Nang Ngumiti Ang Langit Novels & Stories

Pakiramdam pa nga niya safe siya sa piling nito. "Matutunaw na ang langit sa kakatitig mo." Manipis na ngiti lang ang tanging tugon niya. "Tahimik ka lang talaga 'no?" Di naman talaga siya ang tipong unang nagbubukas ng usapan. "Naiisip ko lang kung nasaan ang mga stars. Mas maganda sana kung marami sila." "Stargazing fanatic ka rin?" "Ikaw din?"

KAALAMAN TIME! Urbanidad - paggalang --------- -Ang sinumang nagpapakababa tiyak sa langit ang akyat.

Ang lamig ng hangin ay tila ba naghuhudyat na may paparating na ulan dahil na rin sa pakiramdam na hindi iyon pangkaraniwan na payapang gabi na madalas kong nararamdaman. "Ang ganda ng mga bituin sa langit." Biglang pagsalita ni Kuya mula sa likuran ko, hindi ko alam kong may lahi ba itong kabuti at bigla-bigla na lang sumusulpot. "Gusto mo bang ikuwento ko sa'yo kung gaano kaganda ang langit ngayon?" muling saad nito at naramdaman kong naupo ito sa tabi kong bakanting silya.

At sa hindi malamang dahilan, ngayon ko lang muli nakita ang langit hindi dahil para sa mga ulap, kung hindi dahil paunti-unti, bawat detalye sa aking buong pagkatao ay nabubuo, at akin nang nalalaman. Ngumiti ako sa langit sa unang pagkakataon, ngumiti ako upang hindi humingi ng kung ano mang tulong kung hindi dahil nais kong masaksihan nila kung paano ako lalaban sa pamamagitan ng aking maharlikang pangalan na SADIYA

ani ko at pinunta sa langit ang tingin. Walang buwan ngunit maraming bituwing nagniningning. Kay ganda at kay linaw ng kalangitan. Kay lamig ng hangin at kay tahimik ng kapaligiran. Walang nagsasalita sa amin.

Kahit paano'y naibsan ang nanunuot na lamig ng paligid. Tumingin ako sa langit, kahit na mayroong mga dahon ng punong humaharang doon, hindi parin nito naikubli ang tingkad ng buwan at kislap ng mga bituin. Napakapayapa ng langit. Nawiwili ako sa pagtingin sa langit ng maramdaman kong tumigil sa paglalakad ang lalaki sa harapan. "Nandito na tayo Liway."

Sa loob ng ilang segundo, mayroong malakas na kulog at kidlat sa langit at mga itim na ulap ang biglang lumitaw sa langit na maaliwalas kanina. Sa isang kisapmata, ang buong langit ay nababalot na ng mga itim na ulap! “Ito!” Tumingin si Finn sa langit at hindi siya makapagsalita sa sobrang gulat. Ang lahat, kasama na si Jasmine, ay mayroong parehong ekspresyon sa kanilang mga mukha. Nasabi lang ni Graham, “Milagro. Isa itong himala!”

wika niya. Binuksan niya ang kaniyang mga mata nang pumatak sa kaniya ang malamig na butil ng tubig na para bang luha. Umuulan na pala. Ngumiti siya nang mapait sa langit. “Rain on me, heavens.”

Itim ang palad niya. "I-Itim na patak ng ulan?" Nang may seryosong ekspresyon, tinaas ni James ang ulo niya at tumingin sa itim na itim na langit. "Dumating na ba ang oras?" Rumble! Tumama ang kidlat at kumalabog ang kulog. Pitter-patter! Bumuhos ang ulan mula sa langit. Gayunpaman, itim ang mga patak ng ulan. Ang nakakatakot, nang tumama ang ulan sa lapag, para bang natunaw nito ang lupa. Naglabas ng mabahong amoy ang lupa.

“Serenity, sobrang miss na kita. Gusto na ulit kitang makita at mayakap.” Napahugot siya ng malalim na buntong hininga habang nanatiling nakapagkit sa labi ang matamis na ngiti. Tumingala siya sa langit. The day was gloomy. Makulimlim ang langit at tila anumang oras mula ngayon ay babagsak na ang ulan.