Orphanage Near Me นิยาย & เรื่องราว

Nagmomodel kasi ako ng kabaong. Oo! Ahente ako ng kabaong, ng lupa sa simenteryo, make up ng patay at kung anu-ano pa. Pati na nga karo ng patay ay iminomodel ko na, kaya lang, sadyang kulang pa rin ang pera kong kinikita. Tinutulangan ko rin kasi yung orphanage na pinanggalingan ko dahil naaawa ako sa mga mata bata na naroon na iniwan ng mga magulang. Tulad ko.

"Mahal kong kapatid, naaalala mo ba kung ano ang lugar na ito?" Ngumisi si Charlotte. "Paano ko malalaman kung anong lugar ito? Masyadong nakakabaliw..." "Ito ang mga guho ng Love and Kindness Children's Home, kung saan tayo lumaki, walang imik na sabi ni Roanne habang sinasalubong ang naiinis na tingin ni Charlotte. Nakatira dito ay ikaw, ako, at si Number-9. Nakalimutan mo na ba?"

“Nakikipaglaro siya sa mga bata roon tsaka nagbo-volunteer. Ang madalas niyang puntahan ay Stellar Orphanage. Doon siya siguro pupunta ngayon.” “Stellar Orphanage?” Pabulong na tanong ng dalaga. ‘Isn’t that the largest orphanage in the country?’ She thought to herself then an idea rose in her mind. ‘Keeping up the good boy face for everyone to see? Classic Mafia Boss.' She smirked bitterly. “You don’t really trust us, huh?” Nawala ang smirk sa labi ng dalaga at pumalit ang usual niyang malamig na expression bago niya harapin si Cole na nakangiti pa rin sa kaniya.

sabi ko dito saka sinara ang pintuan. "Marami kasi akong binubuhay kaya kailangan kung mag dobleng sikap para sa kanilang lahat," sabi nya sa akin. May orphanage kasi itong pinatayo para sa mga batang tinapon sa mga magulang, nakaranas ng kalupitan at walang magulang. Lahat ay kinupkop nito sa aking pinsan kahig na may pagka baliw ay may magawa naman itong matinong bagay.

Mukhang walang balak na tigilan siya ng mga 'to. [[[Sunshine Children's Orphanage]]] Isang malalim na buntonghininga ang pinakawalan ng isang may edad na babae bago pumasok sa Sunshine Children's Orphanage. "Pakisabi kay Sister Monica na narito ako." Aniya sa isang madre na ngayon lang niya nakita. Halata ang pagkabigla sa mukha ni Sister Jean ng makita ang babae. Gano'n din sina Sister Shiela at Sister Sena. Pero si Sister Monica ay tila inaasahan na ang pagrating niya.

Naalala niya ang kabataan niya na parang unos na rumagasa sa isip niya. Naalala ni Daniella ang isang bata mula sa parehong orphanage na dala ang isang walang malay na lalake mula sa ilog. Dalawa silang nanatili ng matagal sa isang abandonadong warehouse sa kalapit na lungsod.

sagot ng madre. Lalong kinabahan si Mariya matapos marinig si Sister Angela. Iniisip niya na baka may nagawa siyang mali at pinaaalis na siya sa ampunan. Alam niyang sapat na ang kanyang edad upang mamuhay nang mag-isa sa labas ng ampunan, ngunit hindi niya maisip na iwan ang mga batang kanyang inaalagaan. Isa siyang guro sa Sunshine Orphanage, kung saan siya rin lumaki. Ang mga madre ang namamahala sa ampunan na kumukupkop sa 80 batang bingi at pipi.

Sabay silang nakatulog nang magkayakap. KINABUKASAN ay dumaan sila sa orphanage na isinuhestiyon ni Julian. Isa iyong bahay ampunan sa Manila na pinamamahalaan ng mga madre. It was called ‘St. Catherine Orphanage’. “Julian! Hijo, mabuti at napadalaw ka.” Tuwang-tuwa na sinalubong sila ng may katandaang madre. “Sister Gina! Good morning po.” Nagmano ito sa madre.

"Sobra-sobra na ang pera ko Tris, mabubuhay na kami ng marangya habang-buhay. Pero hindi pala madali ang mabuhay ng maraming pera." "Nasa likod mo kami, Hon." "Gusto kong magpatayo ng Orphanage, Home for the aged, shelter para sa lahat ng mga aso't pusa sa lansangan." Nagkatinginan sina Khevin at Tristan saka napangiti. "Baka naman sa dami ng Charity Institution na ipapatayo mo mawalan ka na ng oras sa'kin?" nakangiting biro ni Khevin sa asawa.

“Sir… mahirap po ‘yon. Karamihan ng mga abandoned children sa bahay-ampunan noong dekada ’90 hanggang early 2000s ay walang solid record ng biological parents. Madalas, walang CCTV noon, walang DNA database pa. Pero kung may note, may witness sa gatekeeper o madre noon, o may hospital record kung saan dinala siya bago i-drop sa ampunan… may chance po. Malaki ang chance na walang makita, pero susubukan po natin. May specific ba kayong ampunan na alam niyo?” “Wala pa siyang sinabi nang eksakto,” sagot ni Teddy. “Pero malamang sa Maynila o malapit sa NCR malaki ang posibilidad na Hospicio de San José o Asilo de San Vicente de Paul, o kahit lokal na DSWD reception center noon. Simulan mo doon. A