Mula Rito Natutunan Ko Na Novels & Stories

"Makinig ka sa akin. Ito ang tanging paraan upang masiguro mong mananatili ka rito." Hinawakan ni Sheena ang bote at nakaramdam ng kaba. "Hindi ba makakasama ito sa aking katawan?" "Huwag kang mag-alala, walang mangyayaring masama," paniniguro ni Ruth. "Hanapin mo lang ang tamang pagkakataon upang gamitin ito, naiintindihan mo ba?" "Um..."

seryoso niyang wika sa akin Kaagad din namang namilog ang mga mata ko sa pagkabigla Napatitig ako sa nakasarang pintuan ng silid bago ako tumitig sa mukha nitong si Arif "Miikyla, hindi naman kita pipilitin kung ayaw mo eh. Pero, isa lang ang gusto kong mangyari ngayun para sa kapakanan nating dalawa! Kalangan mong makipag-cooperate sa akin para magawa natin ng maayos ang ritual na ito at maibigay natin sa kanila ang expectations na hinihintay nila sa atin." nakangisi niyang wika

"Umalis ka nga rito! Chupe!" "Aba," Biglang may narinig silang boses mula sa likod na nagpapanggap na nagtatampo. "Nung naging kayo na, natutunan mo na rin palang maging walang puso at pagtabuyan ako agad pagkarating ko rito?"

"Ikaw anong pangarap mo?" Nabitiwan ni Ruth ang timba sa gulat nang bigla ay lumitaw ang multo sa harap niya. Natapon lahat ng laman noon sa lupa. Masama siyang tinignan ni Ruth, napakagat-labi siya sa pagka-asar. "Hindi ko kasalanan iyan," turo nito sa timbang nasa harap nilang dalawa. "Wag ka ngang litaw ng litaw kung saan-saan, baka nakakalimutan mo multo ka! At nakakatakot ang mga multo!" turan ng dalaga.

madiin kong sabi. Mula rito, nakita ko ang bahagyang pag-igting ng panga niya. Hindi niya nagugustuhan ang pagtutol ko. Well, too bad! Tumingin ako sa lahat ng nasa paligid namin, nilakasan ang loob ko.

Lumapit ako rito at yumakap sa likuran nito. “I miss you…” anas ko habang pigil ang pagtulo ng luha. Gusto kong sabihin rito ang lahat pero ayokong mahusgahan. Natatakot ako na hindi niya ako paniwalaan. Dahan-dahan akong nagmulat ng humarap ito at yakapin ako pabalik ng mahigpit.

Samanta sa unahan namin ay makikita naman ang isang lamesa na may tatlong takuyang(basket) nag lalaman ng ginto, pilak at prutas na mga handog para sa ritwal habang mayroon ding tig-iisang dambunging trigo't bigas na nuoy nakalapag sa gilid ng lamesang pinaglalagyan ng mga handog. Makalipas ang ilang oras ay natapos naman ng mapayapa ang ritwal kaya naman ang lahat ay nag bigay ng pag pupugay sa isat-isa. Samantala ako naman ay naiwang nakaupo sa harap ng lamesa habang katabi nuon ang Mahal na prinsipe. "Kamahalan,"

Ralia POV Nagkaroon ng simpleng programa. May dalawang batang kumanta ng isang awit na halatang pinagpraktisan. Medyo sintunado ang isa, pero buong puso ang pagkanta. May isa pang batang nag-recitate ng tula tungkol sa pasasalamat. Habang nakaupo ako roon, hindi ko maiwasang balikan ang nakaraan ko.

"You did a great job, baby boy. Thank you for coming back." Mula sa bulsa, kinuha ko ang rosary, nag-antanda at sinimulang dasalin ang Apostles' Creed, Our Father, Hail Mary, Glory Be hanggang makaabot sa First Mystery. Sa buong sandaling 'yon ay nanatili akong nakatayo at pinagmamasdan siya. "Tatiana," mahinang usal ni Plum sa likuran ko. "Uuwi muna ko, ha? Babalik din agad ako."

utos nito. Napatigil ang paglilibot ng mata ko at umupo sa nag-iisang silya rito. Nanatili namang nakatayo si Nelson at tinalikutan lamang ang isang asul at nagliliwanag na bagay. "Simulan na natin ang leksyon." Pagsisimula nito. Na determinado kong pinakinggan.