Moving Up Ceremony Quotes นิยาย & เรื่องราว

‎ ‎Hinila niya ito sa gilid, pinanatili ang manners. ‎ ‎“’Pag gusto mong mag-remarry balang araw, kailangan mo ’yan. So—” ‎Sinampal niya ang certificate sa dibdib nito. ‎“Mr. Ashford, please. Keep it and keep moving on.” ‎ ‎ ‎

banta nito at akmang tatayo mula sa kinauupuan pero pinigilan niya. "Sit," madiing utos niya. Hindi siya nagpahalata, pero kailangan niya pa ng ebidensya para mapatunayan ang lahat ng tanong sa isip niya. "Let’s start the ceremony," wika ng pari. "Pero bago tayo mag-umpisa, may tututol ba sa kasalang ito?"

"Hindi maganda para sa amin na magsiksikan ng sama-sama. Alam niyo naman na maraming mayaman at makapangyarihang tao ang pumupunta sa lugar na ito. Kung nagsiksikan tayo, hindi ito magiging maganda sa lahat... " Napakamot sa ulo si Quinton at hindi niya mapigilang bumuntong hininga sa oras na ito. "Plano ko talaga na umupo dito kasama kayong lahat para makapag-usap tayo, bago ako umakyat sa stage para sumama sa opening ceremony. Dahil hindi pa naman ako kakain, aakyat na lang ako sa stage at pwede na si Gerald na lang ang umupo!"

But it doesn't mean that I would let myself be held on by the pain upang magpatigil. I need to keep moving on. Kailangan kong maglakad at magpatuloy sa pagbangon. I raised the glass on my hand and breathed on the microphone. Kumislap ito sa ilalim nang liwanag mula sa kisame at sumayaw ang likido sa loob nito kasabay nang paggalaw nang aking katawan upang magsalitang muli "A toast for the successful night we have and a toast for the day after this night. EXellenne Royale has received your gratitude! Thank you!"

Umalingawngaw sa loob ng Casas heights ang boses ng master of the ceremony. “We are not done yet, Umica! Mag-uusap tayo mamaya sa mansyon! Remember, nakataya rito ang iyong katayuan sa kompanya at ang buhay ng iyong mga magulang, maging ang kakarampot ninyong negosyo,” puno ng babalang deklara ng matandang Sares at umupo na sa upuan. Tuluyan namang inukupa ng iba pang kamag-anak ng kanyang asawa ang natitirang mga upuan. Maging ang kasunod na table ay inukupa rin ng mga ito.

At malungkot kasi gaya ng nabubuhay pa ang mga magulang ko, laging si Yaya Dores ang kasama ko sa Moving Up Ceremony at nagsasabit ng mga medalya. Hindi sa nagrereklamo ako kundi dahil pakiramdam ko, siya lang talaga iyong nakaka-appreciate ng efforts ko. Sunud-sunod na katok sa pinto ang nagpagising sa akin sa unang araw ng Abril. Humikab ako bago unti-unting nagdilat. Pero agad din napatakip ng unan nang dumampi ang liwanag galing sa nakabukas na bintana ng kuwarto ko at humalik ang init sa aking mukha.

hingi ko nang paumanhin, mukha kasing nagulat sila sa akin, “Sorry po talaga,” “No worries, so, can you sing for us?” tumango ako at ngumiti. “Excuse me Mrs. and Mr. Spencer, we’re sorry to interrupt your good talk, but we need to excuse Addi, the ceremony is about to begin,” sabi ng coordinator, nang may ngiti sa labi, kaya nagpaalam na ko agad at sumama sa kanya, “Addi, a little reminder for you,” nagsalita si Jani, kaya humarap ako agad, “Stop sticking to people like them, masyado silang mataas, wag mo sila pilitin abutin, maging kontento ka na lang sa kung anong meron ka, wag ka nang umasa na may hihigit pa don, mind your own goddamn business,”

I think she is the most beautiful graduate. Narating namin ang quadrangle kung saan idaraos ang ceremony. Ilang sandali pa tinawag na ang mga graduates. Nakaupo lang kami malapit kung saan nakaupo si ate. Kaway kami ng kaway sa kanya at kita ko ang tulo ng luha niya, nag thumbs up lang ako sa kanya. Alam kong luha yun ng kaligayahan. Nang tinawag na siya para mag bigay ng speech, pinunasan niya ang mga luha niya. Tahimik ang lahat, nang magsalita si ate.Her speech made us all cry. It was a heartbreaking, inspiring, a motivation and her success. Lahat ng nakikinig ay nagpunas ng luha, dahil binahagi ng ate ang kanyang mga naging karanasan, hindi man buong kwneto, pero alam ko doon siya kumuha

Nakarating kami sa bahagi ng seremonya kung saan kailangan nang magsabi ng “I do.” “Avelina Serrano, do you take Perenzio Laurent Monecidad to be your lawfully wedded husband?” tanong ng pari. Tumigil ang lahat. Para bang lahat ng mata sa simbahan ay nasa akin. Tumingin ako kay mom na nakaupo sa harap, at doon ko nakita ang tahimik niyang dasal. Para sa kanya, para sa negosyo, at para sa lahat ng itinaya niya, hindi ako puwedeng umatras.

sambit niya bago hinaplos ang balikat ko at inalalayan ako sa paglakad. "Huh? B-but why? Hindi ka ba naniniwala? I swear. Nakita ko talaga siya! Hahanapin ko siya!" pagpupumilit ko. "I believe you, Thea, but let's get back to our chairs. The ceremony is almost done." *****