One Seat Apart นิยาย & เรื่องราว

Kung tatratuhin lang naman ako ng gano'n ay mas mabuti pang humiwalay sa kanila. Naupo ako sa puwesto ko. Pagod akong tumingin sa kawalan. Kaming dalawa pa lang ni Andeng ang nasa room. Nasa harap siya habang ako naman ay nasa likod. I requested to seat at the back with no seatmates but my teachers are concerned of my grades. Hindi naman kasi ako gaanong active sa eskuwela. Nakakatamad. Nakakatamad mamuhay. Nakatitig ako sa aming pisara nang lumapit sa akin si Andeng. Hindi ko siya binalingan. Hinayaan ko lang siyang maupo sa tabi ko.

Tahimik namang tiningnan ni Marikit ang boarding pass. ‘Seat 8A, window seat.’ Naglakad siya papunta roon, ngunit pagdating niya... Natigilan siya, dahil may nakaupo na sa aisle seat. Sa Seat 8B, at walang iba kundi si Mikael... Bahagya ring kumunot ang noo ng lalaki nang makita siya, at tahimik silang nagkatitigan ng ilang segundo. Hanggang sa nagsalita si Marikit. "Excuse me."

Pagkatapos, nakakita sila ng isang puting kotse na humaharurot papunta sa kanila. Sobrang bilis ng pag-andar ng kotse at palapit ito nang palapit sa kanila. Parang hihiwalay ang kaluluwa nila Jon at Rose sa kanilang katawan. Wala na silang pakialam sa kahit na ano at gusto na lang nilang makaalis dito. Pero, huli na ang lahat. Kalahating metro na lang ang layo ng kotse sa kanila at babangga na ito sa susunod na segundo.

mahina sabi ni Cesca. Hindi na bumalik si Seiichi sa kabilang dulo ng sofa. Umupo ito sa tabi niya, sakto lang ang distansya—hindi malapit, pero sapat para maramdaman niyang hindi siya mag-isa ng mga sandaling iyon.

Hanggang sa ipulupot ni Seven ang kanang kamay nito sa batok niya at hapitin siya papalapit dito. Halos magbungguan ang mga mukha nila. Sa napakaliit na distansiya ng mga mukha nila, nakita niya nang titigan siya ni Seven. Napalunok si Hillary. Parang biglang tumahimik ang paligid at mas naging aware siya sa lalaking kasama sa sasakyan.

Nakahinga ako nang maluwag nang sabihin niya na tungkol lang sa business ang pag-uusapan namin. Pumunta nga ako doon, dahil balak ko rin kausapin si Kingsley kung nandoon din siya. We talked over lunch. Last time I was seating next to Kingsley, this time I sat facing him. Ma and Conrad are seating at the head of the table. I'm three seats far away from them. Matatalim ang mga tingin na ginagawad namin ni Kingsley sa isa't isa. Alam kong mapapansin iyon ni Mama kalaunan.

I greeted him with a short speech pero hindi ito nakinig at nanatili sa paglakad papalapit sa akin. Hindi ito tumigil sa harapan ng mesa dahil umikot ito papunta sa tabi saka ako nilapitan, cornering me with his body while placing both of his hands above the my swivel chair's arms. Palihim akong nataranta dahil sa sobrang lapit nito sa akin pero hindi ko ito ipinahalata. Bahagya pa siyang yumuko dahilan upang maging mas maging malapit siya sa akin kaya't umatras ako sa kokonting space na natitira sa aking likuran.

Sa sobrang focus nila sa isa't isa, ni hindi na nila namalayang pumasok kami ni Axel dito sa restaurant na kinakainan din nila. Apat na table ang layo namin mula sa table nila. Mayroon ding couple na nakaupo sa dalawang table na namamagitan sa table namin at nina Andrei, kaya naman hindi kami mahahalata kung sakaling mapalingon sila sa amin.

“Kaya para iwas gulo, ilalatag ko ang rules. Memorize mo. Obey them. Or else…” “Or else what?” hamon niya. “Or else I’ll make your life miserable here,” banta nito, pero may halong pang-aakit ang tingin. “Now listen carefully.” Itinaas nito ang isang daliri. “Una, Separate rooms. My room is on the east wing. Yours is on the west. Malayo ang layo nila sa isa’t isa. At sana, manatili na ganoon.” “Pangalawa, Separate schedules. Kung maaari, iwasan nating magkasabay kumain o magising. I have my own life, you have yours. Walang pakikialam.”

tawang tawa naman si Abby sa kanya. Maya maya pa ay lumipad na ang eroplano... konti lang ang pasahero sa flight nila na yun. wala silang katabi sa seat nila. ang ibang mga pasahero ay malalayo din ang agwat sa isat isa... Tila ayaw pa distorbo. natutulog na ang ibang pasahero. Matagal tagal pa ang flight nila.