No Dull Moments Novels & Stories

Araw na iyon nagbasa ako nang wala nang ilaw sa bahay, dahil hindi ko na kayang patigilin ang libro hanggang sa matapos ang eksena. Nang marating ko ang bahagi kung saan bumagsak si Kaori sa gitna ng kanyang pagtatanghal sa 'Your Lie in April', parang tumigil ang oras: ang mga notang tumutunog sa isip ko ay naghalo sa amoy ng kape na naiwan sa lamesa at sa malamlam na ilaw ng palabas sa telebisyon. Hindi ko inaasahang iiyak nang ganoon kalakas — hindi dahil sa sobrang lungkot lang, kundi dahil parang nabunot ng tugtugin ang isang piraso ng pagkabata at naibalik lahat ng munting pangarap na nawala ko habang tumatanda.

Ang ikalawang bahagi ng eksena, kung saan unti-unting nagiging tahimik ang entablado at lumilipad ang mga alaala, ay parang nagturo sa akin kung paano magpatawad sa sarili. Habang binabasa ko, pumasok sa akin ang ideya na ang pinakamalalim na emosyon ay hindi laging kailangang malumanay; minsan sumasabog ito sa gitna ng kawalan ng kontrol at basta hinahayaan mong madama. Ilang araw akong naglalakad sa labas na tila may bahagyang lungkot na nakareserba sa akin — ngunit hindi nakakapinsala; medyo maganda pa nga dahil nagpapaalala ito na buhay pa ang pakiramdam.

Hanggang ngayon, tuwing may tumutugtog na piyesa sa akin na may parehong tema, naaalala ko ang eksena ng pagtatanghal: hindi lang dahil sa trahedya, kundi dahil natuto akong pahalagahan ang kagandahan ng sandali kahit pa malaman mong masakit ang wakas. Mas gusto ko na alalahanin yung liwanag bago ang dilim, at ang eksenang iyon ay naging paalala na ang sining, kung totoo, ay makakapagdala ng kalayaan at sakit nang sabay.