Nang Ngumiti Ang Langit Novels & Stories

Inubos niya ang kalahating laman n'yon at napailin-iling. Napatingal siya sa kalangita. Maraming bituin pero umuulan yata ang kalangitan. Namamasa ang kaniyang mata. Napangiti siya ng mapakla at inabot ang matang napatakan ng ulan. Natawa siya at napailing.

Hinayaan ko na lang na tumulo at umagos sa mga pisngi ko. Tahimik ang gabi, kagaya ng aking paghikbi. Kung sino man ang makakakita sa akin ngayon, iisipin sigurong nababaliw ako dahil sa pagluha habang nakatingala sa langit at pinagmamasdan ang buwan at mga bituin na nagbibigay liwanag sa madilim na kalangitan.

"OMG! Nasa langit na siguro ako." Paglingon ko sa may kanan ko ay nakita kong bukas ang bintana. Nakatiklop sa magkabilang gilid ang mga kurtina pero imbes na puno ay iba ang nakikita ko. Ulap lang. Napabalikwas ako. Hala nasa langit na nga siguro ako!

Lumakad siya sa bintana, hinawi niya ang kurtina. Oo nga, umiiyak na naman ang langit! "Blessings ba ito, o galit?" nakatingin siya sa itaas at pinagmamasdan ang linya ng kidlat sa kalangitan. "Suka!!!" malakas na sabi ni ate Ying.

Habang tinitingnan ko ang bawat detalye ng kaniyang ginawa ay maya-maya’y nakita ko siyang lumapit sa akin. “Sa iyo na iyan,” aniya. “Ha? Bakit?” “Basta.” “Eh?” “Tanggapin mo na,” sabi pa niya bago tumingala sa langit. “Mukhang uulan.” “Um?” Agad din akong tumingin sa taas at nakita kong wala ngang mga bituin sa langit. “Paano ba iyan, kailangan ko na ring umuwi. Baka kasi mabasa ako kung aabutin ako ng ulan sa daan.”

tumingin pa ito sa 'kin. “Sanay na . . .” Tumingala ako sa maraming star sa langit at ngumiti ng mapait. Natahimik ang katabi ko kaya naman tinignan ko na ito. Titig na titig lamang ito sa 'kin kaya bahagya akong ngumiti. “Okay lang naman sa 'kin. Mas okay din naman na nandito lamang ako, tahimik.”

Iniwan na siya ng mga mahal niya sa buhay. "Anong kasalanan ko?" Nanlilisik ang mga matang tumingala siya sa langit. "Anong kasalanan ko? Bakit ako? Bakit?" Malapit nang kumagat ang hatinggabi kaya mangilan-ngilan na lang ang mga tao sa lansangan. Umiiwas sa direksyon ng dalaga ang ilan sa mga napapadaan doon. May iba na lumapit sa kanya dahil sa pag-aalala.

At ano rin naman ba ang pakealam mo kung trip niyang makipag landian sa iba? Inis niyang kausap sa sarili sabay malakas na napa buga ng hangin habang pilit na nag iwas na lamang ng tingin. Ngunit kahit ano yata ang gawin niya ay hindi pa rin mawala ang kanyang inis. “Huy! Ayos ka lang ba? Kanina pa kasi nang hahaba iyang nguso mo.”

Pakiramdam pa nga niya safe siya sa piling nito. "Matutunaw na ang langit sa kakatitig mo." Manipis na ngiti lang ang tanging tugon niya. "Tahimik ka lang talaga 'no?" Di naman talaga siya ang tipong unang nagbubukas ng usapan. "Naiisip ko lang kung nasaan ang mga stars. Mas maganda sana kung marami sila." "Stargazing fanatic ka rin?" "Ikaw din?"

Habang naglalakad, napatingala ako sa langit. Napakaraming bituin. Napakaganda. Pero sa kabila ng ganda ng paligid... May kirot pa rin sa puso ko. Napabuntong-hininga ako. "Why does it still hurt?" Mahina kong bulong. Hindi ko namalayang may paparating palang bagyo. Unti-unting lumakas ang hangin. Nagsimulang magdilim ang kalangitan.