maliit na alon. Para bang diamante kumikislap ito sa dilim. Naglalayag na kami ngayon sa dagat. Dahan-dahan lang ang takbo ng yate hindi nagmamadali si Captain Morgan dahil mabagal lang ang patakbo nito.

Natagpuan pa ni Molly ang sarili na sumisigaw sa sandaling napagtanto niya kung ano ang namumula sa labas. Isang napakalaking maelstrom ang nabuo sa dagat, at ang barko ay diretso na patungo rito! Sa malapit, mukhang eksakto itong tulad ng isang malaking bibig, nilalamon ang lahat na tumawid sa kanyang daanan.

Nagawa niya pang kumain ng fries sa mismong biyahe namin. Mahaba-haba rin ang oras ng aming paglalakbay dahil sa malawak na karagatan pa ng Europa nakatayo ang lugar. Aakalain ng normal na tao na totoong dagat iyon ngunit lingid sa kanilang kaalaman ay isang lungsod iyon na pinaninirahan ng mga taong lobo. Ang dagat na nakikita ng mga mortal ay isa lamang na ilusyon na likha ni Amara. Ang paggawa ng ilusyon ay isa sa mga karaniwang kakayahan ng isang witch na kagaya ko.

Kaya ang unang pumasok sa isip niya ay baka isa na naman itong panibagong eksena. Ngunit kung arte man iyon, napakasuklam at napakadelikado ng paraang pinili nito. Hindi pa man niya natitiyak kung totoo o hindi ang kanyang nakikita, bigla siyang naitulak palayo. Isang malakas na hangin ang halos dumaan sa tabi niya. Si Anton. Parang kidlat itong sumugod papunta kay Morgana.

Makalipas ang ilang sandali, napabulong siya, “Namula ba siya? Parang nagmamadali siyang tumakbo palayo.” Wala naman siyang ginawa, binanggit lang naman niya na binuhat niya ito paakyat kagabi. Namula siya ng ganun? Hindi talaga maintindihan ni Morgan kung bakit kailangan pa nitong mamula. Hindi nga ito namula noong hinalikan niya ito dati. “Ang puso ng babae ay parang karayom sa dagat—ang hirap basahin.”

ANG PAGTATAGPO Magkahalong lungkot at takot ang nadarama ni Alexa habang bitbit ang maleta habang tumatawid sa madilim na kalsada. Nalulungkot siyang lisanin ang lugar na kanyang kinalakihan, ngunit natatakot naman siyang manatili para maikasal sa kung sinong tao na hindi niya kilala. “Ayyyyyy!” bigla siyang napasigaw nang muntik na siyang mahagip nang dumaan na sasakyan.

Imagine, buhay prinsesa siya hindi pa nakuntento? Napili ni Ares ang mesa malapit sa may bintana kung saan makikita ang malawak na dagat. Masasabi kong may pagka-romantiko ang naturang lugar. "Ikaw na ang bahala sa order natin," utos ni Ares habang nasa kabilang tenga ang sariling cellphone, mukhang may importante siyang tatawagan. Simpleng tango lang din ang aking naging tugon.