Nothing Impossible Novels & Stories

Pakiramdam ko hindi ko kayang mawala siya. Noon, naiisip ko kung gaano iyon ka-corny. How can you say you cannot live without someone? Hindi naman sa kanila nakasalalay ang paghinga mo. Pero ngayon, naiintindihan ko na. Maybe I can live a life without him, but it's going to be very, very hard. And I don't want to imagine a life without him. He kissed my forehead and whispered, "I love you, Hope."

Hindi pwedeng buhay si Ford kung pinanood naming dalawa kung paano siya mamatay. Kaya impossible. Impossible ang sinasabi ng lalaking iyon, wala na akong pakialam kung anong alam niya sa Neuro Scorpion, pero sa oras na banggitin pa niya ang pangalan ni Ford ay hindi na ako magdadalawang isip na saktan siya.

But then… “Some things aren’t supposed to happen, Nixie.” Tipid akong ngumiti. “May mga bagay na kahit anong gusto mo, kung hindi pwede, hindi magiging pwede.” “Bakit po?” “Because that’s life,” I replied.

"Ninyong dalawa? Naku naman, boy. Dapat dinahan-dahan mo itong girlfriend mo ng sa ganoon ay—" "Doc hindi!" Hindi niya na mapigilan ang bahagyang tumaas ang boses dahil sa hiya. "Walang ganoon. Hindi kami nag..." Shit! Bakit napakahirap naman yatang banggitin ang mahalay na salitang iyon. "We did not had sex Owen. Stop thinking nonsense,"

Sabay naming sinabi. Pero may mga bagay pala talaga na hindi mo inaasahang magbabago kahit anong pilit mong kumbinsi sa sarili mo na imposibleng mangyari ang bagay na iyon. It always ends up like that.

"Hindi... hindi nila iyon magagawa. Baka aksidente lang---" "We could not say that, ma." bara ko kaagad. "Hindi aksidente ang lahat. It's impossible na masunog ng sabay sabay ang sakahan natin na malayo-layo sa isat't isa. Imposible ring nasunog ang mga ito kung kailan walang tao sa bahay natin. We just could not eliminate the possibilities." "Kage, anak... huwag nalang natin itong palakihin pa. We just let that incident happened just like that---"

"It won't happen, Ressie Linda. I assure you, it won't because the heart is dumb and love is impossible, so so impossible." ~ Lumipas ulit ang ilang araw at naging normal na naman ang takbo ng buhay ko. And by means of normal, siyempre, kaliwa't-kanang paper works, requirements, at project study lang naman. O 'di ba, ang bongga?

At higit sa lahat, ang natatangi at nag-iisang taong may kakayahang gawing possible ang imposible at gawing imposible ang possible. Sinong tao ang gagawing laro ang pagtakas at hindi iniisip ang kalalabasan ng bawat hakbang niya? Sinong tao ang makakapag-utos sa isang kilabot at mapanganib na Cain ng underworld at sinong tao ang makakapagbigay ng sakit sa ulo at sakit sa katawan ng mahigit isang libong kalalakihan dahil lang sa kagustuhang maglaro sa labas?

"Pero naniniwala akong lahat ng imposible pwedeng maging posible." Tiningnan niya ako nang sabihin ko ang bagay na 'yun. "Hangga't may natitira pang isang dahilan para magkaroon ng pag-asa, mananatiling posible ang lahat ng bagay para sa'kin!" masigla kong sabi sa'kanya. "Sabagay," sagot niya. "Hangga't may oras pwede nating gawin ang imposibleng bagay para maging posible siya," mahinhin niyang sabi

Inilapag nito ang hawak na laptop sa center table at masuyong hinawakan nito ang aking isang kamay. "Nothing, babe. I am so happy, hindi ko akalaing sa kabila ng mga pagsubok natin sa buhay nakaya nating malampasan ang lahat. Alam kong may panibago pang pagsubok na darating sa pagsasama nating ito. Pero isa lang ang natutunan ko sa buhay. Ang maging matatag sa lahat ng mga bagay. At palaging ilagak sa Dios ang lahat ng mga alalahanin, ika nga, nothing is impossible to God."