Novel & Cerita One At A Time

Huling sabi nya bago lumabas at matapos non ay natahimik ang paligid. Habol ko ang hiniga ko kasabay nang pagtunog nang bagay sa malapit. Parang orasan. Unti unting tumutunog. Nanghihina kong nilingon yon at nakita ang isang bombang nakalapag sa may sulok nang kwarto. Meron nalang yung limang minuto. Hah, nabigyan pako nang limang minutong palugit ha?

"Teka, mali ata ang pagkakarinig ko. Anong... ibig mong sabihin na You could only save one? Ililigtas mo silang dalawa, 'di ba?" Tumahimik ang doktora. Napatingin ito sa sahig, saka bumuntong-hininga muli. "Kung pareho po silang lalagyan ng intervention, may mataas pong posibilidad na mawala silang pareho. Kailangan po naming ituon ang atensyon namin sa isa—" "Hindi pwede. HINDI AKO PWEDENG PUMILI!"

A quiet belief that maybe—just maybe—this was worth it. "What happens now?" she asked, her voice barely above a whisper. Sebastian reached across the table, his hand gently covering hers. His touch was soft, but there was a firm certainty in it, something that grounded her in the moment. "Now, we take it one step at a time. We don’t rush. We don’t try to force anything. We just... see where this goes. Together."

Hindi ko rin mapigilan at ayaw ko siyang sisihin dahil iyun din ang gusto ng katawan ko. Tumayo ako galing sa pagkahiga para mag cr. Pumikit ako ng mariin ng maramdaman ang sakit. Sht. Alam kong masakit talaga pag first time, iyun ang sabi nila pero hindi ko alam na ganito kasakit, tangina. Mawawalan ako ganang kumilos. Sana naman mawala na ito bukas para maka pag trabaho na. Madaming shoot na yung pending ko.

Ako naman, napangiti lang. Slowly, baby. One moment at a time. Hindi ko minamadali ‘to. Kung kailangan kong bumalik sa simula, gagawin ko. Kahit ilang araw o buwan o taon, kahit ilang lunch break pa, basta unti-unti kong mabura ang layo sa pagitan nating dalawa. At habang pinapanood ko siyang tahimik na nag-aayos, isang bagay lang ang malinaw sa isip ko.

Ang unti-unti nang natututong tumibok para sa isa't isa. To be continued...

SABRINA'S POV “Limits,” simula niya, boses na mababa at mabagal, parang bawat salita ay pinipili nang maingat. “Una, dapat maintindihan mo na hindi lahat ng function ay may value sa bawat punto. May mga pagkakataon na lalapit ka sa isang numero, pero hindi ka makakarating doon nang eksakto. Iyon ang limit.”

Walang bakas ng reaksyon sa mukha ng binata maliban sa half smile nito kasabay ng pagtango. “Sandali lang.” Muling pumagitna si Uno, “Alam naman natin na masyadong personal ang problema ninyong apat. Kung tutuusin, pwede niyo namang pagusapan ng maayos.” Palipat-lipat ng tingin si Uno habang nagsasalita upang mapag-aralan ang reaksyon ng apat, “Pero dahil apektado na ang clan, manghihimasok na kami kung inyong pahihintulotan.”

His one of a kind. ......

Hindi naman ako nakapagsalita. " madalas magtalo ang puso at ang utak. Pero alam mo kung ano lagi ang nananalo?" Tanong pa nito. " puso." " once na nainlove ka na.. wala ka ng magagawa. Ah. Meron pala. Just one thing. Accept the fact." Sabi pa nito. Parang ayaw tanggapin ng sistema ko ang mga sinasabi nya. Accept the fact? Na gusto ko si asungot? Eh hindi naman ako gusto nun.