Next To Normal Novels & Stories

The playboy living next door. Dahan-dahang lumapit si Kit habang hindi makapaniwala sa presensiya doon ng kinaiinisang kapitbahay. “I-ikaw?” The words barely escaped her lips. Napangiti si Aiden sa kanya at kumaway pa, “Oh, hi neighbor! Ikaw pala ang photographer ko ngayon?” “Ikaw yung model na sinasabi nila?” Hindi makapaniwalang sabi ni Kit habang nakatitig sa nakangiting binata.

Ayah Solene’s Point of View Kinabukasan, pagpasok ko pa lang sa office, iba na agad ang hangin. Tahimik, pero hindi ‘yung normal na tahimik—parang may pinipigilang bulungan sa bawat mesa. May mga sulyap na mabilis umiwas kapag napapatingin ako, at kahit ang tunog ng heels ko sa sahig, parang masyadong malakas sa pandinig.

Ramdam kong biglang lumamig sa silid kaya naman hindi ko na napigilan ang pagtayo ng mga n*pples ko, na kitang-kitang nakabakat sa manipis na tshirt na suot ko. Nasanay ako sa Paris na hindi nagsusuot ng bra. Nawala sa isip ko na isang manyakis pala ang kakatagpuin ko. Napahalukipkip ako nang makitang dito nakatutok ang mga mata ni Norman, pero dagli ding umakyat ang mga mata niya sa mukha ko. “Ihahatid na kita.” sabi niya sabay dampot ng susi sa ibabaw ng mesa.

Kahit nangangamoy bagoong ang kanyang kotse balewala iyon sa kanya maibigay niya lang ang gusto ni Nadia na kanina lang at tinanggihan niya. Pagkadating niya sa mansyon hinanap niya kaagad si Nadia. "Nasa taas. Hindi iyon kumain ng tanghalian. May sakit yata, " wika ni Norma ang kanilang katulong. Dumiretso siya sa kwarto ni Nadia. At nadatnan niya itong nakahiga sa kama katabi si Baby Gio na natutulog pero gising si Nadia.

“Yup! Please? I know we’re adults, but we never really did that normal-sister thing.” Normal. A word I had long buried. “Sige,” sagot ko sa wakas. “Basta somewhere tahimik. I know just the place.” Tahimik ang paligid ng rest house sa tabi ng lawa. Sa labas, may maliit na mesa, simpleng ilaw, at kaunting pagkain. Sina Drack at John ay parehong nagdala ng wine. Sa unang tingin, parang eksena lang ito mula sa normal na buhay.

"Since when do you know that?" He shrugged. "I pay attention." Hindi niya sinabi 'yon para magpa-impress lumabas lang—simple, natural, walang agenda. Alexie felt it then that soft flutter in her chest. Not panic. Not fear. Just...kilig. She laughed softly. "You're dangerous when you're like this." Emman raised an eyebrow. "Like what?" "Normal," she answered. "Consistent and kind." He smiled. "I'll take that as a compliment."

He leaned on me, as if we know each other for a long time. "You're too close idiot. Don't you know what Personal space means?" he ignored me and stick his tongue to the other direction. I look to the way of the person he's teasing, only to see the 5 morons with the headmaster, that makes them 6. They're looking in our director with their knitted forehead.

pagpapaliwanag ni Astria matapos non ay umusog konti para sumilip, nahaharangan kasi sya nang likod nang binata. "Ohh so you're just a girl next door" saad neto at binawi din ang kamay nya "But bakit parang familiar ka?" He paused for a while at mariing tumitig kay Astria "Did we, perhaps met each other? is that destiny?" malokong saad ni Zairo.

Masyadong tahimik. Hindi ako nagsalita, pero ramdam niyang may duda ako. “Standard protocol,” sabi niya, hindi inaalis ang tingin sa daan. “Mas mabuting may kasunod kaysa may nag-aabang.” Tumango ako, hindi ko alam kung dapat ba akong matawa o kabahan. Sa mundo niya, ang ‘normal’ ay laging may kasamang panganib. --- Pagdating namin sa mall, agad kong naramdaman ang pagbabago ng hangin. Parang biglang natahimik ang paligid sa pagdating namin.

"Can you please stop acting like your in trauma. Normal ang mga nakita mo okay" "Hindi iyon normal Biyola" nanlalaki ang aking mata at nahihiwagahan ang boses. "Anong normal sa isang nakakatakot na nilalang. Mayroon silang patalim! May dugo at higit sa lahat, nakakatakot sila" "Natural! Ikaw ang abnormal eh. Pahatak-hatak ka pa sa'kin tapos ngayon, you will act like that. You're such a funny person"