Mula Rito Natutunan Ko Na Mga Nobela at Kwento

binalik ko ang atensyon kay Marru. "Hanggang kailan po tayo rito?" Maingat akong humahakbang sa tubig habang buhat-buhat siya. "Bakit ayaw mo na ba rito?" Napatingin ako sa kaniya nang saktong lumingon din siya sa akin. "Hindi naman po. Pero Mama, parang... gusto ko maging kaibigan ang tatlong kambal na kalaro ko," aniya.

mahina Hong sambit ko rito. "Oh sya. Sige maiwan na kita rito may gagawin pa ako." Sabi ni mama bago ako iwan magisa sa kusina. Hiniwa hiwa ko sa maliliit na piraso ang baboy at nagpakulo ng tubig. Saktong pag dating ni Nate ay katatapos rin ng niluluto ko. "Ambangooo madam. Pakibilisan gutom na ako." sambit nito habang nakahawak sa tiyan nya.

Tuwing makikita niya ang babae, palaging ganoon—mayabang, palalo, at parang siya lamang ang karapat-dapat tumayo sa itaas. Hindi nagpatalo si Mika. “Hindi ko alam ang pinagsasasabi mo, Natalie,” sagot niya, malamig. “At saka, wala akong inihandang agahan para sa’yo. Pasensya ka na, ha. Nutrisyunista ako ni Nathan at Lia, hindi katulong.” Kita sa mukha ni Natalie ang bahagyang pagkairita, ngunit bago pa siya makapagsalita, nagbago ang tono ni Mika.

pasasalamat ni manang “Sa lahat ng tao rito sa bayan patawarin niyo ako sa mga pagkukulang ko at nangangako ako na hinding hindi na iyon mauulit pa” wika ng hari Kitang kita ko naman ang mga ngiti na sumilay sa labi ng mga tao rito sa bayan.

Nanunuyot ang aking lalamunan at tila parang may nakabara rito. “Bakit pa kami magsisimula sa unang palapag kung puwede naman kaming lumipad patungo sa pinakatuktok ng tore. Isa kang hangal na gumagamit ng mga bihag para lamang akitin kaming pumasok sa iyong nabubulok na tahanan!” asik ni Raid, at saka malakas siyang tumalon sa ere.

Tumingin siya sa akin nang may pasasalamat sa tingin pero may halong lungkot din na parang alam niyang magbabago ang tingin ko sa kanya pagkatapos nito. "Salamat sa pagtitiwala kahit may pagdududa ka pa rin sa akin. Pero bago ko sabihin lahat ng pinagmulan ko, kailangan mong malaman na may isa pang naghihintay sa atin kapag natapos na ang ritwal na ito. At baka sa oras na malaman mo ang lahat, huli na ang lahat para bumalik pa tayo sa dati nating buhay."

halos nauutal na sagot niya rito. …

Wala naman talaga siyang inaasahang pagkilala sa kanya mula rito at lalong-lalo na wala siyang tiwala sa mga huwad na pangako nito. Pero kailangan niyang makisama. Dahil may pakay din siya. Ngumiti siya sinadyang ipakitang magaan sa kanya ang mga bagay-bagay ngayon. Matagal na niyang natutunan na ang maghintay ng anuman galing kay Rigor ay isang siguradong pagkabigo. “Magbabanyo lang ako bago dumating ang hapunan,” paalam ni Natalie ng pormal. Tsaka siya tumayo.

Natuto s'yang lumaban mag-isa para sa isang taong umaasa sa kan'ya. Kailangan n'yang magpakatatag para rito. Ipinilig n'ya ang kan'yang ulo para alisin ang mga masasakit na ala-ala ng nakaraan. Tapos na iyon, matagal na, dapat ay naka move on na s'ya pero bakit ang hirap pa rin hanggang ngayon?

medyo nauutal ko pang wika rito. " Sinundan na kita upang sabihin sayo na doon ka na muna matulog at maligo sa aking kwarto hanggang wala pa sila rito. Saka ka na lang bumalik dito kapag nandito na ulit sila. " Parang may narinig akong nagkakantahan matapos kong maipasok sa utak ko ang sinabi ni ate Mel sa akin ngayon lang.