Novel & Cerita My System Is Very Serious

“Tama ka, Mila. Ang kalikasan ang may pinakamagandang disenyo. Ang problema lang, ang sistema nito ay mabagal at hindi mo pwedeng baguhin ang temperatura sa pindutan lamang. Sa negosyo at sa pakikitungo sa tao, kailangan natin ng parehong katatagan, pero may kakayahang umangkop—hindi tulad ng lumang kagamitan na kapag nakatakda na ay ayaw nang magbago kahit kailan.” Sumabat naman si Lucas na abala sa pag-aayos ng mga kopya ng mapa. “At tandaan din natin na ang bawat sistema, gaano man kahusay, ay kailangang buksan paminsan-minsan para linisin. Kapag isinara mo ito nang matagal, naiipon ang alikabok, nababara ang daluyan, at kahit gumagana pa, hindi na ito kasing ganda ng dati. Ganoon din sa

Naririnig ko ang boses ng bilyonaryong ito sa loob ng isip ko, at grabe, napakagulo at puno ng high blood na hypertension ang sistema niya! ​"Alexander! Huminga ka nang malalim! Ang high blood mo—este, ang high blood ko na nasa'yo ngayon ang nagpapalaki ng apoy!" sigaw ko sa kaniya habang pilit kong hinaharangan ang ingay ng utak niya.

Matalim s'ya nitong pinagkatitigan. Humugot s'ya ng malalim na hininga, pilit pinapakalma ang kumukulong sistema. "Ha! Are you hiring a psychologist for my daughter, or are you busy looking for a man for yourself? Akala mo siguro hindi ko alam, at ginagamit mo pa ang anak ko para sa panlalaki mo!"

“Because you don’t get to say things like that habang n*******d ako sa kama mo.” “Amour—” “No.” Umiling ako, kahit ramdam kong nanginginig na ang labi ko. “Don’t make it sound serious kung hindi naman.” The corner of his jaw tightened. “Do I look like I’m joking?” That was the problem. Hindi siya mukhang nagbibiro. He looked too serious, and that scared me more. “You barely know me,” bulong ko. “I know enough.”

Seryoso niyang pahayag habang ang mga board member ay na natiling tahimik. “Excuse me, ngunit bakit ikaw ang haharap sa amin, this is a serious topic at hindi ito joke para ipagkatiwala sa isang baguhan na katulad mo sa negosyo.” Anya ng isa sa kanila na pinagdududahan ang kakayahan ng aking asawa. Nakadama ako ng inis at parang gusto kong suntukin ang mukha ng lapastangan na lalaking ‘to.”

Pinakamahusay na talaga kung sino ang makakabukas ng system nila kahit alam nila na pinaka-advancenang United States sa ganitong system. Nang isang iglap biglang may message na lumabas sa baba ng message bar nila na kinagulat nilang lahat. Hindi pa makapaniwala ang iba sa nangyayari. 'F*ck, Jerico's official website is gone, go check it out!'

“Habang lahat kayo, nakatingin lang habang sinira ang pangalan niya!” Hindi ako nakasagot. Doon ko lang napagtanto kung gaano kalalim ang sugat na dala niya — hindi pera, hindi ambisyon. Kundi trauma. “Kung galit ka sa sistema,” sabi ko, mababa ang boses, “huwag mo akong gawing simbolo niyon.” “Eh ano ka, Adrian? Hindi ka ba bahagi ng sistemang ’yon?” “Tama. Pero hindi na ako ’yon ngayon.”

Hindi ko naman napigilang mapalunok dahil sa labis na kaba nang mapagtantong baka nga… baka hindi siya nagbibiro sa sinabi niya. Malakas akong bumuntong hininga at marahang umilig. “If you’re serious, then maybe you’re just insane. Gusto mo ba tubig para naman magising ka riyan sa kahibangan mo, ha?” dagdag ko at nag-iwas ng tingin sa kaniya. “I am serious—“

he whispered in my ear. Lumukob ang matinding kaba na tila may kuryenteng dulot ang hininga nito sa sistema ko. Ngayon ko lang ito naramdaman. Naglakas loob akong tingan ito at halos magkadikit na ang mga labi namin. Hindi ako puwedeng maging marupok! Mabilis ko itong tinulak. "Puwede ba? Masyado ka ng malapit!"

Sana pagkatapos ng mga ganap namin ay maging maayos na ang sistema ko. "Meron, katulad nga ng sabi mo yung large na ang inorder ko, tatlo pa," ani Juday na pinagtaasan ako ng kilay. "Paalala ko lang sa'yo hindi healthy ang maalat eh." "Sshhh, ayoko ng lecture. Nadurog na nga utak ko sa klase natin eh," pagmamaktol ko.