Moving Up Ceremony Quotes นิยาย & เรื่องราว

Kung dati'y hindi ako makapaniwala na nagkapalit kami ng katawan, ngayon ay tila naninibago naman ako sa normal na buhay. Kahapon ay isinagawa na ang Moving Up Ceremony namin. Kahit hindi ako ang valedictorian, labis labis naman ang saya ko dahil nagawa pa rin akong ipasok ni Kent sa pagiging salutatorian. Kaso hindi ko siya nakita kahapon sa mismong ceremony. Baka hindi ko lang siya napansin sa sobrang dami ng tao. Nandun din kasi yung mga parents, lahat ng teachers at ibang staff at guests kaya medyo crowded talaga.

Ilang segundo siyang walang imik, saka marahang hinawakan ang kamay ko na parang natatakot na baka mawala ako kapag binitawan niya. “We should go first,” bigla niyang sabi. Napakunot ang noo ko. “Ha? Hindi ba dapat ikaw ang nasa altar?” “No,” diretso niyang sagot, “I’m not letting you walk there alone.” At bago pa ako makapagtanong ulit ay maingat niya akong inalalayan papunta sa entrance ng ceremony hall, habang sa loob ay unti-unti nang napupuno ang mga upuan ng mga bisita na nag-uusap-usap kung bakit matagal magsimula ang ceremony at kung nasaan na ang groom.

"Ipinapaubaya ko na sa'yo ang anak ko, Laurence h'wag na h'wag mo siyang sasaktan kundi..." "Yes, po itay, hinding-hindi ko po sasaktan si Zari" Ani Laurence dito. Tumango naman ang ama ni Azariah at nag lakad na ito papunta sa bakante nitong upoan. Agad namang humarap ang dalawa sa altar. "Bago natin umpisahan ang seremonyas, mayroon bang tumututol sa kasalang ito? Kong mayroon man maaari kang tumayo at sabihin ang dahilan nang iyong pag tutol"

Habang nagbibigay ng speech sa stage ay hindi ko maiwasang mapaluha. "Mga magulang, guro, at kapwa mag-aaral, magandang araw po sa inyong lahat. Una sa lahat, nais kong magpasalamat sa aking mga magulang na walang sawang sumuporta at nagmahal sa akin. Kung hindi dahil sa kanila, hindi ko mararating ang tagumpay na ito," simula ni Amara habang nakatingin sa amin.

Kung pwede nga lang na ilayo ko siya sa lugar na ito para matapos na ang lahat ng paghihirap namin. "Mag-uumpisa na po ba ang seremonya? Pwede nang pumwesto ang groom malapit sa altar." narinig kong wika ng isang babae. Siguro ito iyung organizer. Hindi ko na hinintay pa na ang mismong pamilya ko ang magsabi sa akin noon. Kusa kong inihakbang ang aking mga paa papunta sa ginawa nilang altar.

Mabilis lamang na halos hindi ko nga nadama ng maayos. "Newlyweds, love each other, respect, keep your feeling like a shrine! Fifty years from now, your eyes will be as bright as they are now. Let your house be filled with laughter, joy, kindness and abundance of children. Live soul to soul, appreciate every minute together. I wish you many years of happiness!" Aning bigla ni Judge George na naka microphone pa.

"even if the world took everything from me... they will never take this back." Silence. No applause yet just stillness. So I looked into the crowd one last time. My voice soft, but solid. "I hope you all remember this moment. Not because I'm a trend. Not because I'm a comeback story. But because I'm proof that even if they bury you—if you rise, you rise on your own terms."

Bakit parang uminit bigla, at lalong bumilis ang tibok ng puso ko? Patuloy kaming naglakad dalawa hanggang sa marating namin ang podium sa harapan. Tumayo naman si Everett doon. "Good evening, everyone. Thank you for joining us on this ceremony of welcoming my wife as the acting chairwoman of the board. I appreciate all of your efforts in coming here tonight. And as a token of appreciation, I would like everyone to enjoy as I introduce my wife, Kateryna, to everyone. Thank you," sabi ni Everett bago tumingin sa akin. Halos napanganga naman ako sa narinig ko.

Ang mga panauhin ay napahanga sa kanyang ganda, at ang lahat ng mata ay nakatutok sa kanya sa bawat hakbang. Ang ceremony ay pinangunahan ng isang kilalang pastor na nagbigay ng makabuluhang sermon tungkol sa pagmamahal, pagkakaunawaan, at pagtanggap. Ang mga panauhin ay tahimik na nakikinig habang ang pastor ay nagsalita tungkol sa kahalagahan ng pagtanggap sa isa't isa sa kabila ng mga pagkakaiba.

Sa bawat gabing umiiyak ako dahil sa pressure, sa bawat araw na tinanong ko kung sapat ba ako, at sa bawat pagkakataong gusto kong sumuko pero pinili kong lumaban. Pagkatapos ng ceremony, lumapit agad ang buong pamilya ko. Si Mama ang unang yumakap sa akin. Mahigpit, parang ayaw niya akong bitawan. “Anak, salamat,” sabi niya. “Salamat sa hindi pagsuko. Salamat sa pagpili mong maging mabuti kahit mahirap.” Sumunod si Papa. Walang sinabi, pero tinitigan lang niya ako habang hawak ang magkabilang balikat ko. May luha sa mata niya pero may ngiti rin. "Ikaw ang trophy ko, Thea. Hindi mo kailangan ng medalya para ipagmalaki ka namin."