Orphanage Near Me の小説・ストーリー

“Gael lang po kasi ang alam niyang banggitin. Kaya Lolo Gael.” Tumuwid siya ng tayo, hinayon ng tingin ang building ng carehome sa mga matatanda na naroon din sa compound ng orphanage. She doesn’t understand why but her feet were itching to go there. Kahit kanina, pagbabang-pagbaba pa lang niya sa kotse, something in her gut tells her to walk over there. Kaya lang inuna nilang puntahan ang ampunan. Sa katunayan, naroon pa sa loob ng orphanage si Ate Sophie at ang directress ng orphanage at carehome. Lumabas lang siya talaga saglit upang tignan ang mga batang naglalaro.

Hindi ko alam kung tatanggapin ko na ba ito, o hindi. "Anong gagawin dito?" Kumunot ang noo nito. Sinegundahan ko na agad. "Marami kasi akong iniisip nitong nakaraan." "Maayos na ba ang iyong pakiramdam?" pag-aalala nito sa akin. Pumasok kami sa bahay at nakita kong may tatlong mahahabang lamesa sa gitna at doon nakaupo ang mga bata. So, this is really an orphanage.

Kung kanina ay simpleng bahay-ampunan lang ang paningin niya sa pupuntahan nila, ngayon ay napalitan iyon ng antisipasyon dahil dito pala lumaki ang ina ni Raymond. Hindi naman nagtagal at nakarating din sila. Huminto ang van ni Tito Marcus sa isang medium built 2 storey orphanage. Nakita niya ang signage sa harapan at may nakalagay doon na St. Joseph Orphanage.

»»» "saan poba tayo pupunta ngayon Mr.montaire.tanong ko at sa wakas sumagot naman ito "malalaman monalang Ms.fajardo . saad nito (Isang malaking orphanage ang bumungad sa amen. at hindi ko inaasahan na meron palang isang orphanage sa gubat nato.) "sa labas nito maraming bata at mga sister ang nakatayo na para bang may hinihintay silang dumating. "Kuya Clark! Kuya Clark! sigaw nang mga batang tumatakbo papalapit sa amen at nagulat ako ng bigla nilang niyakap si Mr.montaire

Kahit paano, dapat matupad ang kanyang pangako na magbigay ng sadya para kay Miggy at sa mga magulang nitong namayapa. Dumalaw si Reinella sa St. Joseph Orphanage - ang parehong orphanage kung saan niya ipinamigay ang mga damit ni Miggy noon. "Ang saya-saya ko nang makita kang muli, Reinella. Kamusta ka na?" Ang head ng orphanage ay agad yumakap sa kanya. "Okay naman po," nakangiting sagot ni Reinella at niyapakap pabalik ang matandang babae.

At kapag nahanap ko siya, hindi ko sasabihin sa kaniya. Tanghali na pero clueless pa din ako. Nagpahinga na muna ako para makapag-isip. Kumain na muna ako ng lunch habang pinaplano ang susunod kong hakbang. Paano'ng wala kaming makuhang lead. Pati mga Kuya ko. Magaling sa ganito ang mga kapatid ko, pero bakit wala man lang development ang paghahanap nila? Pagkatapos kumain ay umalis na kami. Plano kong magpunta sa mga orphanage na nasa malapit. May dalawang orphanage na malapit sa hospital. Magbabakasakali ako na makita ko dito ang anak ko.

Noong una, labis siyang kinakabahan sa pananatili sa ibang bansa sa loob ng isang taon, malayo kina Mother Superior, sa mga madre, at sa mga bata sa Sunflower Orphanage. Natatakot din siyang labis siyang makaramdam ng pangungulila at baka piliin niyang bumalik nang mas maaga kaysa sa inaasahan. Ngunit nang makita niya ang mainit na pagtanggap ng mga tao sa Heaven’s Door Orphanage, naramdaman niyang para bang isa itong pangalawang pamilya para sa kanya...

Masakit man ngunit kailangan niya ‘ring iwan ang natitira sa kaniya sa kung saan. Sa haba at layo ng nilakad niya hindi niya alam kung saan na siya napunta. Hanggang sa mapahinto siya dahil nakarinig siya ng ingay ng mga bata sa di kalayuang bahay sa gate. Natigilan siya ng mabasa ang orphanage sa itaas niyon at mayroon pang basket na nakasabit sa gilid ng gate. Mukang sinadya iyon ng orphanage para ilagay doon ng mga di kayang palakihin ang anak nila.

Hinahalo na naman ng mga kasama niya ang mga niluto kaya napagdesisyunan niyang tingnan na muna ang mga ginagawa ng nasa station ng mga bata. May palaro kasi sila sa mga bata. May mga activities din sila sa mga dalaga at may pa seminar sa mga ina. This institution is not just an orphanage. Isa rin itong center para sa mga kabataang inaabuso at mga dalagang maagang nabuntis at wala ng pamilya. Marami na itong naging branches. Its main branch is at the city just a kilometer away from the Ferguson Compound. Isang women advocate ang Mama niya kaya naisipan nitong magtayo ng ganitong institusyon.

"Fabian, ikot mo ang sasakyan. I-check natin iyong likod ng orphanage." Napapalibutan ng matataas at makakapal na pader ang orphanage hindi ako masyado nage-expect ngunit may mga bagay lang ako need na i-confirmed.