Orphaned In Tagalog Novels & Stories

“Oo, Paris. Bukas ng gabi ang dating namin ng Ate Zania mo. Bakit?” “Ah… may biglaan kasi akong lakad Kuya. Biglaan iyon at hindi ako nakatanggi. Naka-oo akong sa ano… kaibigan ko...” Tumikhim siya bago nagpatuloy. “Pupunta kaming Bohol at wala ako bukas.”

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

Narinig ko kung paano humarurot paalis ang mga sasakyan sa labas. Humagulgol ako ng iyak. Iyong iyak na may tunog talaga. The cried I've shown when my Abuelo and my parents died. I'm all alone now. For the nth time, mag-isa nanaman ako. I was left alone, broken. And I don't know how to fix myself anymore. It's over now. Anzo and I, we're over.

“I-Ikaw po pala talaga ang tunay kong ina. . .” She sobbed while caressing her chest. “I-I’m so sorry that I abandoned and left you before in the orphanage. P-Patawarin mo ako, Anak. . . G-Gusto ko lang na iligtas ka mula kay Daddy. P-Pero binalikan kita, Anak. K-Kasama ko na si Tristoff at kasal na kami ngunit huli na ang lahat dahil nasunog na ang Bahay-Ampunan kung saan kita iniwan. S-Sobrang sakit dahil akala ko talaga ay patay ka na.”

Ngumiti siya nang bahagya, ngunit isa itong malungkot na ngiti. “Kumpara sa nanay kong may pakialam lang sa kanyang trabaho, kahit paano ang tatay ko may konsensya. Iniwan niya ako sa lola ko, pero namatay siya sa isang aksidente makalipas ang anim na buwan. Wala akong kamag-anak na handang kupkupin ako, at ang mga magulang ko ay hindi makausap. Pagkatapos nito, nauwi ako sa isang orphanage.” Nang marinig ni Daniel ang sinabi nito sa kanya, nadurog ang puso niya.

Sabi ko at diko na pala napansin na nasa harapan na kami ng petals orphanage. "Ilang bisis ko bang ipapa alala sayo na hindi ka naging pabayang ina." Biglaan na lang sabi ni Cleopard. "Stop crying hindi na maibabalik ang buhay na nawala." dugtong pa niya bago lumabas at umikot upang pag buksan ako ng pintuan, pinunasan ko ang mata ko bago bumaba, pag baba ko ay nakita ko siya umalis papunta sa likod ng Orphanage na intindihan ko siya dahil sa subrang sensitive ko kaya galit na siya napa iling na lang ako bag pumasok sa orpanage at mukang nag lalaro ang mga bata sa garden.

One month later: Pagkatapos ng mga naganap na parangal para sa lahat ng taong nasangkot sa kasong iyon ay pinamahagi ni Dave ang salaping ibinigay sa kanya sa pamamagitan ng pagtatayo ng Orphanage rito sa bansa. Ipinangalan niya iyon kay Marvin at Shiela. Ito ay tinawag na "MS ORPHANAGE" Kung saan ito ay pinamahalaan ng ama ni Shiela at mga kapatid. Dag-dag pa roon ay kumuha pa sila ng ibang makakatulong. Ito ay bilang pasasamat kay Shiela. Natuwa naman ang ama at kapatid ni Shiela. Dahil alam ni Dave na maraming tulad ni Marvin na nangangailangan din ng kalinga ng mga magulang. Magulang na kaya silang mahalin at tanggapin.

Kaya pala gusto nitong magkaanak agad sa kahit sinumang lalaki. "I wondered why your name was written on the label so I asked around. Alam mo ba kung ano ang nalaman ko? Kapangalan mo pala iyong namatay na asawa. Ipinadala raw sa ibang bansa bilang sundalo, at hindi nagtagal, napatay ng kalaban." Dagdag pa ni Ortega. Hindi sinadya ni Marcus na mabitawan ang platong hinahawakan. Ano daw? Kapangalan niya ang yumao nitong asawa? Why, that woman deserved a good beating!

She was the one crying heavily at Althea’s funeral. “Her name is Delphi Gomez and she will be under your supervision once you enter the BPO company I am speaking of.” “But I am only seventeen.” “Malapit ka na rin mag-eighteen,” nakakaintindi naman si November ng Tagalog. Kahit naman kasi maagang nawala si mama ay puro mga kapatid naman niya ang nag-alaga sa amin ni November. Half-Filipina lang si mama pero pinalaki siya sa Pilipinas kaya magaling siya sa lenggwaheng iyon.