Orphanage Near Me นิยาย & เรื่องราว

Kinuha ko ang blueprint na nakapatong sa mesa. Isang bagong orphanage. Mas malaki. Mas ligtas. Mas kumpleto. May sariling paaralan. Clinic. Library. Training center. At tahanang puno ng pag-asa para sa mga batang wala nang ibang matatakbuhan. Hindi ko ginagamit ang perang ito para hugasan ang mga kasalanang nagagawa ko. Alam kong walang halaga ng salapi ang makapagbubura ng buhay na aking kinitil.

sagot ko at itinuon ang tingin sa labas ng bintana. Wala naman talaga... ginagambala lang ako ng... ng panaginip ko kagabi. Pagkalipas ng halos kalahating oras ay nakarating na nga kami sa orphanage na sinasabi ni Thauce. Maluwang ang lugar at maraming mga halaman na halata mong alagang-alaga ng mga naroon. Marami rin ang mga bata na naglalaro sa may bermuda grass. May mini playground sa pinakagilid at pagkatapos sa dulo kung saan inihinto ni Thauce ang kaniyang sasakyan ay mayroon naman fountain. May estatwa sa gitna non. Isang baba na nakatayo, mahaba ang buhok at napakaganda ng mukha.

tanong ko, pilit na ibinabalik ang atensyon ko sa lolo ni Beatrice. “Mabuti,” matabang niyang sagot. “Malayo pa ang pupuntahan ninyo,” dugtong niya. “Humayo na kayo.” “Ah, malayo pa po ba ang orphanage?” tanong ni Kio. “Parehong sitio po kasi.” “Pareho nga,” sagot ng isang tiyuhin ni Bea, “pero nasa pinakadulo na. Sa likod na ng bundok. Dadaan kayo sa paanan.”

Parte na ito ng buhay ko kaya mahalaga ito sa'kin. "Hindi ko kakayanin kapag nawala ito, Olive." I wiped my tears first before looking up at her again. "Mas maraming ma-a-apektuhan kung hindi ko isinalba ang orphanage." Kawawa ang mga bata kung mawawalan sila ng tirahan. Siguradong magiging palaboy sila sa mga lansangan at malaki ang posibilidad na mapahamak sila. Tumayo ito at lumapit sa'kin. "Reese," she sobbed and hugged me. I hugged her back. "I'm just here for you."

“The boutique is part of a program. The proceeds go to different causes. At the moment, we are raising funds for an orphanage in Thailand.” Natigilan si Cressida. “Thailand?” “Yes. A children’s home near Chiang Mai. Many of the little ones there lost their parents, some to illness, others to accidents. The money from here goes to food, clothes, even school supplies.” Tahimik si Cressida, nakatitig sa scarf na hawak niya. Para bang bigla siyang nawala sa Monaco at dinala sa isang lugar na hindi niya pa nakikita—isang bahay na puno ng mga batang walang pamilya, naghihintay ng yakap at pagkakataon.

Naiiyak siya sa kabutihan ni Hans. "I have researched this town and found out there are more children who need special treatment and St. Claire is the only home I can think of. There are more abandoned children than we think there is already. I want to help them through this orphanage." Sister Ana nodded understandingly. Hindi pa rin siya makapaniwala na marami pa silang matutulungang bata. Habambuhay niyang tatanawing utang na loob ang tulong ni Hans Estrabo.

'' ''Grabe ka'' Natawa na lamang siya ng sumimangot ako. ''Bakit tayo nasa children's park?'' Nagtatakang tinanaw ko ang maraming bata na naglalaro sa park, may ilang adults, mga magulang ata ng ilan. Naghanap muna siya ng pwesto kung saan niya pwedeng e park ang kotse niya, matapos niyang ma e park ang kotse ay saka niya palang ako sinagot. ''They're temporarily staying at the orphanage. A few have already been reunited with their real parents, while others are still on process to find their family. I got permission to bring them here to the childrren's park for a little escape, and thankfully, they agreed.''

Sa pagdating ng hapon ng Saturday… Sa isang silid sa Private Hospital ng Victory Medical Center ay naroon sina Rogelyn at Rose. “Ma, bukas na po ang pagpunta namin sa Orphanage… Para mag donate ng mga pagkain at laruan saka pera, sa mga bata at tagapag-alaga na naroon.” Ang excited na sabi ni Rogelyn sa kanyang ina habang hawak ang kanang kamay nito.

Ngayong may lisensya na silang pareho para angkining pag-aari ang isa't isa, tiwala siyang mas magiging matibay ang bagong buhay na naghihintay sa kaniya sa hinaharap. Hindi na muna sila umuwi ng isla noong gabing iyon bagkus ay tumuloy sila sa orphanage kung saan regular na nagbibigay ng donations si Psalm simula nang makabalik siya ng bansa.May nakalaang dalawang kuwarto para sa kanila. "Hindi pa natutulog ang sanggol, Ma'am Heide?" natatawang tanong niya sa house manager nang marinig ang palahaw ng sanggol sa nadaanan nilang nursery.