Letter For Classmates Novels & Stories

Gusto na nga niyang sa kanila na ako titra at kakalimutan ko na ang pamilya ko. One time, when I fought with my classmate when I was my grade 7. Nahulong kaming dalawa sa hagdan at may dumudugo yung ulo ko at sa kaklase ko na kaaway ko ay gasgas lang. Wala si Dominique dahil may lagnat. Kahit gusto nanf principal na dalhin sa clinic but I hardly decline them. I texted my aprents first, and put it as an emergency para magmamadali silang pumunta dito sa school.

Para akong pipi na katitig lang sa makinis at maputi niyang mukha. "Nakakatuwa naman na kakilala ko ang pinakamatalino sa klase natin at sikat sa mga chicks, kaya gusto kong maging friend ka eh. Kung okey lang na maging friends tayo lalo na patapos na ang school year. Baka hindi na naman tayo magkita. Baka magsisisi na naman akong hindi kita kinausap bago tayo magkahiwa-hiwalay"

Anak ng— pakiramdam ko mukha akong manang doon. "Akin na, iba na lang uy." Pangungulit ko pero tila wala silang naririnig. "Mamaya, picturan ko kayong dalawa. Gawa kayo I* niyong dalawa para naman makapagpost kayo," saad ni Belle habang kinakalikot ang phone. "Naki-tsismis na rin mga kaklase natin kung nasaan daw tayo. Sabi ko sa heaven." At in-upload nga niya.

hindi ko maipakitang naiinis ako sa pagtatanong nila at wala namang dahilan para maramdaman ko iyon Sanay naman din kasi sila sa akin na game sa mga kwentuhan at usapang gaya nito. “Eh Ma’am diba nga po, classmates kayo noong school days ninyo. Friends naman kayo kaya sure kami na may alam kayo!” singit naman ni Celine “Well, tama naman kayo na classmates kami pero yung friends, hindi yun totoo kaya hindi ko alam ang status niya!” nakita ko na nalungkot ang mga kausap ko kaya napailing na lang ako sa kanila

"This institution is not for someone like you." Napalunok ng hangin si Leonardo. Hindi siya makaimik dahil nahihiya na siya. "Look at your classmates. They all belong to the top notch families. Yes, you are holding the name but you are not holding the reputation. A rug is always a rug no matter how you wash it." Tumalikod na ang teacher.

pang-aasar naman ng batang makulit sa akin. Matapos nito yumakap sa akin ay dumiretso siya sa lolo niya at yumakap at humalik din sa pisngi nito. Ang panghuli niyang nilapitan ang auntie Martina niya at kinarga naman siya nito at inupo sa bakanting stool. “How is your school, baby?”tanong ni Martina kay Anaiah. “Auntie, what does it mean if a male classmate gives you a letter, flowers, and chocolate?”Anaiah curiously asked Martina.

tanggi naman ni Angel. "O siya tigil na at baka mahuli pa kayo sa klase ninyo, hayaan n'yo na akong magligpit ng mga ito, wala naman akong klase na at mamaya pa ang punta ko sa school para sa clearance signing," sabi niya sa dalawa. "Bye ate!" sabay na paalam ng dalawa niyang mga kapatid.

Nakaharap ito sa likod at masayang nakikipag-usap sa mga kaklase naming lalaki. Ngingiti-ngiti kong sinulat ang letrang A. "Sino si A?" Halos mapalundag ako sa gulat nang magsalita si Braden sa likuran ko. "Braden naman!" sigaw ko. "Hala! May crush ka, si letter A? Sino?" nanunuksong sabi pa niya. Dahil sa lakas ng boses ng kumag na si Braden ay nakaagaw ng atensiyon ito at nagsilapitan ang mga kaklase ko.

“Salamat.” Sa open grounds, ilang oras bago mag-dismissal, may mga estudyanteng nag-set up ng isang bulletin board. Malapit ito sa covered walk kung saan madalas dumaan ang lahat ng guro at staff. Sa itaas ng board, may nakalagay: “Letters We Never Got to Say: Messages for the People Who Stayed.” At sa ibaba noon, may mga sulat mula sa iba’t ibang batch:

Kinuha niya ang bag ko habang hinihintay akong ayusin nang huling beses ang aking sarili. "Baka ngayon magdistribution ng books. Kapag hindi tayo classmates, hintayin mo ako sa classroom niyo sa uwian. Ako magda-dala ng books mo," paalala niya. "Huh? Ako na," giit ko. "Basta, hintayin mo ako. Hahanapin ko classroom mo mamaya kapag hindi tayo classmates pero sana talaga classmates tayo," sabi niya.