One Seat Apart Novels & Stories

Pero tuwing si Albert ang nagmamaneho ng sarili niyang sasakyan, hindi niya kailanman hinayaang umupo sa harapan si Chona. Lagi niyang sinasabi na ang passenger seat ay eksklusibo lamang para kay Beatrice. Ngunit hindi sumuko si Chona. Muling binuksan niya ang pinto ng passenger seat at mahinhin na nagsalita, "Sir, parang masusuka ako kapag nasa likod ako. Puwede bang dito na lang ako sa harap?" Maitim at basa ang kanyang mga mata, mukhang mahina at kaawa-awa.

Parang sumigla ang puso niya ng mapagtantong kay Dylan nga ito. Dali dali naman itong tumungo. Halos tumakbo na ito tapos biglang--- 'D-Dylan...' Napatigil siya ng maiinag na ang tao sa loob ng kotse. May isang lalake at isang babae--- naghahalikan. Kahit 8 meters lang ang layo ng kotse sa kanya. Alam niya ang nakikita niya.

Minsan, nakakainis siya dahil hindi niya alam kung gaano kabigat ang mga simpleng sinasabi niya. Umupo ako sa mesa. Sumunod siya, pero sa kabilang dulo. Hindi malapit. Hindi rin masyadong malayo. Tamang distansya para magmukhang normal, kahit pareho naming alam na kanina lang ay hindi normal ang tibok ng dibdib ko habang pinupunasan ko ang buhok niya.

Oh, shush, if I'm in the mood and not in a rush, nakipag away pa sana ako. I walked towards the seat who was in the back. Checking again to see if I'm right for the paper I held, I took a look at the seat. The seat of the plane only contained two, and my seat was on the right. It was occupied, or rather, a bag was occupying it. I look at the sleeping person whose face was covered in a black cap beside it, sitting just beside the window. But I could see this sleeping person was a guy. Never mind, alisin ko nalamg tong bag. Maybe it's the reason why that woman switched seats with me.

Bawat hakbang niya ay siyang sunod ko dahil ang kamay niya ay nanatili nang nakapulupot sa bewang ko. Sumunod sa amin ang apat. Six seaters ang dining namin kaya naman sakto ito sa bilang namin. Hinatak ni Caitlin ang upuan sa tabi niya. Pinaupo niya ako roon. Sa harap ko ay si yellow while si Red naman ang sa harapan ng asawa ko.

Sa dami ng nag-alok sa kanya ay hindi nya alam kung saan uupo. "Dito." alok ni Mark sa upuan na pinagigitnaan nya at ni Joshua. Five seats kasi ang magkakatabi, parehas kaming nasa kanang part tapos si Joshua and the squad nakaupo sa third row ako naman nasa fourth row. As in kahit wala kaming seating arrangement parang pag aari nila iyon dahil lagi silang nakaupo roon at walang nagbabalak na agawin iyon sa kanila. Joshua heard it so he put his bag on the chair para hindi makaupo si Berry. Kahit naka earphone siya narinig pa rin nya.

Ilang minuto pa ay dumating na rin si Sir at dahil strict siya 'pag may pagsusulit ay agad niyang pinaayos ang mga upuan namin. "One seat apart, students. Ang mga malalapit sa bintana ay do'n humarap gano'n din ang mga naka-puwesto sa likod," saka inayos ang mga test paper na dapat namin sagutan. Quiz lamang ito pero dahil nga malaki ang puntos ay dapat seryosohin.

anito at bago pa man siya makatanggi ay lumapit na ito at siyang kumuha ng seatbelt sa kanan niya. Imbes na ituon ang tingin sa unahan ay napako ang tingin niya dito. Halos isang pulgada na lang ang lapit ng kanilang mga mukha. Mas lalo pa’ng lumiit ang distansya nila nang mahirapan ito’ng hilahin ang seatbelt. Damang-dama niya na ang hininga nito sa kan’yang balikat.

"What are they going to do?" I asked Chia, they turned to me before shrugging their shoulders. "Just watch them, now I'll see them together again against the three monkeys on the other side." Lyre said while smirking. She sat next to me. of Chia, while Lei is on my left. Chia is next to me. We are now sitting four in the bleachers, third in a circle of fifteen rows. field. The field is very wide, the man also screens every route that each racer will take. There is also a large timer that is elongated at the top in the middle.

What is this, a concert? Nang makarating sila sa harap, kaagad silang naupo malapit sa pwesto ko. Pero ngayon ko lang napansin na 'yon na lang pala ang bakanteng upuan. There are ten chairs per row which are divided into two to make an aisle. "We meet again," a faint voice uttered beside me. "It's because I study here," I blurted out. I turned to my right side and abruptly covered my mouth when I realized who it was.