My System Is Very Serious Novels & Stories

“And that includes you.” Bago pa man ako makapagsalita, muli niya akong siniil ng halik. Kusang pumikit ang aking mga mata at parang alipin na sumunod sa galaw ng dila nito. Hindi ko lubos maisip kung paano ako napunta sa ganitong sitwasyon. Ngunit isa lang ang masasabi ko. Nag-iinit ako. And this is not good. Hindi ko alam kung ano ang mga possible kong gagawin ngayong may alak ang sistema ko. At hindi lang basta kung sinong random person itong kasama ko.

"Masyadong bumagsak ang immune system niyo dahil sa extreme stress at severe dehydration." "I need to leave, Kim. Kailangan kong tapusin ang financial charts laban kay Uncle Lucian," pilit kong tinatanggal ang kumot at sinusubukang umupo, pero agad akong naramdaman ng matinding pagkahilo kaya napasandal ako uli sa unan.

“Tama ka, Mila. Ang kalikasan ang may pinakamagandang disenyo. Ang problema lang, ang sistema nito ay mabagal at hindi mo pwedeng baguhin ang temperatura sa pindutan lamang. Sa negosyo at sa pakikitungo sa tao, kailangan natin ng parehong katatagan, pero may kakayahang umangkop—hindi tulad ng lumang kagamitan na kapag nakatakda na ay ayaw nang magbago kahit kailan.” Sumabat naman si Lucas na abala sa pag-aayos ng mga kopya ng mapa. “At tandaan din natin na ang bawat sistema, gaano man kahusay, ay kailangang buksan paminsan-minsan para linisin. Kapag isinara mo ito nang matagal, naiipon ang alikabok, nababara ang daluyan, at kahit gumagana pa, hindi na ito kasing ganda ng dati. Ganoon din sa

Panunudyo ko. "Love... I'm serious.." Naglalambing nitong hayag. Tumango akong sumagot. "Yes love. Ikaw din wag masyadong mag diet, please. Baka magkasakit ka ulit.. Wala ako diyan para alagaan ka.." May kinang sa mga mata ko. Kilig sa buong sistema ko at ang bilis ng kabog ng dibdib ko. Wala pa sana akong balak putulin ang usapan kaya lang magiging busy na siya.

Sa sumunod na segundo, bigla siyang umiyak na parang agrabyado. "Ate, problema ng system ang pagkawala ng fingerprint mo, bakit mo isinisisi sa akin? Alam mo bang sobrang nag-aalala kami para sa’yo nitong mga nakaraang araw? Natatakot kami na baka maloko ka ng mga lalaki sa labas. Ngayon na tapos ka nang maglibang, bumalik ka na rin sa wakas. Pero bakit mo ibinubunton sa akin ang galit mo?"

Hindi ko naman napigilang mapalunok dahil sa labis na kaba nang mapagtantong baka nga… baka hindi siya nagbibiro sa sinabi niya. Malakas akong bumuntong hininga at marahang umilig. “If you’re serious, then maybe you’re just insane. Gusto mo ba tubig para naman magising ka riyan sa kahibangan mo, ha?” dagdag ko at nag-iwas ng tingin sa kaniya. “I am serious—“

Paulit-ulit nilang sinusubukang ihinto ang system pero walang nangyayari. “Shut it off! SHUT THE DAMN THING OFF!” galit na galit na sigaw ni Teodoro. Halos pumiyok na siya sa sobrang galit at panic. “Hindi namin alam kung paano, sir!” sigaw pabalik ng isa sa mga technicians habang halatang natataranta. “Parang nahack ang system! Wala kaming control!”

“Akala ko ba hindi pa pinanganak ang taong magpapatumba sayo? Tingnan mo nga ang kalagayan mo, ang dami mong tama!” Hindi lang ito sa tiyan may tama, maging sa binti, hita at balikat. “Wag ka naman masyadong harsh. Nasaktan na nga yung tao mananakit ka pa. Paano kapag natuluyan ako niyan.” Hindi niya pinansin ang biro nito. “Hindi pa ba nagpapadala ng backup ang organisasyon niyo?” Umiling ito. “Hindi pa. Hanggang ngayon yata ay sira pa rin ang system.”

he whispered in my ear. Lumukob ang matinding kaba na tila may kuryenteng dulot ang hininga nito sa sistema ko. Ngayon ko lang ito naramdaman. Naglakas loob akong tingan ito at halos magkadikit na ang mga labi namin. Hindi ako puwedeng maging marupok! Mabilis ko itong tinulak. "Puwede ba? Masyado ka ng malapit!"

“S-Serenity! Anong—” Nagtataka at nagtatanong ang mga titig nito sa kanya. Ni hindi ito kumurap, dahilan upang maghalo ang sakit at kaba sa kanyang buong sistema. “G-Go on, please!” nanginging niyang sambit. “L-Love?”