Novel & Cerita Mga Mito

Parang nalunok ko kasi ang aking dila sa sobrang nerbyos ko. Nakita kong nagkamayan sila ni Tito Miguel pagsalubong nya rito. Naririnig ko ang ugong pag-uusap nila pero wala akong naintindihan. Kasama kaya ni Tito Miguel si Mama? Syempre kasama nya si Mama. Sigurado ‘yun! Tanga lang? Alangang naiwan si Mama kung saan sila nagpunta. Natatarantang nagtalo ang dalawa kong alter-ego sa aking isip.

“Hindi mo ako mapipilit.” Ngumiti si Miguel. Isang ngiti na hindi mapagkunwari, hindi marahas, ngunit puno ng katiyakan at kontrol. “Hindi ko kailangan pilitin ka,” sagot niya, bawat salita ay parang utos na hindi maiiwasan. “Dahil kahit ang pagtanggi mo ay bahagi ng plano ko. Ang bawat pag-aalangan mo, bawat pagtanggi mo, ay nagpapalakas lamang ng pagnanasa ko. Mas lalo akong nahuhumaling.”

Chapter 226 Pagkapasok namin sa loob, sinalubong kami ng masiglang ngiti ni Tita Celeste. Nasa gitna ito ng sala, kasama sina Mommy, Daddy, at ang mga magulang ni Adrian. Parang may mini-gathering na hindi ko alam kung dapat ko bang ikatuwa o ika-stress.

"Sige.. harap ka sa akin.." Sa muling pagharap ni Mitch kay Jobert ay agad siya nitong nilamon ng mga mahigpit na halik na ngayong lang niya nararanasan, of course berhin pa ang dalaga sa ilang positions o experiences pagdating sa pakikipagtalik. Nauna lang ang "finger thing" noong unang gabi nang pagkikita nila sa baybayin. At nagkataon lang na ang unang lalaking napupusuan niya, ay ang lalaking may marami ng karanasan pagdating sa pakikipagtalik, sa iba't ibang babae.

Umiiyak na sabi ni Mithi. "Nilapitan at pinakasalan are two different things. Nilapitan ka niya dahil kamukha mo ang mama mo. Pero pinakasalan ka niya dahil mahal ka niya. Kung pinakasalan ka niya dahil kamukha mo ang mama mo, edi sana noon pa niya yun ginawa. Yung kakita pa lang niya sa'yo." Natigilan si Mithi at Shamcey sa sinabi ni Kelleon.

Mapanatag. Hindi niya maiwasang titigan ito. Mula sa paraan ng pagkakatuwid ng likod nito, sa paggalaw ng bisig habang hinahalo ang ulam, hanggang sa banayad na pagyuko nito para patayin ang kalan… parang may kung anong hindi niya maipaliwanag na humahatak sa kanya para manatiling nakatingin. Para itong si Adonis—ang diyos ng kagandahan sa mitolohiya. At kung may sinumang babae ang makakakita rito ngayon, tiyak mahuhumaling.

Ngumisi si Miguelito, "Sa bansang ito, kakaunti lang ang mga taong kalaban ko. Miss Jarabe, balak mo bang magnegosyo?" “Mr. Miguelito, tinatakot mo ba ako?" tanong ni Dianne na nakangiti. "Ang Missha Group ay nagbebenta ng mga produkto at serbisyo. Libo-libo ang aking mga tauhan, at pupunta ang bawat isa sa kanila sa Missha para gumawa ng gulo..." "Maraming kang kaaway, kasama ako, marami ba iyon?" Nang matapos ang mga salita ni Miguelito, isang mababa, makapangyarihan at nakakatakot na boses ang biglang nanggaling sa labas ng pinto.

Napaka hinhin ng kilos nito at parang hindi nakabasag ng pinggan. "Ako ang diwata ng karunongan, ako si Ruka." pag papakilala niya sa akin, wala sa sariling napa lunok ako sa sarili kong laway. Totoo ba itong nakikita ko? Bakit nag papakita sa akin ang isang diwata? Sa panahong ito kasi pinaniniwalaan ng mga pilipino ang mga diwata, diwata ng karagatan, diwata ng bulkan, diwata ng kagubatan, at iba pa. Bukod sa sinasamba nila ang mga ninuno nila na nagiging gabay daw nila. Ang buong akala ko ay walang katotohanan ang mga ito. Nakikita ko pa nga minsan sina andula nag aalay ng mga pagkain upang pasalamatan daw ang mga diwata, umalagad, bathala. Hindi ko akalain na may katotohanan pala ang mga

Like, Nymphs of the mountains, trees, waters, and winds. Pero ang pinaka agaw atensyon sakin sa mga sinabi ni Raphaella ay ang tinatawag nilang MOIRAE (The Fates). "Give to men at birth evil and good to have". Sila ang humahawak ng kapalaran ng bawat nilalang sa ibabaw ng mundo. Sila ang nagtatakda kung paano mabubuhay ang mga tao, sila rin ang magtatakda kung kailan, saan, at papaano mamatay ang isang tao.