Novel & Cerita Mother Passed Away Quotes

Nagulat tuloy ako. “Ma, relax lang—” “Tumigil ka!” sigaw niya, habang nanginginig ang boses. “Anong pinagsasabi mo?” Nagkatinginan ang dalawang nurse sa gilid. Lumapit ang isa. “Ma’am, kalma lang po—” “Matagal nang patay ang mga magulang ko!” sigaw ni Mama. “Patay na sina Mama at Papa!” Ayan na naman siya. Hindi na naman siya naniniwala.

“I still can’t believe someone tried to kill me. I was really about to die. Ano kaya ang nangyari kung wala kayo ni Dad para dalhin ako rito? Paano kung hindi ako binigyan ng Diyos ng isa pang pagkakataon?” Agad na hinawakan ni Mom ang kamay nito. “Don’t cry, son,” she said gently. “You should celebrate life. Laugh. Be grateful.” She smiled warmly. “Your enemies have been put to shame. You survived,” dagdag pa niya nang pabiro. “Besides, you don’t look like someone whose breathing stopped last night.” Napatawa kaming lahat. Napakabuti talaga ng puso ni Mommy.

I was too young when that's incident happened. " Oasis may problema ba?" " Wala Dad may naisip lang ako" ngumiti siya at hinawakan ako sa braso. " Huwag kang mag alala sa akin. Mahirap man tanggapin ang pagkamatay ng mommy mo pero wala na tayong magagawa kung di tanggapin ang katotohanan na wala na siya" napakuyom ako ng kamao habang naaalala ang mga taong dahilan ng pagdudusa namin.

Bati niya sa ina nang tuluyan na siyang makalapit dito. He sat the vacant chair beside to his mom at iginala niya rin ang paningin. "It's been a months since your dad died and I miss him already. Walang araw na hindi ko siya maiisip, anak. Your dad is my first and last but, unfortunately inunahan niya pa ako," Margarith said as she wiping her tears. "Sinabi niya pa sa akin noon na hindi niya ako iiwan sa kahit na anong mangyari. But, what he did do, he leave me! He leave me, son." Dugtong pang sabi ni Margarith habang pinunasan ang mga luha nito na patuloy dumadaloy sa pisngi nito.

Hinayaan lang niya akong ilabas ang lahat hanggang sa mapagod ako. My memories with Mom keep flashing endlessly—her laughter, her warm hugs, the way her eyes lit up whenever she smiled. I could almost hear her voice calling my name, reminding me to smile and not worry too much. But now, that voice feels so far away, leaving nothing but a hollow ache in my chest. Tulala akong napatitig sa salamin na siyang pumapagitna sa’kin at sa loob ng morgue kung saan nilalabas nila ang katawan ni Mama.

nag-aalalang sabi ni Mama. "Ma, huwag na pong matigas ang ulo. Huwag niyo ng ipilit pa sakin na ihinto ang pagpapagamot sa inyo. Ano ka ba Ma, cancer lang yan. Ikaw kaya si Martha Arevallo. Hindi tayo susuko. Si Papa lang naman madaya, maagang sumama kay Bro. Kaya wag kang susuko. Kasi ayun ang hindi ko kakayanin. Mama tandaan mo ikaw ang buhay ko. Kung mawawala ka, isipin mong wala na din ako.Kaya Ma, pakiusap ko sayo. Magpagaling ka. Okay. Kasi ako lahat gagawin ko para lang magkasama pa tayo ng mas matagl pa" saka lang ako nakahinga ng maluwag ng sumang ayon si Mama.

“Tse! Huwag mo na munang banggitin iyang papa mo at baka masira ang moment natin.” Napahalakhak kaming dalawa. Nagpatuloy kami ni mama sa paghuhugas ng plato kahit na wala ako sa sarili. Ngunit kahit na kumikilos ako sa kusina, hindi pa rin nawala sa akin ang huling salita ni mama na tumagos sa kaibuturan ng puso ko. ‘Time is fleeting, anak. Moments come and go so make sure to cherish every one of them.’

Hindi ko pwedeng sabihin na ayaw kong marinig ang sermon ni mommy dahil kay Sheya dahil mas lalo lamang magagalit si dad at mom. Nang marinig ang sinabi ni dad ay ilang beses akong napamura. Agad akong sumakay ng kotse ko at pinasibad ito paalis. “Sheya’s mother is dead, son.” Halos paliparin ko ang kotse ko. Hindi ko mapigilan na magalit sa sarili ko. Kung sinagot ko ang tawag ni mommy at hindi ko pinatay ang cellphone ko ay malalaman ko ang nangyari.

Dumaan kami ng memorial park para bisitahin ang mama ni Calvin. "Ma, flowers for you. Galing pa 'yan sa garden ni Bro Cyrus. Dinala namin para sayo." Sabi ni Calvin sabay luhod sa damo at inilagay niya ang flowers sa gilid ng sementong may guhit ng pangalan ng mama niya. "Miss na kita ma." Her mother died last year dahil sa sakit na AIDS. I can't blame her mother. Alam ko kung bakit 'yun nangyari sa mama niya. I can't tell right now.

Hanggang sa ngayon hindi ko pa rin siya matandaan, pero baka 'pag nakakain na ako ay makilala ko na siya. "Alam mo may magarang sasakyan ang madalas bumisita sa bahay ninyo," sambit ng Ginang nang matapos akong kumain. "Salamat po sa pagkain. Magkano po-" "Hindi na Ky, para namang wala kaming pinagsamahan ng Mama mo," anito. I'm glad that despite my mother's death, there are still some people who remember her. "Maraming salamat po. Pero ano po 'yong sinasabi n'yo kanina?"