Mula Rito Natutunan Ko Na นิยาย & เรื่องราว

At mula roon, nauwi kami sa init ng tatlong ulit na pagniniig, bawat ulit, may mas lalim na pagnanasa, may mas ibayong pagmamahal. Ganitong pag-uwi ang gusto ko. Ganitong pagbati. Ganitong yakap. Sana... sana pwede na kitang pakasalan ngayon na.

aniya rito. Muli na namang namuo ang mga luha nito sa mga mata. Umiling ito at bumulong animo'y nagmamakaawa, "Gusto kong malaman." Lumapit na sa Avery at siya na ang hinarap nito, "Gusto ko rin makita." Napatitig siya rito, tumulo rin ang mga luha niya. Sandali lang iyon, tumingin siya kay Natalie. "Nat, ibalik mo ang Auntie mo doon. Please, para makakilos ako nang maayos."

pakiusap ko rito. "no, Mananatili ka rito kasama ko.Ito ang tahanan mo ngayon kasama ko, at hindi ka pupunta kahit saan. Itigil mo na ang pagtulak sa akin.Wala ng nangyayari pa sa amin."muling sambit niya.

eksplika ko rito. Napabuka ang bibig niya, ngunit wala rin lumabas na salita sa bibig niya. Tila nagdadalawang isip ito sa sasabihin. Hanggang muli kong natunghayan ang kaaya-aya niyang ngiti na nagbibigay ng kakaibang ritmo sa puso ko. Baliw na yata ako. "Dati naman." Kontra ng isang tinig sa isipan ko.

Anong ginagawa nya rito? Bigla akong kinabahan. Maging ang paglakad ko ay maging mas mabilis kaysa sa natural na paglalakad. Ni hindi ko nagawang magpasalamat sa babaeng nasa information desk ng building dahil apektadong-apektado ako sa narinig mula rito. At tama nga ako. Si Ma'am Aina iyon. Ang gurong iniaasar ng buong Bethel High students sa fiance ko.

ani nito Agad na tumaas ang aking dalawang kilay At ano naman sana ang ginagawa ng babaeng iyon rito? At bakit bigla biglang pumapasok? Sa pagkakatanda ko ay wala sinong basta basta ang nakakapasok sa bahay ni Anton kahit ang lola niya, kailangan muna ng pahintulot bago ito makapasok. Ganon ka secured ang bahay ni Anton

Kabanata 33: "Pwede pa naman kayong mag-stay rito pansamantala. Hindi ko naman kayo pinapaalis." Sabi ni Ate habang at tumingin sa mga bagahe naming dala na kadalasan gamit ko. Umiling naman si Mama at, "Nako Mare, sobrang nakakahiya na. At tsaka, sapat na sa amin iyong pinatuloy mo kami rito kagabi." Ani Mama na ikinatango ko.

Muling nabalot ng katahimikan ang buong silid. Tatlong hakbang—luhod. Limang hakbang—yuko. Pitong hakbang—saad ang noo sa lupa. Isang ritwal na hindi basta-basta ginagawa ng kahit sino. Ang sakripisyong ito ay hindi matutumbasan ng kahit gaano kalaking halaga ng pera. “Ano?” may narinig silang mahina ngunit hindi makapaniwalang bulong. “Sinong gagawa niyan para lang sa isang regalo?”

Ni wala akong makita sa muka niya na nagbibiro ito. "Bukas ng gabi, may magaganap na ritual upang mabuhay ang dugo ng puting mangkukulam sa loob mo. Ayaw ni Tita Helen na malaman mo dahil ipinangako nilang kakalimutan na nila ang maging isang puting mangkukulam dahil ayaw nilang mapahamak ka, ngunit ang iyong ina ay ang natirirang bughaw na puting mangkukulam. Ngunit sa kasamaang palad ay wala na siya, ikaw nalamang ang tanging natitira na makakatulong sa amin at ikaw nalamang ang alas namin upang manalo sa papalapit na digmaan."

Bakit hinayaan mong iwan ‘tong babaeng ‘to rito? Tinalikuran ko siya kaya binitawan niya ako. Napahawak na rin ako sa ulo ko dahil mas lumalala ang pagkahilo ko habang tumatagal. Malakas siyang humalakhak. "Alam mo na ngang madali kang magka U.T.I pero hindi ka pa rin mahilig uminum ng tubig. Hay nako! Buti na lang talaga in-sponsor-an ng kaibigan mo ‘yung bills mo rito!”