Novel & Cerita Natakot

Sobrang tahimik dito, at may open field sa harap. Dinala sila ni Nicholas sa puntod. Nasa puntod ang picture nu Natasha bago siya mamatay. Mayroon siyang magandang ngiti, at sobrang maamo ang mukha niya. Hindi talaga niya binigo ang tawag sa kaniya bilang most beautiful woman sa entertainment industry.

Nadako ang paningin niya sa baba nang papag at nakita niya do’n ang isang tampipi, nilapitan niya iyon at siniyasat ang mga gamit. Naglalaman iyon ng ilang simpleng baro’t saya. Mayroon din kasuotan na katulad nang mga suot ng mga taga-silbi. Naupo siya sa papag at napasulyap sa bintanang kasalukuyan nakabukas. Batid niya na iba na ang magiging takbo ng kaniyang buhay sa mga susunod na araw, buwan at mga taon ngunit umaasa siya na magiging maayos sa kaniya ang bawat taong nakapaligid sa kaniya. Muling bumalik sa kaniyang gunita ang huling tagpo bago niya tuluyang iwan ang kaniyang ina at ama.

Adrian: “Natakot.” Napatigil si Calestine. Tumingin siya kay Adrian. Calestine: “Natakot? Sa ano?” Nagkibit-balikat si Adrian pero halatang hirap ilabas yung iniisip niya. Adrian: “Natakot na… baka may ibang makaalam ng value mo bago ko man lang masabi.” That was it. The words hit deeper than any cheesy line. Hindi yun selos out of insecurity—selos yun dahil may care. May weight. May sincerity.

'Wala ka pang nalalaman! Sa sandaling ito, habang ang mabuting kaibigan ni Kane, si Nate, ay naglalakad patungo sa Jordan at malumanay na sinabi, “Buddy, si Kane ay anak ng isang bangkero. Ang paggawa ng gulo ay walang maidudulot na mabuti para sa iyo!” “Kalimutan mo na ito, pag-usapan natin ang lahat nang mahinahon habang kumakain. Ito ay sa akin. Magkaibigan tayo, okay?"

Nakakatorete at nanunuot sa pinakaloob ng pandinig na parang bumabasag sa kanyang eardrum. Dahil sa baguhan pa lang nadiskubre ni Emong ang kanyang kakayahan makipagtalastasan sa mga ganitong di matahimik na mga nilalang, hindi niya inaasahan ang ganitong eksena sa sementeryo kaya kumaripas siya ng takbo palabas ng naturang pook.

CHAPTER 19-A "Natakot akong sabihin noon ang totoo dahil alam kong kamumuhian ninyo ako, Papa." Kumuyom ang palad ni Jhune. Humakbang palapit si Dylan at inilahad ang sarili. "Suntukin mo ako, Papa." anas nito. "Gawin mo..." Napahingal sa galit ang matandang lalaki. Matagal itong natahimik at nanatili lang nakatingin sa anak.

Natakot siya dahil sa naranasan ng kapatid niyang nagmahal at iniwan ng lalaki matapos nitong mabuntis ang ate niya. Isa pa, langit si Nexus. Ang yaman ng pamilya nito at alam niyang hinding-hindi ito magse-seryoso lalo na sa mga katulad niyang walang gintong kutsara sa bibig. Her family is an average one. Teacher ang nanay niya habang ang papa niya naman ay siyang nag-aasikaso sa taniman nila.

Naramdaman ni Dark ang biglang paglalamig ng paligid, para bang mismong pangalan na iyon ay may dalang sumpa. At sa mas mababang tono, na para bang ayaw marinig ng iba, idinugtong ni Mr. Nathaniel, “…at isa na ako sa milyong taong takot sa tatak CC.”takot na baka magcross muli ang landas naming dalawa. To be continued

Binalingan ako ng tingin ng lalaki. "Pagpasensiyahan mo na itong asawa ko. She always feel comfortable around someone who she thinks has the same vibes as hers. By the way, I am Architect Nathaniel Kaizer Redcliffe, Natan for short. Nice to meet you, Ms. Fortezo," pakilala ng lalaki sa kanyang sarili.

May ganitong eksena pala sa buhay ang unggoy na ito,' sabi ni Natasha sa isipan. Hindi iyon ang tipong malakas o palaban na boses—kundi malambing at lalaking-lalaki. Kung isa kang marupok, siguradong kikiligin ka sa mismong lugar na iyon. Tahimik siyang pinagmamasdan ni Natasha. Gwapo talaga ang lalaking ito, ngunit kabaligtaran ng itsura ang ugali—masungit, arogante, at tila walang preno kung makapagsalita. Parang hindi niya turing na tao ang kausap kapag nagbitiw ng masasakit na salita.