Novel & Cerita Motto In Life Short

Please Lord help me. *'Minsan darating sa punto na may mga tao o problemang susubok kung gaano kahaba ang pasensya natin. Kaya kung maikli lang ang pasensya mo madali kang matatalo sa mga hamon sa buhay.'*

Ngumiti siya sa dalaga at hinayaang tingnan nito ang magazine. “Kaya naman always remember .You're strong, not lucky. Gustuhin mo mang tapusin ang buhay mo, I know, deep down, you wanted to fight it. You wanted to live that's why you're still alive. Suicide is not the answer to every problem in the world. No one should take their own life, because life is precious, life is a gift

Minsan din pala mabuti ding makinig sa pananaw ng ibang tao patungkol sa buhay at kung ano ano pa dito sa mundo. I have realized my billions are worthless to the brilliant ideas of this poor man doing cleaning for a living.Totoo nga naman life is so short and we have to make every minute of every day worth to cherish and to live for with happiness and forgiveness in our hearts and minds. "Mahirap kasi ang hinog sa pilit pre, hayaan mo munang gumaling sa pag-usbong at aani din iyan ng kapatawaran," dagdag pa nito bago tumayo at bumalik na sa paglilinis.

"Come on dude, what are friends are for?" "Yeah!" Segunda ni Jude. "Have you forgotten our motto in life? Sabay-sabay na napatingin kami sa gawi ni Jude. Ngumiti naman ito na parang sa paraang iyon ay maipaalala niya sa amin ang bagay na iyon. "One for all, all for one?" Banggit nito sa motto namin. Mayamaya ay nagkaisang naglahad ng mga palad sa gitna ng pabilog na ayos at sabay-sabay na isinigaw ang salitang iyon.

Gusto n'ya kapag mag-uusap ay diretso sa pinag-uusapan at wala ng paligoy-ligoy pa. Kaya minsan ay ayaw sa kan'ya ng iba pa nilang mga pinsan dahil sa ugali n'ya ngunit wala naman s'yang pakialam sa mga ito. Gagawin n'ya kung ano ang kan'yang gusto. His life, his choice, his rules. Iyan ang kan'yang motto sa buhay.

Pati ang gusto niyang itsura ng buhay namin ay matutupad niya kay Lauren. "Te, 'yung motto mo sa buhay parang kapanahunan pa ng slambook ng lola ko sa tuhod." Panglalait ni Mara sa motto ko. 'Believe and don't stop reaching for your own star. Everything will happen at your own pace." Wala na rin kasi akong maisip na gawing motto sa buhay. 'Yan nalang ang maiiwan ko sa mga makakabas man ng yearbook namin.

"Wala yun, Barbara. Alam mo na ang motto ko. Isa sa daan patungo sa tagumpay ay puno ang laman ng sikmura." Natawa narin siya. Tama naman ang Ninong niya. Noong tuwing may problema siya sa bahay, sa paaralan at maging hanggang sa kumpanya, hindi ito nagmimintis sa pagbibigay sa kanya ng pagkain.

"What I meant... we both fixed our issues already." "That's just right. Both of you. Huwag niyo na patagalin pa ang mga bagay. When there is chance, grab it as soon as possible. Life is indeed short. You'll never know, matanda na kayo at uugod-ugod." Makahulugang sabi ng Don. Napangiti ako. Unti-unting nawala ang tensyong nararamdaman ko, sa halip ay gumaan pa ito.

hindi na para ipilit niya ang kanyang sarili dito. "Pera lang yan. Kikitain pa yan ng ate ang mahalaga masaya kayo, Masaya tayo." Sagot niya dito. Hinid pa rin naman nagbabago ang kanyang motto sa buhay at ang dignidad pa rin niya ang mamumutawi. Kahit kailan man ay hindi siya masisilaw sa pera ng ibang tao.

Mamamatay siya sa lugar ng mga banyaga. WE ONLY live once sabi nila pero mali, we live everyday and we die once. So forgive while you still have the chance to forgived that person, hate less and love more while you still can. Life is so short to take things seriously. Be weird and do the things that makes you happy and contented.