One More Chance Famous Lines の小説・ストーリー

Wala na siyang pakiramdam sa mga sandaling ito. "Another chance ba kamo? Pwes kainin mo iyang another chance mo! Neknek mo na ibibigay ko iyon sayo. Dahil sa totoo lang, punong-puno na ako para dyan sa another chance na yan! Wag na wag ka nang magpapakita pa ulit sakin."

Halos matuwa pa siya sa eksena—ang taong gumagawa ng masama, siya pa ang marunong nagmamalinis. Nanatiling kalmado naman si Damion, tila walang narinig sa pag-amin ni Cassidy tungkol sa pagmamahal nito sa kanya. “I’ll give you one more chance. Ipaliwanag mo ng maayos kung paano mo nagawa lahat ng iyon.” Damion’s face darkened. “This is the only chance you have. Don’t disappoint me.”

umiling ito saka lumakapd lakad sa living room habang kapit ang alak at sigarilyo "All i want is chance, one last chance. I won't force you to give me a chance kung wala lang sayo ang lahat, but i see it. I feel it Nazi, bakit tinataboy mo ako kung may nararamdaman ka naman para saakin?" parang tinangay ng pusa ang dila ko sa sinabi nya. Nanliit ako at nag iisip ano bang pwede kong ibato pabalik sa kanya at par nadin tigilan nya na ako

"Ang meron lang ako ay ngayon at ang hinaharap. Gusto kong subukan, Estella. Gusto kong magsimula tayo ulit. Susuyuin kita, liligawan habang buhay. Gusto ko sanang maramdaman mo na kailangan mo ako sa buhay mo. Na meron kang isang Chansen na matatakbuhan at malalapitan sa tuwing pakiramdam mo ay napakabigat ng lahat.” Humigpit ang hawak niya sa kamay ko, halos hindi ko na mabawi. Kita ko ang panginginig ng mga labi niya nang idagdag niya, “Just give me one last chance.” Para akong natigilan. Parang umikot ang mundo ko pero ako lang ang nanatiling nakaupo. Ang mga salitang binitawan niya, kung ibang pagkakataon siguro… baka matagal na akong bumigay. Pero ngayon? Ang dami pang sugat na sariwa,

Huminto siya sandali bago muling tumingin diretso sa akin. At doon ko nakita ang sincerity sa mga mata niya. Walang laro. Walang pagpilit. Walang yabang. “…can you give me one last chance?” Parang biglang bumagal ang paligid. Hindi ako agad nakapagsalita. Tahimik lang akong nakatingin sa kanya habang siya naman ay pilit na nananatiling kalmado. “Pwede ba nating subukang ibalik iyong atin?” mahina niyang dagdag. “I know wala akong karapatan sabihin sa’yo iyan after everything…”

You gotta go and get angry at all of my honesty You know I try but I don't do too well with apologies I hope I don't run out of time, could someone call a referee? Cause I just need one more shot at forgiveness Umupo siya sa kama at tumingin sa akin. I know you know that I made those mistakes maybe once or twice By once or twice I mean maybe a couple a hundred times So let me, oh let me redeem, oh redeem, oh myself tonight Cause I just need one more shot at second chances Maski ako, nae-alien na sa saliri ko. I mean, who would sang a song to someone you just met because you felt guilty? Well, nasimulan ko naman na. Ituloy ko na lang.

naramdaman ko ang mga kamay niyang dumampi sa likod ko upang yakapin ako pabalik. “I still hate you, but I hate myself more for still loving you. I tried my best to forget you, but why's it still you? Why's it always you? ”I murmured in his neck while I was having hiccups. I cupped his face. “I am not a person who loves to give a second chance, but I will bet on you this time. This will be your last chance, don't mess up.”

Wala na ngang papantay pa sa wagas na pagmamahalang binigyan pa ng isa pang pagkakataon para itama ang bawat kamaliang nagawa sa bawat isa at maging iisa na lamang. Nang kapusin kami ng hininga nag hiwalay ang mga labi namin para maka sagap ng kaunting hangin. Nakatayo kami sa harap ng eiffel tower habang nakayakap ito sa akin ng patalikod. Habang may binubulong siya sa tainga ko. "Darling, thank you for giving me a second chance to prove you myself." panimula nito.

Ani ni Chance, “Maghanap tayo ng bahay sa malayong lugar kung saan tayo mamumuhay ng ordinaryo.” “Oo. Salamat, Chance. Siya nga pala, huminto ka sa kanto sa harap. Gusto ko maglakad-lakad.” “Kung gayon, hindi na kita sasamahan. Kailangan ko pa bumalik para tumanggap ng utos mula kay Eldest Young Master Hill,” Nahihirapan na sinabi ni Chance. “Alam ko. Bilisan mo na, huwag ka mahuli.” Naghagis ito ng halik.

Para tuloy nahihirapan siyang huminga dahil sa sobrang kaba na kanyang nararamdaman. "Wala naman." "Eh, bakit po..?" "Bibigyan kita ng magandang oportunidad," wika nito saka iginalaw-galaw ang swivel chair na inuupuan nito. Hindi niya maintindihan ang gusto nitong sabihin kaya kumunot ang kanyang noo. "Ano pong oportunidad?" Nagpakawala muna ito ng ngiti bago nagsalita. "Magkaroon ng inspirasyon."