My Master Disconnected Yet Again Novels & Stories

Malamig at walang emosyon ang mga mata nito, ngunit sapat iyon upang manginig ang likod ni Marcus. "Hindi ako abala ngayon." Muli nitong ibinalik ang tingin sa cellphone. "Umupo ka lang. Walang masama roon." Binuka ni Marcus ang bibig ngunit sa huli ay wala rin siyang nasabi. Sa isip niya ay tuloy-tuloy ang pagrereklamo. Ano bang nangyari kay Second Master ngayon? Karaniwan ay kasinglamig ito ng iceberg at hindi nagbibigay ng mukha kahit kanino.

Halos pasigaw kong tanong, desperado sa kahit anong sagot. Napangisi ang lalaking nagmamaneho. "Wala pa naman kaming ginagawa." Natatawa ito, para bang nag-eenjoy sa paghihirap ko. "Disconnection notice lang." "Disconnection?" "Disconnection from their lives if ever they'll meddle with our plans." Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. "What the fvck?!" Napakagat ako sa labi, pilit na nilulunok ang kaba.

Tumikhim muna ako bago binasa. Nakita ko sa gilid ng mata ko na humalumbaba si Master habang mukhang nakikiusyoso sa ginagawa namin. Buti nga at hindi nakakahalata si Neil, at hindi pinapaalis si Master. Naramdaman ko na lang ang paggapang ng kamay niya sa hita ko. I leaned on the table habang patuloy sa pag-scroll at pagbabasa sa laptop with one hand. At pasimple kong nilagay sa ilalim ang kamay ko para hulihin ang pangahas at kurutin.

Sa totoo lang, ang tanging ginagawa ko ay maghintay. Lumipas ang isang minuto. Dalawa. Tatlo. Pawis na ang palad ko. Hindi ko pinupunasan. Ayokong gumalaw nang kakaiba. Biglang may lumitaw sa monitor. PRIMARY NODE: OFFLINE. Hindi ko alam kung fake ba ito o synchronized real-time feedback. Pero sa earpiece: “Primary down.” Huminga ako nang bahagya. SECONDARY NODE: OFFLINE.

Tumambad sa kanya ang makapal na aklat na may itim na pabalat. Mabilis itong kinuha ni Nayah at dinala patungo sa desk kung saan nakapatong ang array ng mga monitor at isang secure satellite communication terminal. Binuksan niya ang terminal. Dahil disconnected ito sa main server ng mansyon na kasalukuyang hacked ng mga kalaban sa itaas, ang satellite system na ito ay may sariling encrypted connection.

Kinakabahan talaga ako. “Sorry talaga, Kat… I’m really…” wala ring katapusan ang paghingi sa akin ng dispensa ni Master Seiji. “Hindi ko na-kontrol. Dapat hindi gano'n, shit!” anas nya, nahimigan ko ang pagkainis nya sa sarili kaya kinalmahan ko na lang. “Hindi po, okay lang. Pasensya na rin, nagulat lang ako.” Sa labas na lang ako ng gate nagpababa kay Master Seiji para makauwi na sya agad.

After one minute, lumabas na rin ito, kaya agad na rin silang nagmadaling umalis. Bago sila umalis kanina, tinawagan muna niya ang alalay ni Demon Master kung available ang master nito na makipagkita sa kanila. Sinabi nito na ilang buwan ng may sakit ang master kaya hindi raw ito lumalabas. Minabuti na lang niyang puntahan ang pinaka lungga nito. “Wow, master, ngayon ko lang nalaman na may Mansyon pala sa ilalim ng tubig.”

May mas sasakit pa ba sa hindi pakikinig sa kanya ng taong inaasahan niyang unang maniniwala sa kanya? Nagkulong na naman siya sa loob ng master’s bedroom buong araw. Panay ang tawag at padala ng text kay Nexus. Ngunit wala siyang nakukuhang reply mula rito. Mga bandang ala-una ng tanghali, naka-off na ang cellphone nito. Panay lang ang iyak niya at walang ganang kumain. Ganon pa rin ang sitwasyon niya nang sumunod na araw.

Upang hindi magising ang natutulog na si Paris ay agad niyang kinuha 'yon. Bumungad sa screen ang malaking pangalan ni Jhazz. Tumatawag ito through Messenger at nais nitong makipag-videocall sa kanya. Nalaman 'ata nitong online siya dahil nakaligtaan niyang i-disconnect ang cellphone niya sa wifi mula kagabi.

“50 taon akong nagtaya ng pawis at dugo para subukan ang iba’t ibang paraan para makontrol ito, at sa wakas ay nagawa ko na ring buohin ang teleportation array. Pero wala na akong kahit na anong lakas na ipagpatuloy ito sa mga sandaling iyon. “Napuno ako ng pagsisisi noong ibuga ko ang huli kong hininga. Pero umaasa pa rin ako na makikita ito ng kahit na sinong magmumula sa susunod na mga henerasyon para ipagpatuloy ang hindi ko natapos at tuluyang mabuo at magamit ang Chaos Teleportation Array. Pagkatapos ng dalawang libong taon ay nagawa mo ngang makarating dito.” Nagdadalamhating nagbuntong hininga si Master Franklin nang dahil sa bigat ng kaniyang dibdib.