Novel & Cerita My Robot Boyfriend

marahan kong dinampot ang laruan saka ko pilit ikinabit ang kamay ng robot pero hindi ko ito maikabit. "Tumahan ka nga, ikaw nagsira ng laruan mo tapos iiyak iyak ka at isisisi sa iba?" napabaling ang mata ko sa pinanggalingan ng boses. Si sir Spencer na nakapamulsa't kunot ang noo. "Akin na nga yan" kinuha niya sa akin ang robot at siya ang nagkabit ng tanggal na kamay. "Oh, ayan maayos na. Tumahimik ka na" Tila natakot ang bata sa kanya at kinuha na lang ang robot saka umalis. "Sutil na bata" kumento niya. Sa kanya pa talaga nanggaling.

pasalamat naman ni Martin sa mag-asawa na nginitian naman siya. "Walang anuman 'yon, Martin. Masaya kaming ikaw ang naging boyfriend niya. Ikaw ang unang boyfriend ng anak namin na si Andrea. Masayang-masaya kami na ikaw 'yon na may mabuting puso. Isa kang mabuting tao na may pagpapahalaga sa kapwa mo. Bagay naman kayong dalawa ni Andrea. May chemistry nga kayong dalawa, eh," sabi ni Roberto sa kanya.

Alam kong totoo ‘yon, pero hindi ibig sabihin na natutuwa akong ipaalala niya sa akin. “Alam mo, Damian?” “Ano?” Tumingala ako at tinitigan siya nang matalim. “Ang malas-malas ko talaga sa lalaki.” Napataas ang kilay niya. “Hindi ako sigurado kung insulto ‘yan.” “Isang malaking insulto,” mariin kong sagot. “Una, nagloko ang boyfriend ko. Pangalawa, napilitan akong magpakasal sa isang lalaking parang robot—”

“I told you to follow the rules, Roselei. Why is my living room looking like a squatter's area?” “A-Aba, Mister CEO,” pilit kong pinatatag ang boses ko kahit nanginginig na ang tuhod ko. Humalukipkip ako para magmukhang palaban. “Bata ang inaalagaan ko, hindi robot! Kung gusto mo siyang maging masaya at lumaking normal, kailangan niyang maglaro! Hindi yung puro French at truffles na lasang lupa ang ipapakain mo!”

saad ng ginang. --- MARAMI ang inihandang regalo ng pamilya Valejo para kay Mithi. May mga bracelet, may mga dresses, may shoes, may mga hair accessories. At si Gabriel naman ay naghanda ng isang AI companion robot na may cute na bilugang disenyo. Si Roberto naman ay tila hindi alam kung ano ang dapat ibigay. Kaya isang makapal na red envelope ang iniabot nito.

sabi ko habang mas lalo ko siyang hinapit. “Pero?” tanong niya, sabay lingon sa akin. “Nagtatampo ako,” sagot ko, kunwari seryoso. “Huh? Bakit?” “Ngiti ka kasi nang ngiti kay Roberto. I’m jealous, wife.” “Baliw ka talaga,” natatawa niyang sabi. “Baliw na baliw sa’yo,” bulong ko, sabay halik sa batok niya, pababa sa balikat.

Bago pa siya makapagsalita, sumabat na si Evan, "Oo, siya nga! Dito ka muna para alagaan ang girlfriend mo, Nate. Kailangan kong puntahan si Lauren para tulungan siya sa isang urgent na gawain, kitain kita mamaya." Pagkatapos noon ay nagmamadali siyang umalis at isinara ang pinto, parang may halimaw sa kwarto. Nang makaalis na siya, bumalik si Nathan sa akin at tumango pagkatapos ng maikling pag-aalinlangan. "Oo, boyfriend mo ako." "Gusto ko ng tubig, boyfriend," sabi ko. Si Nathan ay mukhang natural na mahiyain. Nang walang emosyon ang mukha niya, malamig at malayo ang tingin niya. Maging ang kanyang pagkatao ay parang nanlalamig.

sunod-sunod akong napalunok sa sinabi ni Auntie. “I'm fine Mom, baka bukas lalabas na ako dito,”narinig kong sabi ni Caspian at automatic na pinandilatan ko ito ng mata. Nang matauhan ako sa aking ginawa nag-iwas ako ng tingin. Dahil para tuloy akong naging strick girlfriend niya. “Tsk! Anong akala niya sa katawan niya robot?!”inis kong bulong sa sarili.

Ngayong 23 years old na siya, tuloy-tuloy ang kanyang pagtatrabaho para matustusan ang mga pangangailangan ng pamilya — kahit pa minsan, halos wala nang natitira para sa sarili niya. She gave up a lot for her family — dreams, rest, time for herself. Pero okay lang. Kasi kung hindi siya kikilos, sino pa? There were nights na gusto na lang niyang umiyak sa pagod, pero lagi niyang iniisip, “Lalaban. Para kay Papa. Para kay Mama. Para sa sarili ko.” Mabuti na lang… may Martin. Her boyfriend, her constant, her safe place. Si Martin ang naging tulay niya pabalik sa liwanag after her darkest heartbreak. Siya yung friend turned lover, yung tahimik lang na sumalo sa kanya nung feeling niya, never na

Sinabi na sa kanya kung saan at kailan sila magkikita ng kanyang perfect boyfriend. Just like that. Bakit hindi niya iyon naisip noon pa? Naisip niya ang ibinayad. Magastos. He better be worth every cent. Speaking of which, inilabas ni Amber sa bag ang cell phone, dumayal. "Elo," sabi ng boses ng matandang lalaki. "Tanggap mo ba pela?" "Yup. Thanks." "Oki-oki lang. Pelo 'wag masyado gastos, Ambel Malee, ako dami p'oblema---"