Novel & Cerita Mula Rito Natutunan Ko Na

Nandirito kami ngayon sa isang mahabang lamesa at kumakain ng sabay sabay. Habang kumakain ay hindi mawawala ang tawanan dahil sa mga bibong bata rito. Lumipas ang oras ay kailangan ko nang umuwi dahil ginabi na rin ako at kailangan na rin matulog ng mga bata. “Ate! Dito ka na lang kasi tumira!” Pagmamaktol ni Mica dahil ayaw niya ako pauwiin. “Hindi kasi pwede Mica eh, pero wag ka mag alala babalik ako. Pangako,” Pagpapagaan ko sa loob niya.

“Hindi naman, masaya kasi rito, marami akong nakakausap at naiintindihan ko naman kung bakit siya wala, valid naman ang mga rason niya kaya madali lang sa ‘kin na sumangayon.” Nangiti silang dalawa ni Marina. “Ligtas din dito, alam kong dinala ka niya rito para maging ligtas,” sabi ni Renan. Tumango ako. “Iyon nga ang sabi niya sa ‘kin kaya dito niya ‘ko dinala.” “Simple man ang pamumuhay rito, ang mahalaga ay ligtas tayo at hindi nangangamba araw-araw na baka may sumugod sa ‘ting lugar at gawan tayo nang masama,” sabi ni Marina.

sambit ni athorney. Natuwa naman ako sa sinabi nito mukhang maasahan at hindi natatakot sa pagbabanta ng tito Markus ko.

Sumisilip mula rito ang balat niya at ang dalawang linyang nakakorteng -V patungo sa– alam niyo na ‘yon! Parag nais ko na lang rin magpasalamat dahil panaginip lang ‘yun, na ‘di ko naramdaman kung gaano kasakit ang pagpasok, ang laki pa naman niya pero potek, yung sarap habang bumabaon siya sa ‘kin bakit damang-dama ko?

Sabat ni Miko na nakatawa. "Huh?" "Yung pangalan ng babaeng to. HAHAHAHA! Loka-loka po." At dahil dun, halos lahat ay nagkaroon ng maliit na pagakakataong' tumawa. Natabunan tuloy ng malakas na halakhak ang buong silid-aralan. My gosh! What a first day!

"Itinuring kitang isang kaibigan. Pinatira kita dito sa bahay kahit noong nawala na ang mga magulang ko na siyang tumanggap sa'yo dito. Tapos ito lang ang igaganti mo sa akin?" "Madam, sorry po. Naaawa lang po kasi ako kay Natnat. Hindi po makatarungan ang mga pinaggagawa niyo sa kanya." humahagulgol na saad ng katulong. "Hindi po matutuwa ang mga magulang niyo kapag nakita nilang ganito ang mga ginagawa nyo---"

Singhal niya rito. “Alam ko kung anong sinasabi ko. Mahal kita Amanda. . .” Natigilan siya at napatitig rito. Ngunit bago pa kung saan-saan mapunta ang lipad ng isip niya ay nakita niya itong natumba na sa sobrang kalasingan. Muntikan pa naman na sana siyang maniwala sa mga sinasabi nito.

Kabanata 119 “Mabuti naman at nagtungo ka rito. Napansin ko na madalang na lang ang pagpunta mo rito. Eh, noon, halos dito ka na natutulog,” ani ni Aling Maria sabay tingin sa akin.

Nananatili naman siyang nakatulala rito kaya humalik din ito sa labi niya na siyang ikinatulak niya rito. “Ano ba?” pagalit na tanong niya ngunit agad siyang hinatak at kiniliti sa baywang na siyang ikinasigaw niya. “Brent! Masasapak kita, lumayo ka sa akin,” wika niyang natatawa. “Isa,” banta niyang agad nakalayo rito. Kinuha rin niya ang unan na nakaitsa sa kama bago ibinato rito.

Mukhang lahat pala kami rito sa shop ay may kani-kanilang kuwento ng pagsagip mula kay Tita Selena. "Mukhang lahat pala tayo rito ay tinulungan niya," panimula ko, habang unti-unting nawawala ang aking hiya. "Ako kasi... muntik na niya akong masagasaan noong gabi na tumakas ako mula sa lugar kung saan ako ibinenta ng sarili kong tita." Napatigil ang lahat sa kanilang ginagawa. Nangunot ang noo ni Natasha at seryosong tumingin sa akin. "Sa Casa Dela Merced ka ba niya ibinenta?"