Smiling Through The Pain 소설 & 이야기

She was smiling genuinely wide as tears keeps streaming down her face. "I'm happy to live. I love...everyone. Truly. That's why... That's why... I won't let anyone hurt each one of us again. No ine can hurt my family. As long as I am here, as long as I have so many reasons to live, I will live my life to the fullest with all of you."

“Janey, oras na para painitin ang mga paa mo.” Itong tao na ito, tulad ng bawat gabi bago ito, tumakbo sa kama niya para tulungan siya painitin ang kanyang mga paa. Anumang malamig na pagtanggi or pagpapakita ng hindi nasisiyahan na itsura sa mukha niya, tila bang hindi niya ito makuha. Kahit masama ang loob, hinayaan niya ang tao na nasa dulo ng kama niya gawin ang trabaho niya na painitin ang kanyang mga paa tulad ng lagi niyang ginagawa.

For me, she’s the happiest although I know for sure that she has pain masked up inside those smiles too. All of us have pain inside right? We all have pain that is not meant for people to see on the outside. Pwera na lang kung hahayaan mong makita nila iyon. Minsan, iyon ang gagamitin nila para hindi ka tratuhin ng tama. They’ll use your pain and weaknesses against you. Friends… Those are the people who can see those pain. If she were my friend, would she accept who I really am? I am complicated sometimes though.

"Thank you for everything, Gian McCollins." Lumabas ang pantay at mapuputi nitong ngipin. Masuyong hinaplos ang kaniyang pisngi at nagdampi ang kanilang mga labi. Sa kabila ng kanilang kasiyahan ay mga pares ng mata ang nakamasid. Matang nagliliyab sa galit at inggit. "Hindi kayo magiging masaya habambuhay. Tandaan niyo 'yan!"

Si Arzus naman ay nanatiling nakatayo malapit sa pintuan habang nakahalukipkip. "Mukhang maganda ang naging pag-uusap niyo," aniya na pinilit ngumiti upang maitago ang pagngiwi dahil sa sakit na nararamdaman. Tolerable naman ang pain, kaso ay sadyang mababa lang ang pain tolerance niya.

I saw Yanna how her eye became glittery when she saw us, Jian is still in her poker face but i saw how his eyes smiled at me even thou hindi nya pinapakita sa expression ng mukha. Just like his dad. Si Mom naman at mom este Tita Yashika ay hindi na magkanda mayaw sa pag hahampas sa baliktad ng isa't isa. The last one i saw was the man who's been there for me for 5 years of traumatizing past. He's smiling at me and i saw the genuine smile he always wear whenever his telling me that everythign will be alright. It was like the main goal for today is accomplished and done.

Inalis nito ang payong att umupo din sa damuhan. “Hindi naman kasi mawawala ang sakit kung kailan mo gustuhin, andyan lang yan. As long that you know how to handle the pain, the first step is to accept it. Don’t blame other people, and be happy for what he had now.” Kinuha nya ang brandy sa tabi ko at lumagok ito.

Araw-araw ako nagpapakalasing para matulog at hindi maisip ang sakit. Napalabi ako bago magsalita. “Naiintindihan ko ang ibig mong sabihin, Alyanna. Para sa akin, ang ginagawa mo ay panandaliang solusyon lamang. Hindi ito makakatulong sa paglimot mo. Bakit hindi mo na lang tanggapin para maibsan ang sakit na iyong nararamdaman?” “Eh?” Kinuha ko ang whiskey ko at sumimsim. “Sometimes accepting the pain can help you to move forward.”

"What's wrong with me Summer? I don't find something wrong in me." "Hay!" Tumunghay siya. Humarap sa'kin at ipinwesto ang mga kamay sa mga labi ko at ininat iyon. "Ayan. There's no way someone will punish you if you smile. People will bloom in their own way if they always wear the smile on their faces." Nakatitig ako sa mukha niya habang sinasabi iyon. "But they're not me and I am not them." Reklamo ko iniwas ang tingin sa kanya subalit hinuli niya ulit ang pisngi ko.

At tuluyan na niyang hindi napigilan ang pagpatak ng isang butil ng luha mula sa kanyang mata na palihim niyang pinunasan gamit ang kanyang palad. 'Endure it, Tori. Just endure the pain...'