Novel & Cerita One Seat Apart

Nasa pangalawang row siya ng mga upuan. Inilibot niya ang paningin at nakitang katapat niya si Zaune at may isang upuan ang pagitan nila ni Reez, meaning ay nasa pinaka-likod ito at may katabing lalaki. Nasa left side niya naman sila Licy at Viah. Napansin niyang alternate ang arrangement nila. Babae, lalaki, babae, lalaki. Nagulat siya nang may biglang umupo sa tabi niyang lalaki. Inayos nito ang bag sa baba bago umupo sa tabi niya.

"Baka lang kasi magkapareho tayo ng number of seats." "Um, pwedeng umalis ka na lang diyan at lumipat dito sa kabilang upuan. Kasi diyan talaga ako. I am seating alone there-" hindi ko na natapos ang sasabihin ko ng itinaas nito ang passenger pass nito na number 69. "Sir, Ma'am-" "There is no problem here, and let me handle this." "But- are you sure, Sir?" "Yes." Sagot nito.

Nagkabit ng seatbelt habang siya ay umikot na para pumunta sa kabilang panig at sumakay na rin. "Hindi sa ayaw kong nakikipagkaibigan ka sa kanya. Pero huwag kang masyadong maging malapit sa kanya dahil magiging dahilan iyon para mas lumalim ang pagtingin niya sayo. Kumbaga ay dumestansya ka sa kanya hanggat maari at iparamdam mo sa kanya na hanggang pagkakaibigan lang ang mayroon kayo at hindi iyong magkakaroon siya ng pag asahang mas lalong mapalapit sayo." mahaba niyang lintaya habang umuusad na paalis ang sinasakyan namin.

AISLE SEAT ang kanyang pwesto. At kung nagkataon nga naman, wala pa siyang katabi. Everyone is side-eyeing her, maybe thinking her connection made it possible for her to fly without anyone sitting beside her. Sinuot niya ang kanyang dalang headphones at pinikit ang kanyang mga mata. Wala siyang balak umusog palapit sa window’s seat dahil baka may biglang sumakay at maupo roon. Saka na siya lilipat kung nakalipad na ang eroplano.

sagot niya. Muli siyang iginaya nito. Nagawi sila pinakagitnang bahagi ng venue kung saan ay malapit sila sa stage. Apat na mesa lamang din ang naging layo nila kila Craig. Pero mas maigi na iyon. At least, malayo siya sa mga ito. Kahit hindi sa mga mata ng lalaki.

In fairness, ang gwapo rin naman ng napangasawa ni Belinda. They sat down in their designated seat, and everyone was quiet. They're honestly talking, but you can't hear them. Medyo distansya kasi kami sa bawat pares. Parang dinaanan padin ng covid ang set up ng upuan na ito. More than one seat apart ang settings. It's funny because my father and mother are on the other side. The other side end is Nestor's parents. Nasa gitnang bahagi kami ni Nestor at nasa puder ako ng Papa at Mama niya nakalinya ng upo. Across us is Belinda and her husband Ruslan. And wait, may kulang pang isa... ang nag-iisang Glorisha.

“There are seats in front.” Saglit na natigilan si Mikaela. Maluwag ang loob ng seven-seater van. Halos walang laman ang likurang bahagi, ngunit malinaw pa rin ang distansyang gustong ilagay ni Adrian sa pagitan nila.

Akala ko nga ay hindi na kami magkikita ulit! 8 seaters ang lamesa kung saan kami nakapalibot. May isang bakanteng upuan sa pagitan namin ni mommy dahil nando'n ang bag niya. At ang isang bakante ay sa gitna nina Tita Beatrice at Blake. "Can I seat here?" tanong niya kay mommy. Kaparehas kong nalaglag ang panga ni mommy. He choses the vacant seat beside me rather than beside his brother's!

Kararating lang ni Arya nang imbitahan siya sa venue. Umupo si Allen sa gitna ng second row ng VIP seats habang si Arya naman ay sa likod niya. Dahil may mga label sa mga upuan, nakita ni Arya na ang upuan ni Melinda ay pinaghihiwalay ng isang corridor mula sa kanya. Sa ganitong paraan, kung makakahanap siya ng pagkakataong magpalit ng upuan, magagarantiyahan ang usapin ngayong gabi.

At sa isang iglap, nagpalit sila ng upuan. Doon ko lang na-gets. Hindi ko maiwasang mapangiti, yung tipong automatic, yung hindi mo mapigilan. Dahil sa simpleng ginawa nila, bigla kaming nagkaharap kahit may ilang mesa ang nasa pagitan namin. Kahit may distansya pa ring pisikal. Pero sa posisyon namin ngayon, parang wala nang ibang tao sa paligid.