Night Riding Quotes Novels & Stories

He looked at me. "Then maybe that's why they disappear sometimes," he said softly. "Not because they stopped existing... but because they needed rest from constantly burning for everyone else." God. Why did he always know what to say? "Caleb," I sighed. "Bakit parang TED Talk ka kapag madaling araw?" "Because nighttime makes people honest." "Or dramatic." "That too." Tumahimik ulit kami habang naglalakad. Hanggang sa napansin kong mas bumagal yung lakad niya para sumabay sa pace ko.

“Umuwi ka na lang.” “Grabe ka, Nessa. Ang layo at pagod na ako. Kapag naaksidente ako at namatay, mumultuhin kita.” “Eh, di sa kotse ka matulog.” Inirapan niya ito. “Nessa, ang laki ko, mahihirapan akong makatulog sa loob ng sasakyan. Ipagda-drive pa kita pauwi. Mahirap mag-drive ng puyat.”

I crossed my arms in front of me, hawak-hawak ang aking backpack, "As I said, you're not even showing any emotion besides glaring and scowling that makes you unapproachable. Kaya bagay sayo ang nickname na yan." He just scoffed at that, tumingin sa daan at biglang iniba ang aming pinag-usapan, "It's dangerous at night." "I'll give you a ride." Dangerous? For all I know, siya ata yung delikado dito. Alam nyang hindi ako papayag dahil hindi man lang ako kumibo kaya napasinghap sya, "Fine. Freeze to death," He revved the engine making me rush to the car immediately, my body overriding all logic.

Isang gabing pareho nilang hindi inaasahan. Nagising na lalang isang umaga si Riona katabi Ng isang estrnagherong mas bata sa kanya. Akala ni Adler ay isang karaniwang babae lang ang nakatabi niya sa kama, huli na nang malaman niyang best friend pala ito ng Ate niya at Professor pa niya!

I don’t want you wandering around the house at night. Nanlaki ang mata ni Natasha. “Ha?! Bakit kailangan kong lumipat malapit sa kuwarto niya?! Anong ibig sabihin nito?!” Napakagat-labi siya, hindi alam kung matatakot, matutuwa, o maiinis. Ngunit bago pa siya makapag-isip nang maayos, dumating ang isa pang message: EZEKIEL: "Good night, Natasha."

Aalis na sana ako pero mukhang masiyado siyang persistent. "No Rare, Ihahatid kita." Diin niya. "Bakit ba ang kulit mo? I can handle myself okay?!" Inis na wika ko at inirapan siya. "I told you, I will do everything just to win you two back. Mark my words, Zederina." He said not minding my irritation towards him. Wala din akong nagawa. Kaya ngayon tahimik kami sa kotse. Si Rix nga natutulog sa likod, anong oras na din kasing natulog kagabi kaya puyat.

Nilibang niya ito upang kahit pansamantala ay maibsan ang takot nito. "Why don't you take a nap?" wika nito sa kanya. Nakaupo lang siya nang pasandal sa kama; nasa gilid ito. "Ayokong matulog," anito. "Baka paggising ko, wala ka na naman." "Hindi ako aalis dito. Try to get some sleep," sabi niya. "Don't worry babantayan kita habang natutulog ka." "Umidlip ka na rin," sabi nito. "Mahirap ang wala kang tulog. Manghihina ka at hindi ka makakapag-isip ng tama."

Nakangiti kong paalam sa kanila saka mabilis na lumabas ng kwarto. Paglabas na paglabas ko ay nanghihina akong napasanda sa pader. “Red!” Sabay sabay na tawag sa akin nila Night. Hindi ako umimik unti-unting akong napaluha. “Hey, what happened?” Nag aalalang tanong ni Night sa aking gilid. Napatakip ako ng bibig ng mapahagulgol na ako ng iyak, D*mn ang sakit sakit!

At sa aking pagmulat si Zhia ang nakatitig sa akin… “Gigisingin na sana kita.” “Nagising ba kita?” “Medyo.”Niyakap ko siya pahiga… “Anong napanaginipan mo?” “…” “Kala ko di ka nanaginip. Kailangan mo kasi ng tulog na straight. Yung tipong blackout lahat. Walang iniisip at higit sa lahat walang inaalala. Dahil quotang –quota ka na tuwing umaga.” “Matulog ka na ulit.” Ngunit tinitigan ako ni Zhia. Titig na yun, parang may hinihingi. Saka ngumiti siya. Napabalikwas na napaupo.

As rev engine, motorcycle surged forward, carrying us swiftly sa night. During ride, parang caught in a daydream, lost sa mix of emotions at adrenaline sa veins ko. Enigmatic aura niya never wavered, left me wondering about identity at depth ng character niya. Finally, motorcycle stopped sa harap ng mansion ko, journey passed in a blink of an eye. Slowly regained bearings, realized hindi ko man lang na-ask pangalan niya or say thanks. How foolish! “I hope you’re doing well. Make sure may mag-aattend sa wounds mo at provide necessary care. And next time, never wander alone, especially sa night, kasi hindi lahat knows who you are, Miss Sanchez,” sabi niya with concern and sternness.