Novel & Cerita Mula Rito Natutunan Ko Na

Mika Nagising ako dahil sa sikat ng araw na tumatama sa aking katawan, dahan dahan akong nagmulat ng mata at bumangon Agad na bumaling ang mata ko sa aking tabi at naabutang wala ng tao rito, malamig na Ang unan na kaniyang hinigaan kagabi Umalis na siya. Para akong binagsakan ng langit at lupa sa aking napagtanto

Natuwa naman ako kahit papaano. ----#HIOR----

"Ako naman ang walang ginagawa rito." "Ako na," ani Isabel. "Bisita ka rito. Dapat nagri-relax ka lang." Pakiramdam ni Mia ay unti-unti nang unaakyat ang dugo niya sa kaniyang ulo. Sana lang ay hindi iyon halata sa kaniyang mukha na natural namang resting b*tch face. "Bakit hindi na lang kayong dalawa ang magluto?" sabat ni Anita. "Hindi ba magandang ideya iyon, apo?"

Lalo na’t alam niyang sa gabi ring ito ay mas lalong mahuhulog si Natnat sa koneksyon nilang dalawa. “Magandang gabi, mga mahal naming mag-aaral, guro, at mga volunteers,” panimula ni Rafael, sabay tanaw sa mga bata. “Ngayong gabi ay hindi lang tayo nandito para matulog sa tent o maglaro. Nandito tayo para matuto—hindi lang ng mga survival skills, kundi ng pagtutulungan, pakikipagkaibigan, at pagiging matapang kahit nasa labas ng ating comfort zone.” Huminto siya sandali. Nakita niya si Natnat na nakangiti sa unahan, masaya habang nakikinig.

“Ako po ang bahala…” Bawat grupong dumating mula sa iba’t-ibang tribo ay may dalang handog. Baboy, manok, gulay, at kung anu-ano pa, na pagsasaluhan nilang mga nakikiramay, nakikibahagi sa ilang araw na ritwal ng sagradong mummification. “O kaya…” patuloy ni Melba. “para hindi naman tayo magmukhang malisyosa, ayain mo na lang pauwi si Kibaweg para makapagpahinga na tayo. Antok na antok na ko…”

“Mahal na mahal kita, Sol... Again, salamat sa pagkakatiwala ng sarili mo sa akin.” “Mahal din kita, Crisanto Domingo... Huwag na huwag mo akong sasaktan o iiwan ha, kundi talagang ipapabarang kita skapag inulit mo ‘yan.” “Hinding-hindi na mangyayari... Kahit ang mga magulang mo pa ang humarang sa atin, handa na akong harapin sila at ipaglaban ka.”

Overthink malala talaga ako. Sa naisip, mabilis kong hinagilap ang maleta ko at kumuha ng ilan sa mga binili kong damit. Dinala ko lang ang mga importanteng bagay na kailangan ko. Nag-iimpake ako ng mga gamit ko ng biglang bumukas ang pinto ng kwarto. “Ate Mai, kakain na daw. Teka, bakit ka nag iimpake, ate? Saan ka pupunta?” Naguguluhan na tanong ni Zabrynna.

wika nya rito "mahal ko mamuhay tayo ayon sa kanilang kultura ang kanilang mga salita ating aralin andyan naman si nanay nena tayo ay mag paturo at higit sa lahat dito sa mundo na ito alisin mo sa iyong utak na hindi na tayo iba sa kanila yun ang mahalaga upang sa paglaki ni alona gaya sya ng ibang bata dito na namumuhay ng simple at masaya" paliwanag nya rito "masusunod mahal ko para sa kaligtasan nateng lahat higit sa lahat ang ating anak "

Tanung nya rito "ah nasa Pinsan nya nag pasama Muna May sakit eh pero huwag kang Mag alalala Safe ako dito" sabi pa nya rito "locked mo lahat ah bago ka matulog bilin neto sa kanya kumaen kana ba? Tanung pa neto sa kanya "Magluluto pa lang ako eh "Sagot niya rito "ganun ba? Pero Mag ingat ka dyan " sabi pa neto

sabi niya rito. ~~~