One Seat Apart 소설 & 이야기

Binuksan nito ang sasakyan kaya walang pagdadalawang-isip akong sumakay. Ngunit nanlaki ang mga mata ko nang maya- maya lang ay nakita kong sunod na pumasok ang hinayup*k at umupo sa passenger's seat na katabi ko pa. Kaya sumiksik ako sa pinakagilid para makalayo sa kanya kahit papaano.

Ngayon, kung makangisi, akala mo talaga, e. Lumapit siya sa akin at iginiya ako sa isang eleganteng leather lounge chair na may itim na ottoman, mukhang napakalambot. Umupo ako roon at awtomatik na sinundan ng mga mata ko ang pigura niyang papunta sa office table niya. Nasa tapat ko lang iyon, mga apat hanggang limang talampakan ang layo sa akin.

Sumunod ako sa kaniya at nang nasa loob na ay inilibot ko ang aking mata. Maliit lang ang espasyo ng buong apartment. May sala naman ito kung saan napapuwesto ang dalawang itim na sofa, center table at maliit na T.V. Lumipat ang mata ko sa pintuan nv kwarto na limang hakbang lang ang layo mula sa sala.

hindi matapos ni Georgina ang sasabihin dahil paglingon niya sa kaliwa, sampung upuan ang layo mula sa kanya ay nakita niya ang asawa at printeng nakaupo sa VIP seat. “Fuck! Bakit hanggang dito ay nakikita ko pa rin ang lalaking ‘yan!?”

Oh well, like I care. "May extra chair malapit samin. Doon ka nalang," nakangising sabi pa ulit nitong isa sa kambal aabay turo sa may bandang dulo ng room. May tatlong empty seats nga ro'n. Malapit kina Georgia at Selena na masama ang tingin sakin.

“Sa kabilang mesa na lang ako makikiupo. Ayaw ni mas—” “Umupo ka na lang, Rave. I’ll let it pass today,” wika ko para putulin ang kaniyang sasabihin. Iniisip niya siguro ang ‘three meters apart’ na rule ko kaya ayaw niyang tumabi sa akin. Well, this seating arrangement is a bit awkward for me since the other Royal Ten are watching but I need to endure the situation. Wala na akong magagawa pa. Who am I to forbid Rave from seating on the chair beside me, by the way?

"'.. He was so close!.. ' Too close that she can feel his warm breath in her ear. Sinuot agad niya ang jacket she suddenly feel conscious hindi niya alam dahil sa wala siyang eye glasses ngayon, she almost forgot about to check her appearance. And because it's a first class flight first row has only four seat at huli siyang umakyat dahil sa wala nga siyang salamin ay dahan dahan lang siya sa hagdan. "I will be seating besides Mr. Voclain.." napatingala siya kay Kimberly Perejas na nauunang maglakad paakyat na tila sinasadyang iparinig sakanya. Samantalang si Sir Ashton ang unang umakyat at siya ang pinaka huli.

"Sir?" "Can I take Jj...nandoon yong seats ko sa kabilang row" itinuro niya pa ito...thats the VIP row..Hindi naman siya kalayuan sa pwesto ni Jj kaya nga lang ay masyado silang kita..hindi katulad sa pwesto ni Jj na medyo natatabunan pa ng kaunting dilim.. "Hey little guy.. okay lang bang tabi tayo?" Kumunot ang noo ni Jj.. pero di nagtagal ay napatango narin ito

His lips are almost half an inch from mine, and one wrong move, for sure our lips will meet. Nilingon niya ako kaya mas lalo akong nanigas sa kinauupuan ko. He moved few inches away from me. Mariin niya akong tinitigan kaya nag-iwas ako ng tingin. Nagbuntong-hininga siya saka tuluyan nang lumayo sa akin. Sinarado niya ang pinto at umikot na sa driver’s seat.

Gaya ngayon, di ko maiwasan na tignan siya muli kasi kulang nalang ay idikit niya ko sa kaniya kahit na magkatabi na kami sa sofa. “Bakit?” Ngumuso siya. “Move a little closer.” Bulong niya. Tinignan ko ang one-inch na layo namin sa isa’t-isa. Nakakain ba to ng katol doon sa company? Wala ng space. Paanong iisog pa ako? “Nantitrip ka nalang yata.” Sabi ko “I’m not. You’re still far from me.” “Escalante, kulang nalang maghaIikan tayo sa lapit natin sa isa’t-isa.”