Ongoing In Tagalog Novels & Stories

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Tanong ulit ne'to. "Sino naman ang nandon at kasama? Remember? Business meeting nga diba? Business is business!" kainis tong babae nato minsan. Ang kulit! "Duh! Huwag ka nga d'yan! E'sino pa ba? E'di si Mary Jane Ocampo? Duh! Hindi malabong kasama yun kasi diba Business rin kurso nun at freshly Graduate yun. Isasama talaga yun ng tatay nya!" Nanggigigil na paliwanag nya saakin.

Ngumiti naman ako sa kaniya nang mapang-asar. "Yes, it means Dyosa in tagalog, kung hindi mo pa rin naintindihan." Sagot ko at bumaling na kay Reigan. Ang boring makipag-usap kay Sabrina. Weak ma-mlastik, play victim pa sa harap ni Reigan. Halata namang nagpapansin siya sa tatay ng baby ko. "Pasok na, magpapahangin lang ako rito sa labas." Napaayos naman siya at sinulyapan pa 'ko bago pumasok.

sagot ko "Okey Wait for me... pupunta ako ngayon dyan" pagpapaalam ni mama sabay end call, isang malalim na buntong hininga nalang ako. 'hay ano na naman problema ni mama' tanong ko sa sarili.

Hindi pa maka move on dahil kumakapit pa rin ako sa kanya. Move on or hold on. Move on at uusad. 'Wag babalik sa nakaraan kundi magpatuloy sa paglalakbay sa hinaharap o kaya hold on kahit masakit. Hold on pa rin dahil ang hirap niyang kalimutan. Hold on kahit wasak na ang puso at durog na durog. Hold on kahit walang kasiguradohang... Maibabalik pa ba ang dating pinagsamahan.

seryoso niyang wika “Ano ang sabi mo?” kunot noo kong muling bigkas. “Teka lang, ano ang gagawin mo? Saan ito? Saan mo ako dadalhin?” yamot kong wika at hindi maiwasan na kabahan dahil ang tinatahak naming daan ay hindi ito ang way pauwi sa bahay. Kasalungat iyun kaya naman, kaagad akong nakaramdam ng pagpapanic “Teka lang, teka lang, ano ito? Saan mo ako dadalhin? Mr. Fulgencio,kung ano man ang iniisip mo, huwag mo nang ituloy ha?” kinakabahan kong bigkas.

dagdag ko. “Please, I'm begging. Kung pwede ba umalis na lang kayo? Umalis na kayo, p-please..” pagsusumamo ko. Hindi ko alam kung ano pang mangyayari kapag tumagal pa sila dito. Marahas ko muling pinunasan ang luha ko bago tinalikuran siya.

Mabilis naman humupa ang kwentuhan, tawanan at kung ano-ano pa, sa crowd. "This milestone anniversary is a testament to the unwavering commitment and hard work of each and every one of you. Our journey has been marked by challenges and triumphs, by moments of uncertainty and moments of great success. Through it all, we have stood together as a united team, driven by a shared vision and a collective spirit of resilience. Magmula pa sa aming mga ninuno, Lolo, Lola, Tito's, to my older cousin, at ngayon, ako".

nakakahalata ba siya? "Mamaya samahan mo ako mamili ng mga kailangan kung wala kang gagawin?" panglilito ko kung ano man ang nasa isipan niya ngayon.. "Don't worry, kung di pa okay pakiramdam ko di naman ako magpupumilit.. nakakahiya na kasi ikaw nalang palagi gumagawa ng lahat, i don't know how to repay you." saad ko pa, habang nakahawak sa tiyan ko.