روايات وقصص ضمن Motor Biking Quotes

aniya at hindi pinahalatang apektadong apektado siya dito. She then drove her motorcycle like a mad man, dahil sa subrang inis niya. Medyo malubak dahil may portion sa daan na walang semento at nasira dahil sa malalakas na ulan sa lugar. Pero dahil sanay ay madali lamang sakanya ang ginagawa. Naramdaman niyang napahawak ito sa beywang niya at malutong na nagmura. “Fuck, can you slowdown.. Kita mo ng sira ang daan—”

Pagod na pagod na ako at ang ulo ko ay mabigat sa pag-aalala. Nasulyapan ko ang isang motorsiklo, pinakuha ko sa driver ko ang atensyon ng rider. Ang ilang libong dolyar at ang motor ay akin na para sa gabing ito. Walang tatalo sa motor kapag may trapiko. Naramdaman ko na halos hindi ako nakikita. Ang kilig ng bilis, ang kasabikan. Namiss ko ito… Kailan ba ang huling pagkakataon na tunay kong ginawa ang mga bagay na gusto kong gawin? Maliban sa pakikipagkantutan kay Eliana, siyempre, pero saan ba ako dinala niyan? Wala.

"Kailangan ko rin bang masugatan bago matutunan ang tamang pagbibisikleta?" "Oo naman! Itong sugat mo, ito ang patunay ng pagod at tyaga mo para matutunan ang tamang pagsakay ng bisikleta. You see, our pain and wounds are the proof of the hardship that we've been through. They're like our trophies." Napangiti ako sa mga narinig na sinabi niya. "Daig mo pa ang motivational speaker, ah?"

"Kung hindi naman motorsiklo ang gamit ko, tiyak na uusok ang ilong mo sa galit at pagkainip sa paghihintay sa akin. Sa tindi ng traffic siguradong aabutin ako nang siyam- siyam at pagdating ko rito, siguradong makakatikim ako ng sermon sa'yo at madagdaganna naman ang mga bagay na ikaayaw mo sa akin. So thanks to my baby, I'm here on time," anitong hinaplos pa ang motorsiklo nito. "Naniniwala ako na delikado ang motorsiklo lalo na at sa highway mo yan pinapatakbo at ang bilis pa ng pagpatakbo mo," aniyang hindi napigilang langkapan ng concern ang tono sa isang bagay na ikinagulat niya mismo. Lalo pang lumuwang ang pagkakangisi nito. Umiling- iling na pumalatak ito.

My eyes narrowed when I realized they were riding motocross motorcycles, built for speed and rough terrain. The sound alone was deafening as they pushed their engines harder, quickly gaining on us. Humigpit ang paghawak ko sa manibela at sinubukang unahan sila. Mukhang pinaghandaan ako ni Senator ah. Alam niyang may big bike ako at kumuha din siya para sa mga tauhan niya. Mas lumakas ang ingay ng mga makina habang mabilis silang humahabol sa amin. Hindi nagtagal ay dumami pa sila. Tatlo na agad ang sumusunod sa amin.

Kung makapagsalita iyan para bang pag-aari ka niya. Tiningnan ko ang kanyang motorbike. Nasa top five ito ng fastest motorbike, Kasawaki Ninja. Ilang buwan na rin akong hindi nakakahawak ng motorbike. Wala na akong practice, sigurado akong maninibago ako mamaya sa laban. "Jace, pwede ko na bang sakyan itong baby Ninja mo?" "Wow, talagang may alam ka sa motorbike. Sige try mo, okay lang kahit sirain mo pa 'yan." Ibinigay niya sa akin ang susi.

Hindi ko matitigan ito sa mga mata, nakakasilaw. "Hop in!" malamig kong utos nang makaangkas ako sa motorsiklo. "What? What about my car?" wika nito na may halong pag alinlangan. "Just leave it!" "You want me to ride that thing?" puno ng alinglangang tanong ng lalaki habang sinusuri nito ang aking Ducati Super Sport S bike. "Yeah! If you don't, then don't!" "It's not that I am scared but this looks too dangerous and—"

Thrilling kapag nakasakay ka dito at parang the feel of the wind is exhilarating! Minsan tinanong ko si Trevor kung marunong itong mag motorsiklo, yung big bike?” “Bakit?” tanong din ni Trevor. “Wala lang! Gusto kong matutong sumakay ng big bike.” sagot ko. “Naku, Megan. Delikado ang sumakay ng motorsiklo lalo na kapag big bike!” sabi ni Trevor. “May kasabihan ngang kapag naka-motorsiklo ka, ang isang paa mo raw ay nasa hukay.”

Idadaan ko na lang ang asar ko sa pagkain. “Right! Bakit ko nga ba tinatanong? What a stupid question!” “This is not the right time to talk about feelings, Divine. Wait till I get home, iisa-isahin natin ‘yang feelings mo na ‘yan,” wala sa loob na sambit ko sa kanya. Nililingon-lingon ko ang pagsusulputan ng mga motorcycle riders na nagpapasingit-singit sa trapik. Mas mainam na lang talagang mag-motor kesa bumabad sa loob ng nakahintong sasakyan.

Matinis ang mga matang pinukulan ko ng tingin ang papalayong motorbike. "Gagong iyon! Ni hindi man lang marunong tumingin sa dinadaanan. Porke nakamotor bike, ganun na lang iaasta niya." Inis kong pinagpagan ang parte ng bestida na natalsikan ng tubig na may kaunting putik.