Nagkamaling Utos นิยาย & เรื่องราว

Kabanata 99 “Pagalingin mo muna siya. Magkano ba ang utang ko sa’yo? Babayaran ka ni Mommy kapag maayos na ang lahat, okay? Please?” Halos manginig ang boses ni Luisa habang nagsasalita. Bawat salita ay puno ng pagmamakaawa at pag-iingat, na para bang natatakot siyang mas lalong magalit ang kausap niya kapag nagkamali siya ng sasabihin.

reklamo ng isang lalaki. "Utos ni Boss. Kaya kung ayaw mong sumabog 'yang utak mo ay sundin mo na lang. Isa pa, hindi rin alam ni Boss ang hitsura ng bote ng gamot, kaya ang gumawa lang ang siyang may kakayahang makatukoy kung ano 'yun. At alam mo namang tuso ang babaeng iyon."

malamig kong utos. Ngunit kusa akong napakapit sa braso niya sa muli niyang paggalaw. Humahagod na iyon nang paulit-ulit sa akin. Just the feeling of it from mine, skin to skin, can already complete the heat of my core. Ramdam ko ang dulas at basa doon. "I am not gonna enter, not again. But we can dry hump," paos niyang bulong sabay mahinang kagat sa tainga ko.

“Sumakay ka na, masyadong malayo ang bahay niyo mula rito, wala ka na ring masasakyan. Utos ‘to ni sir kay-” “Wala akong pakealam sa utos ng boss mong masama ang ugali, bakit ko susundin ang utos niya gayong sa simpleng dahilan lang eh ganoon niya na lang hamakin ang pagkatao ko? Ito ang sabihin mo sa kanya, kahit na anong mangyari, ibabalik ko ang perang ipinangtulong niya sa nanay ko, sabihin mo huwag na huwag na rin siyang magkakamaling tawagan pa ako!”

Nakangiti nitong sagot “Huh? Talaga?” “yes, at alam mo ba na ang captain ng yate na iyun ay inutusan ko na maglayag sa medyo malayong lugar kaya kahit na gusto nilang bumalik kaagad, hindi maari. Naka depende ang lahat sa magiging utos ko sa nag-o-operate ng yate ko ngayun.” Dagdag pa n anito “Kaya pala ang lakas ng loob mo eh. Alam mo, ngayun ko lang tuluyang na realized na ang galing mo nga pala talagang magpalusot.” Nakangiting sagot ko din dito

Sasabihin ko na ring ihahatid ko na ang bruhang ito kung saan pa ito pwedeng tumira bukod sa bahay namin kesa maibusal ko sa matabil nyang bibig ang cellphone at kamao ko. “Ni isang beses hindi pa ako nagkamali sa utos sa ‘kin. Sinu-sure ko lahat ‘yun. Bawal akong magkamali. Kung nagkamali na ako noon edi sana matagal na sana akong patay! Bente-dos lang ako, wala akong pinag-aralan pero hindi naman ako gano’n katanga.”

Nag-iisip lamang ako ng paraan kung paano akong makakaalis dito upang madaluhan ang mga kasama ko. "Nakapaloob dito ang utos kong paslangin ang lahat ng mga nilalang sa inyong kuta," aniya na tila wala lamang sa kaniya ang sinasabi. Binalingan ko ang kawal na nagbigay niyon sa kaniya dahil ngayon ko lamang napansin na may hawak siyang maliit na hawla kung nasaan ang isang puting ibon.

"Dahil sa galit ko, kinuha ko ang baril ko at bigla ko sya pinatukan sa binti, alam ko rinig lahat nandito yung putok ng baril ko, linapitan ko ito at hinawakan ko ang baba nya. "Alam mo ang ayaw ko sa lahat, ginagalit ako gago ka, ang lakas mo mang gago, akala mo sasantuhin kita, hindi na kita pabibigyan dahil ngayun pa lang papatayin na kita, one word! pag dimu sinagot ang tanung, automatic pag lalamayan kana ngayun." Sino ang nag utos sa iyo, galawin mo ang pag aari ko.?"

simpleng utos niya, “Alam kong hindi ka nakapag-almusal kanina. Kailangan mong kumain bago ka humarap sa lalaking iyon,” Napalunok ako. Hindi ko alam kung paano niya nagagawang maging ganito kakalma habang may taong umiiyak sa baba. At hindi ko rin alam kung makakain ba ako ng maayos gaya ng sinabi ni Black. Pero para akong sunod-sunoran sa utos niya, dahan-dahan kong hinawakan ang tinidor. Pero bago pa man ako makasubo—