Mula Rito Natutunan Ko Na Mga Nobela at Kwento

sabi ng matanda rito. "Feel at home. Ang kahit anong narito, ariin nyo na ring sa inyo. Hindi naman ako rito namamalagi, may bahay talaga akong tinutuluyan. At kayo na muna ang bahala rito. Wag kayong mahihiya na mag pasabi kung may problema o kailangan man kayo. Pamilya na tayo rito." paliwanag nito.

Kaya agad akong nagtungo roon, pero muli akong nakarinig ng pagtakbo mula sa gilid. Bakit nga naman ako magtataka kung may multo rito, lahat naman ng nakatira rito multo. Nanunuyo ang lalamunan ko at agad akong napahawak sa dibdib, kinakabahan akong makakita ulit ng multo. Noon wala akong pakialam sa mga multo, pero simula nang makakita ako parang gusto ko na lang pumikit palagi.

Bahagya pa itong ngumiti. “Okay,” nakahinga ako nang maluwag sa narinig. “Nagulat ako bigla, pero pa’no ‘yun nakapasok rito?” Ang alam ko kasi ay walang nakakapasok dito na hindi residente. Maliban na lang kung may kasamang nakatira rito, iyong nakalista na sa visitors list at deliveryman. “Inaalam pa po namin, Sir.” “Okay, sige, salamat ulit,” ang sagot ko. “Pakawalan niyo na lang pagkatapos niyong tanungin, hindi naman ako nasaktan.”

natatawang wika ko rito "Mali ka ng iniisip."tanggi nito hindi ko mapigilang matawa dahil pulang pula na ang buong mukha nito "Hindi mo nga alam kung anong nasa isip ko eh."tawa tawang wika ko "Kailangan ko ng umuwi."paalam ko rito saka tumayo na tumayo na rin ito "Sabay na tayo."turan nito nag kibit balikat na lang ako rito saka nauna

singhal niya rito. "Ay! Sorry Miss, akala ko kakilala ko." wika nito na humihingi nang sorry. "Sa susunod tingnan mo muna bago mo hampasin okay," pagtataray ko rito. "Ok noted Miss. By the way Jaime nga pala," wika nito sabay abot nang kamay pero dahil hindi ko inabot ang kamay nito at nakaramdam ata siya nang pagkapa hiya kaya tinago na lamang nito ang kamay niya.

Natuwa siya ng husto kaya hindi na napigilan ang sariling ngumiti. Hanggang sa isang concern customer ang nagsalita at sinabi rin ang pinaggagagawa ni Adrian, “Panay ang tingin niya sa dalawang ‘yan, kanina pa tapos narinig ko rin kung paano niya ayain ang magandang babae.” “Hoy, ‘wag kang mambintang! Ano, magkakasama kayong tatlo rito, pinagtutulungan niyo ‘ko?!”

“Mukha lang simple, pero ’pag natikman mo, parang may magic.” Napangiti siya, bahagyang nailang pero natuwa. “Mukhang suki ka rito, ah.” “Kind of,” sagot nito, sabay ngiti. “Kaka-landing ko lang. Dito muna bago magsimula ang araw. Favorite ko ’to tuwing nasa Pinas ako.” Hindi niya alam kung bakit, pero mabilis siyang nakagaanan ng loob. Wala sa kilos nito ang mayabang o maporma, kahit halatang may kaya.

Habang nakatitig siya rito ay hindi niya napigil ang mapatanong sa kaniyang isip kung bakit hindi na lamang siya ang mahalin nito, bakit kailangan pa nitong mahalin ay ang babaeng nanloko at nanakit rito. Mabilis niyang iwinaksi ang isiping iyon, bakit ba kasi lagi na lamang niya iyong iniisip. Kapag gumaling ito ay mangangako siya na iiwasan na niya ito at maging ang pagtitig rito ay iiwasan na rin niya. Aasikasuhin niya na lang muna ito sa ngayon dahil nga may lagnat ito at kailangan nito ng alaga at dahil wala ang ina nito ay siya na lamang muna pansamantala isa pa ay baka gumaling din naman ito kaagad.

“Paano ako hindi mag aalala? Muntik ka ng mapahamak! Paano kung nahuli ng dating ang asawa mo? Diyos ko… hindi ko kayang isipin! Makakapataý talaga ako ng tao!” Hindi ko mapigilang ngumiti. Walang kupas ang pag aalala at pagmamahal nito sa akin. Sumenyas ako kay Natnat na lumapit. Niyakap agad ito ni tita. Maliit pa si Natnat noong umalis ito ng bansa para sumama sa foreigner na napangasawa. Isa si tita sa nag alaga sa akin noong nanganak ako. Mahirap pero kinaya ko dahil sa kanila ni mama.

Mahina, putol-putol, ngunit malinaw. Nanigas ang likod ni Rita. Unti-unti siyang umupo nang tuwid, nanlaki ang mga mata. “P—putek,” bulong niya. “Huwag mong sabihing… multo?” Nanlamig ang kanyang batok. Nanindig ang balahibo niya. Hindi nya malaman ang kanyang gagawin sa pagkakataong ‘yon. “Babaeng multo?!”