Only Rose Among The Thorns Novels & Stories

Jervis’s POV Fuck! What I’ve done? Bakit ako nag-confess?! Shit! Ano na lang ang maihaharap na mukha ko kay Rose? I was biting the tip of my thumb while whirling around my room. Sabi na nga ba at hindi magandang ideya ang umamin sa kanya. I should apologize!

Sa lakas ng pagkakatama niya sa ulo ng dalaga ay bigla siya nakaramdam ng panghihilo at nawalan ng balanse sa sarili dahilan para matumba siya. Sa pagkakatumba niyang iyon ay naisama niya ang dalaga at nadaganan pa niya ito sa pagkakabagsak. Pero nasalo din naman niya kaagad ang ulo nito gamit ang isa niyang kamay kaya hindi malubhang nabagok ang ulo niya sa sahig. Laking gulat nilang dalawa nang biglang bumukas ang pintuan at bumungad sa kanilang paningin ang ilang mga katrabaho nila, kabilang na roon ang dalawa niyang kaibigan na sina Hendrix at Kath.

” Anito pa na sinulyapan ako bago muling ibinalik ang tingin sa anak. Para namang hindi kumbinsido, tumayo si Rose Mary at isang marahas na aksiyon ang ikinilos. Huli nan ang marealized niyang lumapat na ang isang palad nito sa kaniyang pisngi. Kaagad na nakaramdam siya ng pamamanhid ng pisngi kung saan tumama ang wala nang pag-ibig na palad ni Rose Mary.

Sa kamay niya ay isang bouquet ng red roses—ang paborito ng yumaong ina. Alam niyang hindi ito tradisyonal na bulaklak para sa sementeryo. Pero sa tuwing maalala niya ang ina, ito ang pumapasok sa isip niya. She was full of life, like a blooming rose in the dead of winter. Ngunit ngayon, kahit tanghali na, maulap at malamig pa rin ang paligid. Parang pati kalangitan ay nakikiramay sa lungkot sa puso niya. Ambon ang bumabalot sa buong lugar, tila kumot na malamig, humahaplos sa bawat balat na naroroon. Sa paligid ay mga tuyong dahon, nilalaro ng hangin habang dahan-dahang lumilipad palayo—tulad ng mga alaala na unti-unting nawawala ngunit hindi kailanman nalilimot.

She worked slowly, methodically — pruning, clearing, planting. Each flower she placed in the soil was a quiet rebellion. A whisper of who she used to be. Who she still was, somewhere beneath the bruises and silence. Hours passed. Her hands were dirty, her knees sore, but her heart beat steadier. She didn’t hear Hades return. But when she looked up and saw him watching her from the balcony, arms crossed, expression unreadable — her breath caught. He didn’t speak. Just stared evily. She lowered her gaze and already expecting a punishment.

At sa pagitan ng mga rosas at ng ngiti ni Charmine, may nakatagong anino — isang pakiramdam na parang may matang nakamasid sa kanila, kahit wala namang tao sa paligid. Isang malamig na hangin ang dumaan sa pasilyo, tumama sa mga rosas, at may ilang talulot na nalaglag sa sahig. Nang yumuko si Charmine para pulutin iyon, may napansin siya — isang dahong may mapulang marka. Marahan niya itong hinaplos, at sa ilalim ng kuko niya, may kumapit na tuyong dugo.

The garden was in full bloom, filled with different kinds of flowers, but her eyes were immediately drawn to the roses red, pink, and white, standing tall and proud. She walked along the cobblestone path, gently touching the petals, inhaling their sweet scent. It calmed her heart, easing the leftover shyness and nervousness she felt. She hummed softly, completely lost in her own world, admiring the beauty of nature, unaware that back inside the house, chaos was about to erupt. Felix woke up with a sense of immediate comfort, reaching out to pull Lia closer, only to find the space beside him cold and empty. His eyes snapped open in an instant, sleep vanishing completely.

"Diskarte mo na iyon. Pero sinasabi ko sa'yo, huwag kang mag-aabot ng love letter." "Hindi ko alam iyong sinasabi mo, e. Paano ba magpakita ng motibo?" Tumawa siya. "So innocent." "Magpapaturo na nga lang ako kay Ate Rose," bulong ko. "Huwag kay Rose. Iba naman diskarte niya kay Ethan, e. Magkaiba sina Ethan at Marko. Magkakaiba kaming tatlo." "Eh, tulungan mo na lang ako kung ganoon."

" I said before claiming her lips. We started in a wrong way, deceived by countless lies, and separated to avoid having broken hearts but still found the way back to each other's arms where we really belong. On our way to our happy ending, we will face every bump on the road together. And at the end of the day, we will always choose one another. People say that every rose has its own thorn. More than anything in this world, I wanted to see her safe and happy. If she's a rose, then I'm more than willing to be her thorn—unpleasant to others but her best defense mechanism.

Hinablot niya ang kamay mula sa pagkakahawak nito at dahil nga madulas at mabato ay muntikan na siyang madulas pero naging maagap ang lalaki at nasalo siya nito ngunit alam niyang hindi magiging masaya ang katapusan no'n. Sabay silang bumagsak sa ilog. MABILIS NA UMAHON si Rosemarie, napahilamos sa kanyang mukha saka nagtitili. Naiinis niyang binalingan si Hawthorne na ngayon ay sinusuklay ang buhok gamit ang mga daliri nito. Saglit siyang natulala ng matitigan ito, sa itsura nito ay tila ba ito isang diyos o tagabantay ng ilog at kagubatan. Nakamamangha ngunit nakakasakit din.