One Seat Apart 소설 & 이야기

Tonong masakit sa tenga. “Have a seat then,” aniya saka naupo na rin sa single couch. Sa kabilang single couch naman ito naupo, at sa pagitan nila ay ang pahabang glass coffee table. Nasa dalawang metro rin ang haba niyon, at kahit ganoon sila ka-layo sa isa’t isa ay para siyang nasisikipan. Dalawang babae at isang lalaki sa loob ng isang pagsasama ay masyado ngang masikip…

Tumango ako at pinagmasdan silang naglakad papalayo sa akin, at nagsimulang kausapin ang mga bisita. The reception was lively, but I felt strangely alone as I made my way to the seating area. My table had been set, but no one was seated beside me. The empty chair across from me felt like a quiet reminder of his absence. I slid into the seat, keeping my hands folded neatly on my lap.

“We stay consistent.” Napairap siya. “Yan na naman.” “This time—specific,” dagdag nito. Napahinto siya, saka kunot-noong tumingin ng diretso sa kausap. “If we’re seen together, we don’t act like strangers,” sabi ni Adrian. Napangiti si Luna ng bahagya. “Obviously.” “Physical proximity included.” Napahinto siya. Hindi siya agad nagsalita; napatingin muna siya sa kamay niya na nakapatong sa mesa bago dahan-dahang bumalik ang tingin kay Adrian.

DANIEL: “MOVE your feet! “ Daniel swayed Allen’s feet lifted on a chair before them while heavily whispering. “A-Aray?” Allen complained but he didn’t hear it as he was carefully watching some two idiots at the other side of the row in front of them. Napakalayo ng dipa nila sa kinauupuan nina Jamila at ng Alfred na iyon upang hindi sila makita ng dalaga. “Dude? Can we get seat over there? The screen is too far from this side.” Bulong pa ni Allen habang tinuturo ang pangalawa row pataas sa side nila Jamila at Alfred.

Para silang hindi magkakilala at nagkataon lang na nagkatabi. I cleared my throat as I stood up and subtly pulled my seat a little closer to them. It looks like the ventilation is better in their position so.. I was able to adjust my chair and settle comfortably but the girl didn't even budge on her spot. She's still unwavering and expressionless. Her eyes were still plainly observing the place. Not even giving me, who's now seated next to her, a quick glance. Won't she even greet me or at least introduce herself? That's what people do in here, right?

Ngunit hindi pinansin ni Gun ang kanyang sinabi sa halip ay itinuloy a g pagkakabit ng seatbelt sa katawan niya hanggang sa narinig niya ang mahinang tunog na ang ibig aabihi6ay nagawa na nitong maikabit sa kanya ang seatbelt. Nakakabit na sa kanya ang seatbelt ngunit hindi pa rin inilalayo ni Gun ang katawan nito sa kanya. Napilitan siyang tingnan ito para malaman kung bakit hindi pa ito lumalayo sa kanya. But wrong move ang ginawa niya. Dahil natuklasan niyang ilang inches lamang ang pagitan ng kanilang mga mukha at nakatitig ito ng matiim sa kanya.

Sa ilalim ng iisang madilim na langit, sampung metro lang ang pagitan ng dalawang kotse, ngunit magkaibang-magkaiba ang emosyong namamayani sa loob ng mga ito. Tahimik lang si Santi sa loob ng kaniyang sasakyan, nakakapit ang mga kamay sa manibela habang nakatitig sa kotse sa kaniyang harap. Pinapanood niya ang likod ni Astrid habang nakasandal ito malapit sa lalaking katabi. Mukhang seryoso at masaya ang kanilang usapan. Minsan pa nga ay nakikita niyang tinatakpan ni Astrid ang kaniyang bibig habang mahinang tumatawa.

Napakaganda. Parang magkasabay na nabubuhay ang katahimikan ng kalikasan at ang ingay ng siyudad. Naglakad siya sa terrace hanggang sa may railing at ipinatong ang magkabilang siko roon. Sumunod ako at tumayo lang sa gilid niya pero hindi ganoon kalapit. Mga isang metro ang layo. Tumingin ako kay Sebastian na ngayon ay nakatitig lang sa napakalawak na tanawin.

“Good. Then follow.” Dante just smirked quietly sa gilid. Kahit hindi siya nagsasalita, halata sa mga mata niya na natatawa siya sa alagain nilang si Marco. Inside the plane, Celestine made sure na siya lang ang nasa window seat. Of course, katabi niya si Dante. Marco? Nasa kabilang aisle, tinaboy niya doon. “Ma’am, baka gusto niyo po ako nalang ang katabi ninyo para maasikaso ko kayo?” tanong ni Marco, half hopeful, half clueless.

Nang mapansing hindi pa siya naka-seatbelt, huminto si Brent sa isang tabi. “Bakit?” tanong niya. Sa halip na sumagot, yumuko ito palapit sa kanya. Napasinghap siya nang maramdaman ang pagdikit ng katawan nito nang abutin nito ang seatbelt sa gilid niya. Masyadong malapit ang mukha ni Brent. Masyadong malapit ang hininga nito sa labi niya. “Seatbelt,” sabi nito, halos pabulong. “Hindi mo ginawa.”