Nang Ngumiti Ang Langit Novels & Stories

Nasa langit na ba ako? Dahan-dahan kong iminulat ang aking mata, tumambad sa akin ang puting paligid. Nasa langit na nga yata ako. Iginala ko ang aking tingin, pamilyar sa akin ang sky blue butterfly na kurtina at ang mabango na amoy na hinding-hindi ko makakalimutan.

tanong ko kay Papa na nasa tabi ko habang nakaturo sa bituing nasa langit, tumingin naman s'ya sa itinuro ko. "Kapag nakakita ka ng nag-iisang bituin sa langit, ibig sabihin may tao na sobrang lungkot ngayon, umiiyak, nag-iisa at nasasaktan," sagot n'ya naman sa'kin habang nakatingin sa itaas. Ibinalik niya ang tingin sa'kin at ngumiti. "Kaya anak, huwag kang titingin sa langit kapag nag-iisa ka," dagdag niya.

Nakatayo kami ngayon sa isang mataas na lugar kung saan matatanaw ang buong lungsod. Parang pinamumunuan ko ang bansang ito. Kaya ito ang dahilan kung bakit mas matindi ang simoy ng hangin sa ating mga balat. Mas malamig ang hangin ngayong malalim na ang gabi. Parang mga bituin sa langit ang mga ilaw na nagmumula sa mga gusali. "This is wonderful..." I whispered habang hindi pa rin nililibot ang paningin ko.

Sumandal ako sa bibig ng fountain at tumingala sa kalangitan. Pinakinggan ko ang paglagaslas ng tubig mula sa fountain habang nakatitig sa kalangitan. Ang pagiging kahel nito ay napapalitan na ng kadiliman. It's starting to get dark and later on, stars twinkle in the sky.

nakangisi kong sabi sa kanya. Para naman siyang natuwa dahil sa sinabe ko. "talaga,pero ano ang gagamitin natin papunta sa langit?"nakanguso niyang tanong. Napakamot naman ako sa aking ulo dahil sa tanong ni Misty. Ang akala niya talaga ay pupunta kami ng langit,pero sa ibang langit ang pupuntahan namin-iyong Kami lang dalawa ang makakaalam.

Bagay na hindi ko ininda, hanggang sa isang kung anong sa hangin ang napansin kong gumagalaw. Papalibot kami sa kontinente nang mapasingkit ang mata ko sa tila isang dambuhalang nilalang na lumalangoy sa kalangitan ang mababangga namin. Halos hindi ko na maaninag ang bagay na ito na tila imahinasyon ko lang. Ngunit nang umungol ito ng napakalakas ay agad kong hinawakan ng mahigpit ang buhok ng Longma sa batok nito!

Bakit sila pa na hirap na hirap na nga ang pinagsasakluban pa lalo ng langit at lupa? Ilang minuto siya na nag-iiyak. Pinagtitinginan na siya ng mga tao na nagdadaan sa hagdanan, pero wala na siyang hiya. Inisip niya na iyon na nga lang ang libre sa mundo, ang umiyak, ipagkakait rin ba sa kaniya? Bumaha pa ang kaniyang luha na halos hindi na siya makahinga.

aniyang pikit na pikit ang mga mata. "Are you?" Curious na untag ni Kimhan nang marinig ang panalangin ng babaeng kaagad na napadilat at tiningnan siya ng masama. "Well, hindi daw tinanggap sa langit ang virgin kaya hindi ka pa mamamatay. Si Aug na ang bahala sa iyo na maghatid sa langit." dugtong niyang nagkibit pa ng balikat bago ipinikit ang mga mata. "Gago!" singhal ng babae.

Lugmok ako sa sakit, pero hindi ko gusto mamatay. I am nowhere, makulimlim ang langit mukang uulan pa ata. Tama yan saluhan ako ng kalangitan para naman hindi ako mukang baliw na naglalakas habang umiiyak. Napangiti ako ng biglag bagsak ng ulan. Hindi pa din pala masama ang langit sakin dahil sa ulan nakahanap ako ng karamay, nakakaiyak ako ng hindi napapansin ng mga taong madadaanan ko.

ika naman ni Jam. "Siyempre hanapin na natin ang ating mga kasama ah. Alangan naman na pupunta ako ng langit agad," masungit kong pahayag dito. "Sungti talaga...para ka ng naglilihi girl as in," bulong nito para walang makarinig. "Hmmpppp," ani ko dito.