Only Rose Among The Thorns Mga Nobela at Kwento

sagot niya, sabay talikod para iligpit ang kanyang mga kagamitan. Lumabas ako ng Inking Suite, ang bawat hakbang ko ay may panibagong bigat. Ang Black Rose sa leeg ko ay hindi pamatok. It felt like a weapon. Isang paalala na ang dugo ng aking ina ay dumadaloy sa aking mga ugat, at ang bawat pasang itinago niya sa ilalim ng sutla ay babayaran ng mga Thorne ng higit pa sa pera.

Gusto ko na ulit makita si Mommy at Daddy. Pinitas ko ang isang bulaklak na rosas at inamoy ito. I cut the thorns on the stem of the rose and walked towards the fountain, holding the rose on my left hand. Nasa hardin ako ngayon at nagpapahangin. Papalubog na ang araw ngunit hindi pa rin dumarating si Leo. I'm starting to get bored inside this huge house.

she whispered, her voice a hushed murmur that held a world of meaning. Osiris's fingers traced a gentle path along her cheek, his touch a silent affirmation of his love. "No rose, no gesture, can ever capture what we have," he replied, his words a gentle caress that mirrored the sentiment in his eyes. In the tender glow of the night, their unspoken vows hung in the air—a promise to cherish each moment, to weather the storms together, and to revel in the quiet joy of being in each other's arms. As they settled into the soft embrace of their bed, the night whispered promises of dreams and tomorrows. The rose remained a silent witness to their journey—a journey that had been filled with challen

At ang tinik ng isang tangkay ng rosas ay hindi magiging dahilan para ngayon ako umaray. It's just like her. She's like a rose, she's beautiful but full of thorns. But still I keep hugging her even though I would only earn pain and wound. Hanggang sa napitas ko na ito ngunit natumba ako sa damuhan at hindi na nakabangon. Damn alcohol! You're a such a hidrance. At sa gitna ng katahimikan at kadiliman ay nasilayan ko ang mukha niya. Nagliwanag sa buong garden at mas naging klaro ang pag-aalala sa mukha niya habang nakatingin sa akin.

Tumango ako at sumama sa kanila. Iniwan niya ako dito pero alam kong siya ang nagpasunod ng mga bodyguard ko dito. Bago ko iniwan ang Kubo at ang Rosas na bigay niya ay mabilis ko pa itong sinulyapan. The rose and the thorn, and sorrow and gladness are linked together.

"Finally nagpakita ka na." "I'm really sorry mom." Paumanhin ni Bela. "But you know im trying my best na madalaw kayo." Pinisil nya ang kamay ng mama nya. "Anyway," Inabot nya ang bouquet of roses. "Oh before i forgot, your favorite red roses."

With a gentle touch, he lifted her hand, his fingers deftly slipping something onto her ring finger. "You should go back to sleep. It's late, and you need to rest." Ang hininga ni Rose ay pumilipit sa kanyang lalamunan habang tinitigan niya ang singsing na nagagandahan sa kanyang daliri, ang kislap ng buwan na sumasalamin sa kakintaban ng buwan. Hindi niya maintindihan kung para saan iyon dahil may singsing naman na siya na bigay rin nito para mas mapaniwala ang mga tao na kasal na sila.

Isang matamis, inosente, ngunit punong-puno ng lason na ngiti. Dahan-dahan akong tumayo. Kinuha ko ang malaking bouquet ng rosas. Inamoy ko ito nang bahagya, tila ba na-a-appreciate ko ang ginawa niyang effort. Lalong lumawak ang ngisi ni Zion, halatang tuwang-tuwa sa nakikitang reaksyon ko. “See? I knew you couldn't resist me, Hyacinth. Isang bulaklak lang, alam kong lalambot ka na. Alam kong babalik ka ri—”

The shadows were lengthening, and the scent of the sea salt—that impossible, haunting smell—was beginning to overpower the roses. ​I looked at my hands. They were covered in the sticky, fragrant oil of the broken perfume bottle. It looked like blood in the dim light. ​"Let her come," I whispered into the darkness, my eyes wide and unblinking. "I have turned this manor into a maze of thorns. If she wants her King, she will have to bleed for him. And I... I will be the one holding the blade."

Nararamdaman ko na din ang panlalamig ng kan’yang mga kamay pero hindi ang mga mata niyang sa akin lamang nakatuon. Isa iyon sa mga nagustuhan ko sa kan’ya. Sa tuwing dadapo sa akin ang kan’yang mga mata, pinaparamdam niya na parang kami lang ang tao sa mundo. “That bouquet of roses comes in a range of colors, each of which symbolizes something special. Kai, you’re the roses in that bouquet. You brighten up my world, and you, like the rose, have given my life meanings I didn’t realize I needed.”