My Bad In Tagalog Mga Nobela at Kwento

wika nito "Sorry ha? Kasalanan ko ito eh." malungkot kong wika. Tipid itong ngumiti. "Bakit ka nagsosorry? Hindi mo naman kasalanan. Ganito talaga dito sa Manila, maraming masasama ang loob. Magpasalamat na lang tayo at ito lang ang nangyari." sagot naman nito. Gayunpaman masama pa rin ang loob ko sa mga nangyari.

biglang sabi niya “Sorry? Para saan?” Takang tanong nito “K- kasi pinag isipan kita ng masama kuya. Sorry talaga ang sama kong kapatid.” Wika niyang halos pigain ang kanyang mga mata nang sa ganon ay may lumabas na kahit konting luha para kaawaan siya nito “Pinag isipan ng masama? Pwede bang ipaliwanag mo nga ng maayos sumasakit ang ulo ko sayo ehh.”

Di man siya tanda ng utak ko, kilala siya ng puso ko. " M-mama..." Tawag ko pa dito na sa hindi Malamang dahilan ay napakasarap bigkasin. Naramdaman ko ang pagtigil nito saglit saka malakas na humagulgol. Naalarma naman ako sa ginawi nito, " May problema ba, Mama?"

Pinindot niya ang answer button at tinapat sa tainga. "Hello, Gabby," tila nanggagaling sa malalim na balon ang boses ni Miguel. "Bakit?" parang lumundag ang puso niya nang marinig ang boses ng binata. "I really miss you right now. I can’t sleep because it hurts knowing you’re mad at me. Balak ko sanang intayin ka makalabas kanina sa comfortroom pero alam kong galit ka," ang boses ng binata ay nagsusumamo sa kanya.

Natatawa niya pang sabi. "My false ka nang my false diyan." "Hindi mo alam? Uso kasi ngayon 'yang salita dito sa Pilipinas. Instead of saying 'sorry, my fault', we say 'sorry, my false', ang galing 'di ba?" Bakas pa yung exciteness sa boses niya habang nagku-kuwento. Napa-ngiti na lang ako. Boses bata siya pakinggan na nagpa-paliwanag sa akin―basta hindi ko lang makikita mukha niya. Baka lalo lang ako maasar sa kanya.

Ngunit umalma ito at hindi naniwala. "Kanina pa kitang pinagmamasdan mahal. Ang tagal mong nakatitig sa salamin at pinagmamasdan yan sarili mo. Kulang na lang ay mabasag ang salamin." Biro pa nito sa huli. Pabiro ko rin itong inirapan sabay sabi--

he asked. Pagod akong umupo sa kama at nagtanggal ng sapatos. "It was fine. Sumakit lang 'yong utak ko sa pagbabagong morpoponemiko." "A what?" "Pagbabagong morpoponemiko." "Ano? Pagbabagong meralko?"

singhal ko dito, at nakita ko naman sa mu'ka n'ya ang pagkunot ng noo. “I'm so sorry miss, hindi ko talaga sinasadyang mabangga ka, nagmamadali kasi ako” pagpapaliwanag nito sa akin na ikinairap ko at naglakad paalis. Nagulat din ako ng magsalita ito ng tagalog. “Tsk, stupid” sabay lagpas sa kan'ya. Narinig ko pa ang pag banggit n'ya ng sorry sa'kin pero hindi ko na 'yun pinansin.

"Ako, apo ni lolo. Bata pa lang isinilang na akong mayaman. Lahat ng gusto ko nabibili ko pero hindi ko inisip maging perpektong anak ng aking ina at perpektong apo ni Lolo Delio. Dahil, kahit anong gawin ko hindi 'yon maaabot. Kahit gaano man ako kayaman, hindi pa rin magiging perpekto lahat. Ginawa ko lang mga bagay naisin kong gawin para sa sarili ko. Alam ko sa aking sarili na mayroong hangganan ang lahat. Kaya, Mr. Bustoz kung ang perfectionism ang pagpapakita sa'yo ng kahusayan, maaari na kahit sa pag-ibig mapupunta pa rin lahat sa imperfection. Tao lang tayo nagkakamali at may pagkukulang. Di mahalaga ang sasabihin ng iba at di rin mahalaga kung di ka malakas, ang mahalaga na alam mo

"H-hindi. Hindi ko kilala." Kinabig ko siya sa baywang at niyakap nang bahagya. "Natakot ka ba?" "O-oo. M-mukhang bad guy. Bad guy iyon. Bad guy." "Don't worry, hindi ka na nila malalapitan pa. Walang makakalapit na bad guy sa iyo as long as I am here."