Motto In Life Short นิยาย & เรื่องราว

Dahil sa gusto namin madugtungan pa buhay ni ford nagtake kami kahit risky para magbakasakaling mabuhay siya ng mahabang panahon. Tulad nga ng sabi ni mahal, na huwag kong alalahanin kung ano lagay niya bagkus enjoyin namin ang araw na ito. Yes, I admit kahit medyo hindi ko gustong aminin ito sa aking sarili na ... Life it's too short to waste kaya hanggat kaya pa at may oras pa kailangan nating sulitin ito dahil di natin alam na baka mamaya, bukas ...

Napabuntong-hininga ako. "Magulo po ang lahat." Mahina kong pag-amin. Tumango si Lola Beatriz na para bang matagal na niyang inaasahan ang sagot ko. "Ang buhay..." Hindi kailanman naging simple." "Pero isang bagay ang natutunan ko sa mahaba kong buhay." Tahimik akong nakinig. "Huwag kang matakot magmahal." "Mas matakot kang magsisi dahil hindi mo sinubukan."

Natawa naman s'ya sa sinabi niya. Hindi naman ako nakasagot agad sa sinabi niya. Nanatili lang akong nakatitig sa kanyang maamong mukha. Noong una ay naiinis talaga ako sa pagiging matured niyang mag-isip, ngunit kalaunan ay unti-unti ko rin naman na-ge-gets. Ang motto ko kasi noon sa buhay ay, “Life is short. Do what you want to do in your life without any regrets!” at hindi ko rin masyadong pinagtutuunan nang pansin ang mga negative vibes sa buhay ko kasi nakapokus lang talaga ako noon sa mga positive na nangyayari sa buhay ko, which is mali, kasi dapat pala balance. Dapat nireresolba rin pala at saka pinagtutuunan ng pansin ang mga negative sa buhay natin para sa susunod hindi na natin it

' Para sa akin, ang motto na 'yon ay para sa mga taong tamad at walang diskarte sa buhay; ginagamit ang itsura para gawing ticket sa instant pagyaman. Wala naman akong pakialam sa motto na 'yon ni Mama dahil kay Ate Diana niya lang naman palaging sinasabi 'yon. Kung tutuusin, nakatulong ang pagiging malandi ni Mama—ay este—ang pagpatol niya kay Tito Arthur, dahil kung wala ang huli ay baka patay na kami ngayon dahil sa gutom.

For this and for always understanding me. Ngumisi siya. "I told you. Ang motto ko sa buhay ay happy wife, happy life." Tinitigan ko siya ng mabuti hanggang sa unti-unting napawi ang ngiti niya at bigla siyang sumandal sa mesa, hinila ako palapit sa leeg ko at inangkin ang labi ko sa isang mapusok na halik.

"I've got a painful past. I was hurt so much. I lost everything Andromeda. My career. My love. Myself. But still I am here. I want to continue to live and to move forward. I don't want to stay in the past. It is depressing. And I don't want to think the future also. It will give me anxiety. I just want to live in the present. I am at peace. That's why, the most important is to stay-stay living in the present. Be strong, be different, be you Andromeda." " Watashi no sei ureshikunai to sentaku dakara. Demo ne motto tsurai kami jibun ga ureshi to shinjiru koto, nanimo daijoubu janai to omou kara?" Tahimik na umagos ang mga luha ni Andromeda." I am so weak. I can't even defend myself. He is ri

Ganun lang kasi ako mahilig manood ng inspirational videos at gusto ko lang ishare sa inyo baka sakaling makatulong at may aral na matutunan. I really liked the message, kasi nga di ba lahat naman tayo ay dumadaan sa pagsubok? Sabi nga: Trials or problems are a twin of life. Habang nabubuhay tayo ay hindi na mawawala ang pagsubok sa buhay natin. Kung baga kakambal na talaga natin yan, pero sumagi bA minsan sa isip mo na what if ang pagsubok na yan ay blessing in disguise pala? Yon bang sinusubukan ang tatag mo dahil may blessing na kasunod na darating sayo, di ba?

Pero sabi ko kahit para nalang sa sarili niya. Babalik pa kaya siya? O dun na siya sa America magsstay for good? Damn it! Why would I think about him? When I already have someone else? Paglingon ko sa may pader nandoon nanaman yung quotes na "Life is like a camera. Focus on what's important and you'll capture it perfectly." Napanguso nalang ako sa nabasa. Siniko ako ni Khyla dahilan para mapalingon ako sakanya.

He didn’t want to fail his grandfather, the only person who believed in him, that’s why he’s now successful. “But at least you’ll have a peace and quiet life. Who cares about having a social life when you can build a quality bond with your family, right?” sambit nito. “Why do you always take the good side of life?” hindi na niya mapigilang magtanong. “Because you only live once,” sagot ni Emory at tipid na ngumiti sa kanya. “Life has too much negativity. Always choose the good side of life. No matter what.”

“Why?” Diretso siyang tumingin. “Huwag mo nang isipin yung tungkol sa ating dalawa…” Ngumiti si Mike. “I’m not doing anything wrong. Just buying vegetables with you isn’t against the law.” Lumapit siya sa pinto at huminga nang malalim. “Life is short, Melinda. When we’re young, we live for our parents. As adults, we live for our children. Now that we’re older, maybe… we should live for ourselves, even just once.”