Nahihilo Nalilito Novels & Stories

Mas lumamig ang mundo. “Arniya,” tawag ni Nathaniel, hinila siya pabalik mula sa alaala. May inabot itong tissue, at doon niya lang napansin—umiiyak na pala siya. Tumutulo na pala ang luha.

"saad ni Hendrix Kay Andrea. Pagtalikod Nila at nagmamadali Akong pumasok sa loob ng banyo dahil nasusuka ako. Nakaramdam din ako Ng hilo at panghihina. Parang namumutla din ako kahit hindi ko tingnan sa salamin aking sarili. Siningit ko lang po si Lorie upang hindi ninyo siya hanapin kapag inalis ko na siya sa kwento.Maraming salamat po sa pagbabasa..

Hagan's Point of View Bago pa man tuluyang umalis si Nelson ay nagawa kong hiramin ang mga aklat na hawak-hawak nito. Gusto ko pang malaman ang naging kasaysayan ng dalawang mundo. Gusto ko pang makakalap ng impormasyon kung sino ang mga nilalang na gumawa ng masama sa lola ko, o maging sa mga faiy.

pag-aalinlangan kong wika sa kaniya, saka hindi makatingin nang direkta. “Of course, itʼs possible!” sang-ayon niya kaagad. Dumaan ang ilang segundo bago niya ibinukas ang kaniyang bibig. “Because of Niah, you experienced how to be an ordinary or simple human being. Naranasan mong sumakay ng jeep kasama ang minamahal mo. Labis ang pawis at kaba mo noon dahil iisa na lamang ang natitirang upuan. Dahil ikaw ay isang lalaki, pinaupo mo siya sa roon kung kayaʼt ikaw, napakapit na lamang sa labas ng jeep. Walang tigil sa kapapatak ang pawis mo noon. Dahil isang anghel si Niah, pinaupo ka niya sa inuupuan niya, tapos kumandong na lamang siya sa iyo,” pagsasalaysay niya. Hindi niya maiwasan ang kil

Nilapitan sila ni Michael at may sinabi siya sa Italyano na hindi ko naintindihan, pero agad namang tumigil ang mga ito at sabay-sabay na tumalikod para bigyan kami ng kaunting pribadong sandali. "Okay, ang weird no’n. Anong sinabi mo sa kanila? Mukha kasing hindi mo sila magalang na pinakiusapan," tanong ko sa kanya, puno ng pagtataka. Napangisi siya sa akin at kumindat. At sa kindat na ‘yon, para akong natunaw sa sarap at gusto ko na lang magpakalunod sa mga bisig niya. Humawak ako sa kanya nang mas mahigpit at huminga ng malalim, sinisinghot ang paborito kong amoy niya. Gustong-gusto ko talaga kung paano siya bumabango. “Sabihin na lang nating nagbunga rin ang pagkahilig ni Nilo sa pagmum

paus na sabi niya rito. Lihim niyang pinahid ang mga luha sa kanyang mga mata. 'Putang inang buhay to!' lihim na saad niya sa sarili. Ilang beses na ba siyang nangako sa sarili niya na hindi na siya iiyak. Hindi na siya masasaktan pero heto siya umiiyak na naman. Totoo pala talaga ang sabi Nila na kahit gaano ka pa ka talino at katapang kapag pag-ibig na ang naghahari sa'yo mawawalan ka talaga lahat nito.

ELIHA "Self, kapag nahihirapan ka ngayon na gusto mo nang sumuko ay isipin mo na may bukas pa. Kapag nahirapan ka bukas ay isipin mo na may bukas pa rin. At kapag mas nahirapan ka bukas ay isipin mo ulit na may bukas pa. Hanggang sa kakaisip mo na bukas ka na lang sumuko ay magugulat ka na lang dahil nalagpasan mo ang bawat araw na gusto mong sumuko."

“Kakaiba ang lahat ng tao dito. Mababa ang IQ, mahina ang katawan, at masama ang vibe. Kailangan ko na talagang umalis. Hinding-hindi ako mamamatay kasama ang mga taong ito, lalo na at hindi maganda ang trato nila sa akin.” “Well, okay naman siguro ang mga magulang ko,” dagdag ko sa aking sarili, habang palihim na sumusulyap sa mga magulang ko, pareho silang nakatingin sa akin ng nag-aalala. “Hindi pa ako sigurado. Kailangan kong patuloy na mag-obserba.” Lumambot ang titig ni Natalie at ngumiti siya na naging dahilan para hindi gumanda ang pakiramdam ko. “Yunice, nakilala mo na ba si Dory noon?”

Mga Aninong Hindi Namamatay Isang taon. Isang taon ng pinaghirapang kapayapaan. Ang mga guho ng nakaraang digmaan ay unti-unting napalitan ng mga bagong gusali, ang mga alaala ng takot ay dahan-dahang nahalinhan ng pag-asa. Sa ilalim ng pamumuno ng provisional government na pinangungunahan ni Kael, ang mundo ay nagsimulang huminga muli. Ang mga pangalan ng mga Founders ay naging babala sa mga aklat ng kasaysayan, habang ang pamilya Brilliones ay naging isang alamat na ibinubulong na lamang—isang kuwento ng mga bayaning mas pinili ang katahimikan kaysa sa karangalan.

Hindi ako isang pader na bakal o supernatural na nilalang. Isa lang akong ordinaryong buntis. Matatakot ako sa sarili ko kung hindi ako namatay sa pangyayaring iyon. Pagkaraan ng mahabang panahon ng pag-aalinlangan, bigla niyang binuksan ang maleta sa isang iglap, at nakita ko kung gaano ako naging kakila-kilabot. Diyos ko, bulok na bulok na ang mukha ko, at dahil nadaganan niya ako, may bahagi ng mukha ko na napipi.