Natakot Novels & Stories

O baka naman si Nate ang sadyang naghanda nito sa kotse niya? Kilala si Nate bilang isang 'straight man' na walang pakialam sa mga maliliit na detalye ng mga babae noon. Noong sila pa, binibigyan pa nga siya nito ng mga lipstick na may pinakapangit na shade ng Barbie pink dahil hindi nito alam ang uso.

Hindi umiimik si Gabriel. “See, hindi ka makasalita?” Napapangising sabi ni Anika saka nilingon si Tonet, “Ako lang ang may guts na ganito kasi ganito kita kamahal and yet bakit parang balewala lang saiyo? Bakit ang dami-dami mong arte? Ako na nga ang gumagawa ng paraan pero ikaw pa itong kung anu-anong dahilan. Baka hindi mo kilala kung sino ako? I’m Anika Santillan. Maraming nagkakagusto sakin and yet ikaw ang pinipili ko. . .”

Bakit iba ang nakikita niya? Ang ekspresyon na meron ito ay isang lolo na labis na nag-aalala para sa pinakamamahal nitong apo o namamalikmata lang siya? Tyaka una ay anong ginagawa nito doon? Ilang sandali pa ay binuhat na ni Nathan si CAssandra para dalhin sa kotse. Napatitig siya sa anak niya. Ni hindi man lang ito umiyak na normal lang sana sa mga batang kagaya nito pero napakatapang nito. Ganun ba talaga kapag lumalaki na? …

Natakot. Nagawa niya nga'ng alisin ito sa pamilya Larson kaya hindi niya hahayan na makabangon ulit ito. Kahit nakuha nito ang suporta ng mga Conti, hindi niya hahayaan na mas aani ito ng kasikatan. Isa rin s'ya na may hilig sa fashion at pangarap na makilala ng lahat. Sa ngayon hindi pa niya magagawa dahil kay Theo.

Talent nga talaga siguro nitong kumain ng hindi tumataba. Pagkatapos ay sa kabilang bahagi ng sementadong lamesa na nasa gitna naman sila mapapatingin kung saan ay nakaupo si Satsuto na nasa malayo rin ang tingin at may lollipop na namang sinusupsop ang bibig. Muli silang mapapatingin kay Nathaniel nang bumuntong hininga ito, at mapapatingin din sila kay Satsuto ng bumuntong hininga rin ito.

Hindi siya sumagot agad. Sa halip— tumingin siya sa paligid. Sa lungsod. Sa galaw. Sa lahat ng bagay na hindi napapansin. — “At this level,” sabi niya dahan-dahan, “there isn’t just one.” — Tahimik. Mabigat. — “System,” bulong ni Nathan. — “Network,” dagdag ni Marco. — “Structure,” sabi ni Elena. — Ngumiti ang lalaki.

Natawa ito at maingat na binababa siya sabay pumatong ito sa kaniya. "T-teka... akala ko ba matutulog na tayo?" Ngumisi ito. "Ahmm oo nga, pero pagkatapos nito ahmm..." Hindi na siya nito hinintay sumagot, agad nito siniil ng halik ang kaniyang labi, una'y marahan hanggang sa naging mapusok iyun. Ang kamay nito ay naglalakbay sa katawan niya mula sa bewang pataas sa dibdib niya at pinisil iyun. Napaliyad siya at bahagyang bumuka ang bibig pinasok naman agad nito ang dila sa bibig niya at maharahang kinagat-kagat ang labi niya na tila bang gigil na gigil ito. Nang magsawa ito sa labi niya bumababa ang bibig nito sa leeg niya, pataas sa likod ng tenga niya dilaan pa nito at sin ipsip.

tumango naman sya at saka ngumiti "what's your name?"tanong nya "Shy Dela Torre"tumango-tango naman sya at inilahad nya ang kamay nya saakin "My name is Nathaniel Morris you can call me Nate"tinanggap ko naman ang kamay nya at ngumiti"Ok nice to meet you Nate"tumango naman sya "Nice to meet you to"tumingin naman sya sa orasan nyang pambisig bago ibinalik ang tingin saakin"I have to go"tumango naman ako at saka ngumiti

“Minsan, ang pinakamadilim na pagkabulag… ay ang pagkabulag sa pag-ibig.” Si Lorie Philip, ang nag-iisang tagapagmana ng Philip Empire, ay nawala ang lahat sa isang iglap. Isang aksidente ang kumitil sa buhay ng kanyang mga magulang at nagdulot ng kanyang pagkabulag — iniwan siyang mag-isa, mahina, at umaasa lamang sa lalaking akala niya’y kanyang sandigan: si Jason Curry, ang asawa niyang ipinagkasundo sa kanya mula pagkabata. Ngunit ang pag-ibig na inakala niyang totoo, ay isa palang malupit na panlilinlang. Habang siya’y nabubuhay sa dilim, ginamit siya ni Jason upang makuha ang lahat ng ari-arian ng Philip family, habang palihim na nilalapastangan ang kanilang kasal kasama ang se

Natakot si Ace na baka masira ko ang pangalan niya. At sa huli, pareho naming piniling lumayo kahit pareho pa rin kaming nasasaktan. “Kahit ngayon,” dagdag ko habang pinipilit ngumiti nang mapait, “kapag naiisip ko iyon… parang mali pa rin.” Tahimik lang akong pinakinggan ni Zahra. Pagkatapos ay dahan-dahan siyang nagsalita. “But it’s okay naman, Ruth.”