One At A Time Novels & Stories

"Ang sama mo! Akala ko may nangyare ng masama sa'yo! Nag-alala ako, Khalil! Nataranta ako, kabado, at sobrang bahala! Ano ba! Nakakainis ka naman, e!" "Sorry," mahina siyang natawa. "I... just don't know what to do. Hindi ko na alam paano malalaman kung totoong nag-ke-care ka ba talaga sa'kin, if you have a feelings for me, or what I felt towards you is just a one-sided? Akala ko ako lang iyong nagkakagusto sa'ting dalawa. I thought I was the only one who fell... but you came... and I just confirmed one thing, it's not one-sided, Solene!"

Pinindot ni Pia ang 'delete' para burahin ang kaniyang post sa WeChat Moments. Pagkatapos ay pabulong siyang nagsalita, "Uhm, Mr. Lim, i-transfer ko na lang po ba sa inyo ang pamasahe mamaya?" Nanatiling tahimik si Nate at malamig ang mukha. Kahit sa gitna ng malakas na bagyo, napakaganda ng performance ng Wrangler at hindi man lang nabawasan ang bilis nito. Dahil sa ulan at labis na labo ng paningin sa daan, hindi na nangahas pang magsalita si Pia habang nagmamaneho si Nate.

Lahat ay dapat maayos. Lahat ay dapat walang pagkakamali. Dahil iyon ang trabaho niya ngayon. Hindi ang nakaraan. Hindi ang mga alaala. Hindi ang lalaking ilang hakbang lamang ang layo mula sa kanya. Pinilit niyang ituon ang buong atensyon sa screen, ngunit kahit ilang beses niyang ayusin ang schedule ni Romer… hindi mawala sa isip niya ang nangyari kagabi.

May isang klase ng kalungkutan na hindi nadaraan sa walong oras na tulog, sa tatlong bote ng alak, sa pitong araw na pahinga. May isang uri ng kalungkutan na hindi nasosolusyunan ng isang gabing paglalakad, ilang metrong pagbibisikleta, at ilang oras na pagpapatugtog ng mga paborito mong kanta. At iyon ang kalungkutan na alam nating isang tao lang ang makapapawi. Ang lungkot na isang tao lang ang lunas, pero mahirap gamutin.

Tahimik ang lahat. Hindi iyong uri ng katahimikan na payapa kundi iyong klase na bawat paghinga ay may bigat, at bawat tunog ng pag-click ng mouse ay parang may kahulugan. “NERA is confirmed,” lapit sa akin ni Gary habang hawak ang tablet niya. “They’re arriving in thirty minutes.” Tumango ako. “Good. Enough time.” Enough time to brace ourselves.

-Sienna- “This is a one-time thing, little kitten.” narinig kong sabi niya at saka ako kinuyumos ng halik sa mga labi. One time thing. Ibig sabihin, isang beses lang mangyayari, at hindi na mauulit pa. Iyon naman talaga ang plano ko. Bakit, ano ba sa tingin niya? This stranger gave me exactly what I wanted. Isang haplos niya lang ay halos malunod na ako sa sarap. Isang hawak niya lang ay bolta-boltaheng kuryente na ang dumaloy sa aking buong katawan.

Hindi ba kung may problema sa akin ay dapat sabihin nila. Matagal ang isang taon at sigurado ako na marami na ang nangyari sa panahon na iyon. Sa isang araw nga lang na kasama ko si Haze ay napakarami na ang nangyari ano pa ang isang taon? "Just — just leave me alone first, please."

Agad ko tinaas ang kamao ko pero tumawa lang sila. 'Ganun sila ka desididong gawin akong babae?!?!' Sumingahal lang ako at nag patuloy sa paglalakad. Nang malapit na kami sa library ay Napahinto kami dahil may sinasabi na naman ang Lecturer. "One table per One pair para hindi magulo." Usal niya't agad na tumalikod.

muli kong singhal sa kanya. “Kahit anong sabihin mo sa akin, hindi ako titigil, Selene. Wala akong pakialam sa kahit anong sasabihin mo, kahit pa gaano kasakit iyon, isang salita mo lang ang pinaniniwalaan at pinanghahawakan ko. And that is when you say na mahal mo ako, mahal mo ako, at ang oo mo na lang ang kulang sa relasyon natin, Selene. Kaya suotin mo na ito at magpahinga ka na muna habang nagluluto kami,” Uno said to me, dahilan para agad akong matigilan.

he whispered at the side of my ear as I felt his warm hand crawling up my thigh. Napailing ako at napangisi. This is only a one-night stand and shouldn't be repeated. Wala na dapat akong pakialam kahit ipatapon niya pa ako. Pupwede naman akong tumakas. Basta ang importante ay one-time deal lang ito at walang time extension.