Novel & Cerita Only Rose Among The Thorns

Kumuha ako ng vase at winasak sa sahig kaya ito lumikha ng ingay na nagpabalik sa kanila sa ulirat. "Who are you!?" Tarantang sigaw ng babaeng kalantari n'ya ngunit galit na galit ko lang silang tiningnan. "R-rose---" Kumuha ulit ako ng isang vase at binasag sa harap nila. Napasigaw ulit ang babae sa takot pero mas matakot s'ya kung sa ulo n'ya ibabasag ko ang vase. "Why are you acting like this!?" Tumayo si Thorn at lumapit sa akin, lumayo ako sa kanya at kinuha ang isa pang vase at nagbabantang itatapon sa kanya kaya napahinto ito.

Nakita ko na lang na naglalaban sila ng pisikal. Isang Octapetala si Margarret. Hindi kaya mapatay niya si Souzi? Sana, h'wag naman. "C-Cali... M-Mendel..." inulit-ulit ko ang pagsambit sa pangalan nila kahit alam kong napakahina ng boses ko. Hindi ko na kaya pang labanan ang takot ko. Hinang-hina na ako. Hingal na hingal na rin ako sa panay takas at takbo.

He's different. Needless to speak a thread of words to cast a spell, Merlin was able to trap the enemy in a forest of rose stems and sharp thorns. The stem snaked around his opponent's body, crushing his bones while at the same time, piercing through his skin. And he's just here, standing while watching mercilessly at the pitiful hybrid to reach out and beg for help.

Zeph plucked one of those roses and he bled himself with the thorns. He keeps on bleeding but he keeps on holding on the rose. By the end of the garden, he finds a girl standing. Kalahating katawan at likod lang ng babae ang makikita. Naglakad patungo si Zephaniah sa babaeng iyon, bitbit ang rosas. By the moment he reached the girl, his whole hand is already dripping in blood. He looked so much struggling.

Ang isip niya ay naglalaro lamang ng mga alaala—ang mga ngiti ni Cressida, ang tawanan nila noon, at ang huling halik na tila nag-iwan ng pangakong hindi pa tapos. At ngayon, habang tumatakbo ang mga orasan at nananatiling pulang-pula ang ilaw sa pintuan ng operasyon, tanging isang dasal lamang ang naiwan sa puso ni Arcturus Thorne: Please, Cressida. Please come back to me. He had lost count of how long he’d been sitting outside the operating room. The sterile scent of the hospital had already settled deep into his lungs, and the ticking clock on the far wall seemed louder with every passing second.

Ramdam niyang wala itong loyalty sa isang tao. Mabilis na tumalikod upang umalis si Rose nang mapansin ang nanunuring tingin ng binata. Pagdating sa pwesto ay para siyang natuklaw ng ahas sa kinatayuan nang makita ang among dalaga na naghihintay sa kaniya. "Akala ko po ay hindi kayo papasok, Ma'am!" bati ni Rose sa dalaga na mukhang wala sa mood makipag plastikan.

"Amidst the stars' intricate dance, our promise was forged, destined to endure the trials of fate and time." Alessia Montague, a wealthy New Yorker who returns to the Philippines with her father, Alessandro, for a vacation at their family-owned resort. Amidst the serene backdrop of Santa Ana, Cagayan, Alessia encounters Luca. Despite their rocky start, Alessia finds herself drawn to Luca, Struggling with her feelings, Alessia must navigate the complexities of love, trust, and forgiveness. As she grapples with her emotions, Alessia learns that sometimes, the most unexpected encounters can lead to profound personal growth and lasting connections.

na wika ni Anathalia sa sarili. Nakatayo si Anathalia sa harap ng isang puno ng mangga. May bunga na ang puno pero hindi pa ito masyadong marami. Natuwa si Anathalia at gustong kumuha ng isang bunga, paborito niya kasi ang mangga kahit sa ibang bansa siya lumaki. “Hindi mo naman siguro balak akyatin ang punong iyan hindi ba? Sa ganyang uri ng pananamit mo siguradong maisisilipan ka lang.”

Pero iyon nga hindi ko pa rin maiwasang magbasa ng domumento kahit konti. I turned my view to look at the beautiful scenery outside. From where I am located I can see the roses of different colors, the long man-made lake, the tall palm and pine trees, and green grasses. Everything is peaceful, simply breathtaking. Mapait akong ngumiti ng makita ko ang medyo malayong puting tuktok ng greenhouse, at napapalibutan ng nagtataasang kumpol ng puting rosas. Just like in the movie 'Beauty and the beast' the only difference is ours was white roses while in the movie was red as blood. A matagal na noong huli akong bumisita doon. Matagal na bago ko huling dalawin ang lugar kung saan matatagpuan ang lib

Mabilis na kumabog ang puso ko at parang hihimatayin ako, nagsimula namang magpawis ang palad ko na pilit kong tinutuyo. Umupo sila nang walang sinasabi at binabati. Hindi rin makatingin sa amin ang lalaki kahapon, ang mga pinsan ko ay nakapinta na ang pagtatakha sa mukha. Sigurado ay nagtataka, dahil may hindi pamilya na mukha ang sasali sa usapan.