Smiling Through The Pain Novels & Stories

Ano bang nakita ni Nahara sa lalaking iyon at mukhang tuwang tuwa ito sa presensya ng pangit na yun! "Tsss! They are even laughing so hard. Sabagay, mukhang clown naman ang lalaking yan kaya hindi imposible," komento pa niya. Gabriel on the other hand chuckles like he was really enjoying his misery. "How does it feel Rain? Can you still take it?" Panunuya pa nito. He can't help but scoff. He has survived different kinds of pain for years because he doesn't feel any of them. He doesn't know if his condition is a curse but he considers it as a blessing. Because pain is the worst thing to feel next to happiness.

For me, she’s the happiest although I know for sure that she has pain masked up inside those smiles too. All of us have pain inside right? We all have pain that is not meant for people to see on the outside. Pwera na lang kung hahayaan mong makita nila iyon. Minsan, iyon ang gagamitin nila para hindi ka tratuhin ng tama. They’ll use your pain and weaknesses against you. Friends… Those are the people who can see those pain. If she were my friend, would she accept who I really am? I am complicated sometimes though.

"Thank you for everything, Gian McCollins." Lumabas ang pantay at mapuputi nitong ngipin. Masuyong hinaplos ang kaniyang pisngi at nagdampi ang kanilang mga labi. Sa kabila ng kanilang kasiyahan ay mga pares ng mata ang nakamasid. Matang nagliliyab sa galit at inggit. "Hindi kayo magiging masaya habambuhay. Tandaan niyo 'yan!"

Si Arzus naman ay nanatiling nakatayo malapit sa pintuan habang nakahalukipkip. "Mukhang maganda ang naging pag-uusap niyo," aniya na pinilit ngumiti upang maitago ang pagngiwi dahil sa sakit na nararamdaman. Tolerable naman ang pain, kaso ay sadyang mababa lang ang pain tolerance niya.

Inalis nito ang payong att umupo din sa damuhan. “Hindi naman kasi mawawala ang sakit kung kailan mo gustuhin, andyan lang yan. As long that you know how to handle the pain, the first step is to accept it. Don’t blame other people, and be happy for what he had now.” Kinuha nya ang brandy sa tabi ko at lumagok ito.

Araw-araw ako nagpapakalasing para matulog at hindi maisip ang sakit. Napalabi ako bago magsalita. “Naiintindihan ko ang ibig mong sabihin, Alyanna. Para sa akin, ang ginagawa mo ay panandaliang solusyon lamang. Hindi ito makakatulong sa paglimot mo. Bakit hindi mo na lang tanggapin para maibsan ang sakit na iyong nararamdaman?” “Eh?” Kinuha ko ang whiskey ko at sumimsim. “Sometimes accepting the pain can help you to move forward.”

"What's wrong with me Summer? I don't find something wrong in me." "Hay!" Tumunghay siya. Humarap sa'kin at ipinwesto ang mga kamay sa mga labi ko at ininat iyon. "Ayan. There's no way someone will punish you if you smile. People will bloom in their own way if they always wear the smile on their faces." Nakatitig ako sa mukha niya habang sinasabi iyon. "But they're not me and I am not them." Reklamo ko iniwas ang tingin sa kanya subalit hinuli niya ulit ang pisngi ko.

At tuluyan na niyang hindi napigilan ang pagpatak ng isang butil ng luha mula sa kanyang mata na palihim niyang pinunasan gamit ang kanyang palad. 'Endure it, Tori. Just endure the pain...'

Nakuha nito ang ibig niyang sabihin na gusto niya itong damayan ngayon sa sakit. Napahawak ito sa ulo at mariing napapikit. Pumapatak pa rin ang luha nito habang dinala sa bibig ulit ang inumin. Tinungga nito ng deritso at sunod ay ang paghithit ng sigarilyo habang walang tigil na pumatak ang mga luha nito. "Pain doesn't mean you need to stop here," panimula niya.

Pero nang umuwi sila ng Pilipinas ay binalik ko na rin naman kaagad dahil wala akong time magluto at hindi ako parating sinasaniban ng kasipagan na magluto. I am content. I'm really content. Sa bawat araw na dumadaan ay nagtatagumpay akong maiwala ang sakit sa dibdib ko. Mas guminhawa ako at mas naging kampante ako. The pain is slowly fading away and I am so happy with that. Sobrang saya ko dahil malapit nang mawala ang sakit na dala ko. The pain from what happened in the past needs to disappear.