Novel & Cerita No More Pain And Suffering

Medyo nahihirapan ako dahil madulas pero nakaya ko naman. ‘No more pain. . . No more agony to be feel. . . Magiging maayos na ang lahat para sa akin pagkatapos ang lahat ng ito. Makakasama ko na rin si Mama at hindi na kami maghihiwalay pa. . .’ Huminga ako nang malalim at pumatak ang aking luha. Hindi ko pa oras pero tatapusin ko na ang paghihirap at kalungkutang nararamdaman ko.

Sobrang sakit nito ngunit mas masakit ang reyalidad na patuloy na sumasampal sa kaniya. Kahit ano'ng gawin niya'y hindi na kailanman maibabalik pa ang payapang buhay na kaniyang minahal. Ang kompleto at masayang pamilya na hindi na babalik pa sa dati. Noon, akala niya'y mabubuhay siya nang normal at masaya. Ngunit napatunayan niya, sa kaniyang paglaki, na ang lahat ay nagbabago. Kahit ang pinaka-mamahal mo'y maaaring maging demonyo.

Mas lalo kong pinipigilan ay tila mas lalo kong nararamdaman ang sakit. "Please.." he softly said. I've been pushing back against the pain, and yet it returns me weaker. And it's hurt that I don't have a choice. But today I make a new choice even if it's hurts. Sabi nga nila ang pinaka matapang lamang ay iyong humaharap sa giyera at hindi sumusuko sa laban. Pero ano ba ang mas masakit? Ang lumaban na walang kasiguradohan oh ang matalo na walang pinanghahawakan?

At tuluyan na niyang hindi napigilan ang pagpatak ng isang butil ng luha mula sa kanyang mata na palihim niyang pinunasan gamit ang kanyang palad. 'Endure it, Tori. Just endure the pain...'

Nakakapanghina, nakakapangmanhid, hindi ko na alam kung anong gagawin para lang maibsan ang sakit. Durog na ako pero parang paulit-ulit pa akong dinudurog. Parang wala ng katapusan lahat ng paghihirap na naranasan ko. Ano ba ang kailangan kong gawin para matigil ang lahat ng to dahil sobrang sakit na. Oh p-please can someone help me stop this pain? Please, stop this pain...I'm begging...I'm begging. This pain is killing me.

, madiing turan nito na animoy dumaan sa matinding paghihirap. “Don’t act as if you’ve been punished for years, hindi bat naging masaya naman ang buhay mo? “, sa halip ay inis niyang wika dito. Di ba nga at siya na ang lumayo para maging masaya na lamang sa gusto nitong tao. Why did he act as if he suffered for years? Nagkamali ba ito sa minahal niyang tao? “Hell, no! My life is completely lost.”, wika ni Wolverine at napalunok siya ng tumingin siya sa mga mata nito. Is he longing for something and in pain?

“Huwag mo nang pilitin isuot pa ulit ‘yan, sakit lamang ang maidudulot niyan sayo.” Maybe Apollo was right, sakit lang ang matatanggap ng isang tao kapag ipinilit pa ang isang bagay na hindi naman akma. “Paano kung yung sapatos na nagdadala sa akin ng struggle and pain ay dadalhin ako sa mga bagay na para sa akin? Sabi nga nila no pain no gain.”

Sadyang may mga sakit ding hindi namin kayang gamutin at ang lalong napakasakit sa amin ay wala kaming magawa sa karamdaman ng taong sobra naming mahal. Hanggang sa humupa ang sakit na kanyang nararamdaman dahil sa itinurok naming pain reliever. Hindi na namin siya iniwan. Naroon na kaming lahat sa kanyang kuwarto. Mahalaga ang bawat sandali na naroon lang kami sa tabi niya. Hanggang sa sumuka siya ng sumuka, nanginginig sa lamig. Paulit-ulit na nawawalan ng malay.

when we will be finally happy and at peace. Hindi kailanman mawawala ang problema at sakit sa buhay natin, but that doesn't mean that we are going to give up. Because no. We need to know that there will always be tomorrow after the darkness. There will be a sun who will rise and give light to our perpetual and sunless world. "I thought you never loved me," I whispered softly to him. "I let my anger controlled me--" "It was understandable, Ash. I hurt you. I caused you so much pain."

Araw-araw ako nagpapakalasing para matulog at hindi maisip ang sakit. Napalabi ako bago magsalita. “Naiintindihan ko ang ibig mong sabihin, Alyanna. Para sa akin, ang ginagawa mo ay panandaliang solusyon lamang. Hindi ito makakatulong sa paglimot mo. Bakit hindi mo na lang tanggapin para maibsan ang sakit na iyong nararamdaman?” “Eh?” Kinuha ko ang whiskey ko at sumimsim. “Sometimes accepting the pain can help you to move forward.”